رفتن به مطلب
انجمن نودهشتیا
  • ثبت نام

⊰ دلنوشته مهجور | ساتوری کاربر انجمن نود هشتیا ⊰


F_MAHGOL
 اشتراک گذاری

ارسال های توصیه شده

             img_20211102_181647_939_vdva.jpg

                     ❥ مهجور به معنی دور افتاده  ❥

                   " بسم الله الرحمن الرحيم"

        "  الله!  نامی زیباتر از این  یافت      نخواهی کرد! "

                                                                    نام دلنوشته:   

                                                                          مهجور 

                                                                 نام نویسنده:   

                                                                       ساتوری 

                                                                        ژانر ها: 

                                                       تراژدی، عاشقانه 

                                                                     خلاصه: 

        تو دور می‌شوی و زندگی لبِ پرتگاه برایِ من               دست تکان می‌دهد اِی مهجور من...    

      چشمانم را می‌بندم و به تو فکر می‌کنم،      می‌بینم چقدر  در مرداب  مرموز  و ترسناک در تعشق تو  غریق شده‌ام!

       وقتی در کنار من نیستی و در شهر غربتی، بی دستان ظریف  من  موهایت را به نوازش نگیر، عطر تلخ‌ت را نگذار به  مَشام   عابران شهر بخورد اما؛ در آخر بازنده این تعشق منم دلبر!

                                                                  مقدمه:  

هر آرزویی برای خودم داشتم...
به تو مربوط می‌شود؛
دل‌خوشی‌ام...
سلامتی‌ام...
آرامشم...
می‌دانی، 
تمام این‌ها با بود تو برآورده می‌شود...
پس تنها یک آرزو برایم باقی می ماند.
بودنت!

ویرایش شده توسط ساتوری
لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

10531466460348029115_kxh2.jpg

بی تو...

بی تو با مهتابی در دل آسمان تیره  بود باز  هم از آن کوچه سرد عبور کردم اما؛ این بار یک فرق داشت! زمستان بود گل هایی که برایِ من می‌چیدی  یخ زده بودند نیمکتمان پوشیده از برف هایِ  سرد و یخ بود  شوق دیدار تو دیگر مانند قبلاً در جام وجودم  لبریز  نمی‌شد.

این کوچه و خیابان ها باز هم یاد آوردی می‌کنند خاطرات با تو بودن را... در همان لحظه طنینی که برایِ من با گیتار سرخ رنگت می‌خواندی در مغزم شروع به خواندن کردی! چه دلنشین بود این تراژدی،  یادم است با لبخندی که بغضی هم در آن بود به آهنگ خواندنت  می‌نگیردم و من دیدمت  چه تماشایِ زیبایی بود! فتنه‌ای به پا کرده  بودی در قلب ویرانگر من باز هم عمیق غرق خاطرات بودم  من دیگر متعلق به این شهر و خیابان و خاطرات نبودم جایی که تو  رد پایی نداشته باشی آنجا تیر و تار است.  دانه- دانه هایِ برف بر رویِ   این   شهر، بویِ   آتش که همه عاشقان شهر را گرم می‌کند... همه- همه من را به یاد تو می‌ندازد!   این روز ها به قوه تخلیم پر و بال ِ زیادی داده‌ام و  در آن تخیل فقط تویی. 

ویرایش شده توسط ساتوری
لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

 

img_20211105_234520_832_2rxw.jpg

غرق شده!

 گاهی فقط دلم می‌خواهد زانو‌هایم را در خلوت و تاریکی محکم به بغل بگیرم فقط خودم باشم!  و سرم را روی آن بگذارم، چشمانم  را ببندم  و به اتفاقات کوچک و بزرگ فکر کنم.   آن قدر در فکر فرو رفتم که می‌بینم  هوایِ دلم طوفانی است آسمان چشمانم بارانی است پاهایم سست شده   ضعیف شده‌ام  شعر هایِ ناگفته‌ام را از دلبر که هنوز در گلویم به جا مانده من را ویرانگر می‌کند  من دیگر من نبود من  غرق شده‌ای بودم که صدایم به هیچ  بشری نرسید!  خسته و بی تاب و لرزانم  نمی‌دانم چرا؟!   می‌گویند تو رفته‌ای و تمام شده همه چیز اما این همه دلبر در می‌یان نوشته‌هایم چه می‌کند  تو کجایی؟! این دنیا وزن دارد هر ثانیه‌ای که برایِ من می‌گذرد بیشتر در مقابل هستی کمر خم می‌کنم.  کاش می‌یان تمام رو هایی  بودم که در ذهنم  با تو بودم   قلب من زمانی ایستاد که عقل من  از  قلب من شکست خورد

چشمانم دلنوشته‌ای  تلخ و عاشقانه‌ای از ته قلب من بود و تو نخواندیش!   آن شبی که آسمان گریست، دیوار هایِ قلبم ریخت،   شبی که قطره هایِ اشک من به روی کاغذ ریخت،  ابر تا صبح گریست،   نوشته هایم ناتمام ماند،  آسمان تیره شد  تو کجایِ این جهان بودی  کدام نقطه؟! من تورا در قلبم داشتم اما؛ تو جایی نبودی به رویِ ابر ها بودی.

ویرایش شده توسط ساتوری
لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

  • 2 هفته بعد...

inshot_%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B1%DB%B1%DB

داستان چشمانت!

چشمانت  تراژدی‌ترین داستان جهان بود و صِدایت   دلنشین‌ترین آواز. فقط کافی بود پلک بزنی و آواز بخوانی آن وقت زیباترین آواز تراژدی دنیا ساخته می‌شد.  از گوشه‌ای از چشمان تو غزل مانند باران می‌بارد و می‌بارد!  داستان چشمانت را خواندم عمیق و عجیب در آن فرو رفتم در  رو به رویِ شیشه هایی از جنس هایِ شکست خورده دقیق‌تر   رویِ چشمانم زوم می‌کنم جز  تو چیزی در آن یافت نمی‌شود!  یاد آن شب که تورا دیدم مهتاب دگرگون شد فاصله ها کمیاب شد  و چشمان من در عمق آن چشمانت فرو  رفت!   رنگش سبز بود، سبزی‌ از جنس  طبیعت رنگت چشمانش نه! رنگ آن قلبش   که مانند طبیعتی بود سرشار از عشق، محبت و در عین حال نیمی از آن را خشکسالی گرفته بود.   صدایِ خش- خش برگ های پاییز هم در قلبش فضا را دلنشین‌تر از قبل می‌کردند.  یادم است به پاییز گفتم: « پاییز جان! ای نارنجی دلنشین و خوش آب رنگم لطفاً هوایِ قلب هایِ عاشقان و آن چشم های خیس را داشته باش! کمی حواست به قدم هایِ برگهایِ نارنجی  رنگ و سبز رنگت باش... دل ها این روز ها در هوایِ بی‌قراریست »

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

به گفتگو بپیوندید

هم اکنون می توانید مطلب خود را ارسال نمایید و بعداً ثبت نام کنید. اگر حساب کاربری دارید، برای ارسال با حساب کاربری خود اکنون وارد شوید .

مهمان
ارسال پاسخ به این موضوع ...

×   شما در حال چسباندن محتوایی با قالب بندی هستید.   حذف قالب بندی

  تنها استفاده از 75 اموجی مجاز می باشد.

×   لینک شما به صورت اتوماتیک جای گذاری شد.   نمایش به صورت لینک

×   محتوای قبلی شما بازگردانی شد.   پاک کردن محتوای ویرایشگر

×   شما مستقیما نمی توانید تصویر خود را قرار دهید. یا آن را اینجا بارگذاری کنید یا از یک URL قرار دهید.

 اشتراک گذاری

×
×
  • اضافه کردن...