رفتن به مطلب

رمان سمفونی قدرت | 𝑇𝑎𝑟𝑎𝑛𝑒ℎ. 𝐽 کاربر انجمن نودهشتیا


Taraneh.j
 اشتراک گذاری

ارسال های توصیه شده

                       img_20220722_153803_198_q00g_613t.jpg

 

                                                    بسم الله الرحمن الرحیم

                                                   نام رمان: سمفونی قدرت

                              نویسنده:  𝑇𝑎𝑟𝑎𝑛𝑒ℎ. 𝐽  کاربر انجمن نودهشتیا 

                                                    ژانر: تخیلی- هیجانی

                                           ‌‌         هدف: قوی شدن قلم

                                                    ساعات پارت گذاری: نامعلوم

***

خلاصه:

عاشق شده بود

عاشق طعمه‌اش

نزدیکش شد،

بوییدش،

بوسیدش و

با دندان گلویش را درید

افسوس!

ذات، احساس نمی‌شناسد!

نگویید خوب است، با همه فرق می‌کند،

باور کنید فرق نمی‌کند

در بهترین حالتش بازیگر خوبی‌ست

در روزگار بدی زندگی می‌کنیم

انتظار ماندن از آدم‌های این روزگار

مثل انتظار اهلی شدن  گرگ است!

ویراستار: @ Gisoo_f☆ویژه☆

 

@ زری گل🌻

@ همکار ویراستار♥️

 

 

***

لینک تاپیک کارکتر رمان:

کارکتر-رمان-سمفونی-قدرت

 

 

ویرایش شده توسط Taraneh.j

                         img_20220717_082307_265_njdg.jpg

                                                              " میم.ز "

                              در راه روی تیمارستان فریاد می‌کشید:

                                           برگرد، من خوب میشم . . . !

                                                         رمان-اتاق-۷۲۱

 

درحال تایپ‌ها:

داستان از این دیوار خون می‌چکد * رمان سمفونی قدرت

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

  • پاسخ 111
  • ایجاد شد
  • آخرین پاسخ

بهترین ارسال کنندگان این موضوع

 

o9m3_img_20210304_171929_930.jpg

سلام خدمت شما نويسنده ي گرامی، ضمن سپاس از انتخاب شما، ورودتان را خیر مقدم می‌گوییم

چنان‌ چه علاقه ای مبنی بر آشنایی بیشتر با قواعد رمان نویسی دارید؛ به این تالار مراجعه کنید:👇
https://forum.98ia2.ir/forum/17-آموزش-نویسندگی/

انجمن نودهشتیا در صدد بر آمده که رمان شما بی هیچ عیب و نقصی اصلاح گردد پس یک ویراستار همراه و یک راهنمای اولیه، برای شما در نظر گرفته ایم.

@مدیر راهنما

@مدیر منتقد

@مدیر ویراستار

به نکات زیر توجه کنید:👇
1. از نوشتن کلمات ممنوعه و هرگونه متن که موجب نقض اسلام شود، به شدت خوداری کنید.
2. قبل از ارسال پارت خود، یک دور مطالعه کنید و اشکالات نگارشی و املایی را رفع کنید.
3. از پرداختن به موضوع های کلیشه ای تا جایی که ممکن است دوری کنید.
4. پس از ارسال هر پارت، جهت ویرایش، به ویراستار خود اطلاع دهید.
5. اگر در بخشی از رمان نیاز مند کمک هستید، در تالار اتاق فکر نویسندگان تاپیک زده تا مدیران به هم اندیشی شما رسیدگی کنند.


درخشیدن و موفقیت را برای شما آرزومندیم. رضایت شما نویسنده ی فهیم موجب افتخار ماست.
اکنون رمان شما مورد تایید ما گردیده و قادر به پارت گذاری هستید.
🌹قلمتون مانا، یا علی.🌹
"تیم خوبه نودهشتیا"

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

                                                                   مقدمه:

گرگ
عاطفه ندارد
رحم ندارد
فکر ندارد؛
ولی
اگر بفهمد دوستش داری رام می شود
حتی اگر بی‌رحم ترین گــــــــــرگ باشد
آدم
عقل دارد
شعور دارد
فکر دارد؛
ولی
اگر بفهمد دوستش داری گــــــــــــرگ می شود
حتی اگر رام ترین آدم زمین باشد
فرق است میان گرگی که گرگ به دنیا آمد
و آدمی که گرگ شد!

@ همکار ویراستار♥️

@ Gisoo_f☆ویژه☆

ویرایش شده توسط Gisoo_f

                         img_20220717_082307_265_njdg.jpg

                                                              " میم.ز "

                              در راه روی تیمارستان فریاد می‌کشید:

                                           برگرد، من خوب میشم . . . !

                                                         رمان-اتاق-۷۲۱

 

درحال تایپ‌ها:

داستان از این دیوار خون می‌چکد * رمان سمفونی قدرت

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

#پارت۱
دستی به لبه‌ی آستینم کشیدم و آروم- آروم شروع به قدم زدن کردم، نفس عمیقی کشیدم و چشم‌هام رو بهش دوختم،   جنبشی به پاهاش داد و آروم گفت:
- اسپتوفای!
کلافه دستی لابه لای موهام کشیدم و گفتم:
- نه مایک! چرا یاد نمی‌گیری آخه این بار دهمه که داریم تمرین می‌کنیم. اسپتوفای نه استوپفای برای بیهوشی یا گیج کردن فرد به کار میره و باید فریادش بزنی متوجه شدی؟!
سرش رو به آرومی تکون داد؛ اما من شک داشتم چیزی از این ورد حالیش شده باشه، بنابراین چینی به پیشونیم دادم و کنارش ایستادم. مچ دستش رو گرفتم و گفتم:
- باهام تکرار کن! " دستت رو خلاف جهت عقربه‌های ساعت به صورت یک نیم دایره می‌چرخونی و ورد استوپفای رو فریاد میزنی‌."
مچ دستش رو رها کردم و گفتم:
- حالا انجام بده.
مکثی کرد و با تردید دستش رو چرخوند و داد زد:
- استوپفای.
و لحظه‌ی بعد هلن بود که بر اثر بیهوشی روی زمین افتاد، با مکث به طرفش رفتم و ورد انرویت که " ( مخالف استوپفای) " بود  رو زمزمه کردم. بعد از به‌ هوش اومدن هلن به جای قبلیم که بالای یک سکوی نه‌ چندان بلند بود برگشتم. دستم رو بالا آوردم و با لبخند براش دست زدم و زمزمه کرد:
- آفرین عالی بود!
لبخند محزونی گوشه‌ی لبش نشست و روش رو برگردوند. نفسم رو بیرون فرستادم و به ساعت بزرگ تالار که پنج و چهل و پنج دقیقه‌ی عصر رو نشون می‌داد نگاه کردم و بعد به نمای داخلی تالار خیره شدم.  تالار بزرگ و قدیمی که تماماً از سنگ‌های خیلی بزرگ و محکم ساخته شده بود و فضای نیمه تاریک و جذابی داشت که دور تا دورش آینه‌های بلند و قدی بود؛ اما چیزی که در اولین نگاه نظرم رو به خودش جلب کرد سقف خیلی بلندش بود که با هفت ستون با طراحی‌ای زیبا به‌ هم تکیه داده بودن و سکوی کوتاهی که ته تالار قرار داشت و من روش ایستاده بودم. دست از کنکاش برداشتم، دستم رو بالا آوردم و سوتی زدم که توجه بچه‌هایی که هر کدوم درحال تمرین ورد‌های مختلف بودن، بهم جلب شد. لبخندی زدم و با لحنی که سعی می‌کردم اعتماد به نفس رو توی وجودشون زنده کنم با صدایی رسا و بلند گفتم:
- خسته نباشید بچه‌ها کارتون واقعاً عالی بود. خوشحالم تونستم بهتون کمک کنم؛ اما کار ما این‌جا تموم نمیشه هنوز ورد‌های مهم‌تری هم وجود داره که باید بهتون آموزش بدم و این‌که تا جلسه بعد که دور هم جمع میشیم برای ورد‌های دیگه شماها باید ورد این جلسه رو تمرین کنید، متوجه شدین؟!
طرح لبخند روی صورت همه نمایان بود و نشون از رضایتشون از آموزشم رو می‌داد، پاشون رو به معنی احترام به زمین کوبیدن و همزمان با هم گفتن:
- بله نیکلاس!
دستم رو به طرف در تالار گرفتم و با همون لبخند معروفم گفتم:
- می‌تونین برین.
همه بچه‌ها به صف شدن و درحالی که از کنارم عبور می‌کردن با پرسیدن چند سوال و یا تشکر به طرف خوابگاه‌هاشون می‌رفتن.

با لبخندم همه رو بدرقه کردم و همین‌که همه‌شون از تالار خارج شدن نفسم رو کلافه بیرون فرستادم. روز کسل کننده‌ای بود؛ اما از طرفی بودن در کنار این بچه‌های سال اولی و یاد دادن ورد‌ها بهشون واقعاً برام لذت بخش بود.

@ زری گل🌻

@ Aryana🌻

@ همکار ویراستار♥️

@ Gisoo_f☆ویژه☆

ویرایش شده توسط Gisoo_f

                         img_20220717_082307_265_njdg.jpg

                                                              " میم.ز "

                              در راه روی تیمارستان فریاد می‌کشید:

                                           برگرد، من خوب میشم . . . !

                                                         رمان-اتاق-۷۲۱

 

درحال تایپ‌ها:

داستان از این دیوار خون می‌چکد * رمان سمفونی قدرت

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

#پارت۲
چوب دستی‌ام رو توی جیبم گذاشتم و با مرتب کردن شنلم از تالار بیرون زدم و به طرف خوابگاهم که طبقه دوم قرار داشت قدم برداشتم. بعد از طی کردن پله‌های طولانی با نفسی گرفته وارد اتاقم شدم. شنلم رو درآوردم و روی چوب لباسیم آویزن کردم. نگاهی به پسرها که غرق در خواب شیرین ظهر بودن و هر کدوم به نوعی خوابیده بودن انداختم، سری با تأسف تکون دادم و روی تختم نشستم. آهی کشیدم و از پنجره به بیرون که هوا داشت تقریباً رو به تاریکی می‌رفت نگاه کردم که سر و صدایی از پشت سرم نظرم رو به خودش جلب کرد. برگشتم و با اخم محوی که خیلی کم روی صورتم هویدا می‌شد به پشت سرم خیره شدم که همون لحظه نامه‌ای روی تختم افتاد. اخمم جاش رو به لبخند داد در پاکت رو باز کردم که نامه از دستم در رفت و توی هوا چرخید. سرم رو با خنده تکون دادم و با مردمک چشم‌هام چرخیدن نامه رو دنبال کردم که روبه روی صورتم ایستاد. تکونی خورد و لحظه‌ای بعد مثل همیشه شروع به حرف زدن کرد:
- سلام نیکلاس عزیزم، حالت چطوره پسرم؟!
لحظاتی طولانی گذشت و نامه سکوت کرد. لبخندم پر کشید دستم رو به طرفش دراز کردم که ناگهان جیغ گوش خراشی زد و گفت:
- چرا اون لباسی که بهت دادم رو با خودت نبردی، هان؟! از اون مدیر احمقت هم شنیدم که باز هم داری به سال اولی‌ها ورد آموزش میدی چه خبره اون‌جا نیکلاس؟!
باز هم چند دقیقه‌ای سکوت کرد و در انتها خطاب به منی که شوکه و مبهوت به نامه خیره بودم، لب زد و گفت:
- تکرار نشه پسر عزیزم. امیدوارم که این سال آخر توی هاگوارتز رو به خوبی و خوشی بگذرونی، دوست دار همیشگی تو، مادرت!
و بعد جلوی چشم‌هام پاره شد و کف زمین ریخت. آب دهنم رو قورت دادم که صدای خواب آلود برایان توجه‌ام رو به خودش جلب کرد:
- این مادرت خواب رو به همه‌مون حروم کرده پسر!
سرم رو تکون دادم و با افسوس گفتم:
- امیدوارم دفعه‌ی بعدی به جای مادرم از پدرم نامه دریافت کنم.
نفسم رو آهسته بیرون فرستادم و کمی روی تختم دراز کشیدم و به سقف زل زدم که باز صدای برایان افکارم رو به‌هم ریخت:
- نیکلاس پس چیکا کجاست؟
سرم رو گردوندم و به طوطیم که توی قفس بود اشاره کردم و گفت:
- اونَهاش اون‌جا، توی پنجره هست.
برایان از جاش بلند شد و به طرف چیکا رفت. با انگشت ضربه‌ای به قفس چیکا زد و گفت:
- هی چیکا پاشو ببینم کم بخواب جوجه‌.
چیکا یک چشمش رو باز کرد، نگاهی به برایان انداخت و درحالی که می‌چرخید و دمش رو به طرفش می‌گرفت گفت:
- بر خرمگس معرکه لعنت!
قهقهه‌ای زدم که برایان ضربه‌ای محکم به قفسش زد و گفت:
- بی‌تربیت پررو توام مثل صاحبتی!
چیکا دیگه جوابش رو نداد و آروم خوابید. خنده‌ی ریزی کردم و گفتم:
- مگه مریضی اذیتش می‌کنی.
با غیض ازم رو برگردوند و به طرف سنجاب خودش رفت و زمزمه کرد:
- بیا بریم فندوق بعضی‌ها فکر کردن من هیچکس رو ندارم اومدم چسبیدم به طوطی مردنی نیک‌.
همون لحظه فندوق کلاهک بلوط ته قفسش رو برداشت و به طرف برایان پرت کرد که مستقیم توی چشمش خورد. دستم رو برای کنترل خنده‌ام جلوی دهنم گذاشتم و روم رو به طرف مخالف برگردوندم.

@ همکار ویراستار♥️

@ Gisoo_f☆ویژه☆

@ زری گل🌻

@ Aryana🌻

ویرایش شده توسط Gisoo_f
  • لایک 13
  • تشکر 1
  • هاها 2

                         img_20220717_082307_265_njdg.jpg

                                                              " میم.ز "

                              در راه روی تیمارستان فریاد می‌کشید:

                                           برگرد، من خوب میشم . . . !

                                                         رمان-اتاق-۷۲۱

 

درحال تایپ‌ها:

داستان از این دیوار خون می‌چکد * رمان سمفونی قدرت

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

#پارت۳
برایان با حرص نفسش رو به بیرون فرستاد و گفت:
- نمی‌خواد خنده‌ت رو مخفی کنی از لرزیدن شونه‌هات معلومه که از اذیت کردن من چه انرژی‌ای گرفتی!
چرخیدم و آروم خنده‌م رو آزاد کردم. از جام بلند شدم و به طرفش رفتم. دستم رو، روی شونه‌ش گذاشتم و گفتم:
- من هیچوقت از اذیت کردن بهترین دوستم لذت نمی‌برم و انرژی نمی‌گیرم.
جوابی بهم نداد. چشم‌هام رو تو حدقه چرخوندم و خودم رو با شتاب روی تخت نرمش انداختم. دستم رو، دور گردنش انداختم و گفتم:
- روت رو برنگردون رفیق!
برگشت و نگاه چپی حواله‌م کرد. دستم رو از دور گردنش باز کردم و با شیطنت توی چشم‌های قهوه‌ایش زل زدم و گفتم:
- نظرت چیه بچه‌ها رو بیدار کنیم؟!
انگار که متوجه لحن منظور دارم شده باشه، لبخند پت و پهنی صورتش رو پوشوند و گفت:
- بزن بریم!
و با شیطنت تمام نگاهی به سمت تخت بچه‌ها انداخت. سرم رو با خنده تکون دادم و از جام بلند شدم. اشاره‌ای به آدرین و جانی کردم و گفتم:
- آدرین با من جانی با تو قبوله؟!
سرش رو با ذوق تکون داد و گفت:
- قبوله!
اتاق ما ته سالن خاکستری رنگ، طبقه دوم قرار داشت و تقریبا خلوت بود و هیچ اتاقی اطرافش وجود نداشت بنابراین خیالم بابت این‌که کسی نیست که اعتراض کنه، راحت بود. پنجره فلزی زنگ‌زده رو باز کردم و لحظه‌ای به غروب آتشین آفتاب خیره شدم که صدای چیکا بلند شد:
- چیکا غروب دوست داره ...
تک خنده‌ای کردم و انگشتم رو به داخل قفس چیکا بردم و گفتم:
- چیکای من! 
چیکا تو خودش جمع شد و گفت:
- دست خر کوتاه!
با چشم‌های گرد شده بهش نگاه کردم که صدای برایان بلند شد و گفت:
- بیا این‌ور انگل! 
سری از روی تأسف تکون دادم و نگاه گذرایی به اتاق انداختم.  اتاق ما یک اتاق نسبتا بزرگ و سفید رنگ بود که چهار تخت تک نفره‌ی کنار هم گذاشته بودن که تخت سرمه‌ای کنار پنجره مال من، بغل دستم تخت مشکی رنگ برایان و بعد از اون هم تخت سفید و طلایی  آدرین و جانی قرار داشت. وسط اتاقمون هم یک ستون چوبی قهوه‌ای سوخته بود که هنوز هم بعد از گذشت، این همه سال با وجودش کنار نیومدم. سرم رو تکون دادم و چوب دستیم رو برداشتم و روی کارم متمرکز شدم.  لب‌هام رو توی دهنم جمع کردم و سریع چوب دستیم رو چرخوندم و ورد  اونسکو " (ناپدید شدن) " رو روی خودم و برایان خوندم. برایان لحن متعجبی گفت:
- چرا ناپدیدمون کردی؟! 
آروم خندیدم و گفتم:
- خنگی دیگه، میفهمی!
یه بار دیگه چوب دستیم رو تو هوا تکون دادم و ورد " اوپاگنو که برای ( فرستادن پرنده‌ها برای نوک زدن شخصی) بود " رو با شیطنت زمزمه کرد. چند لحظه بعد حدود ده‌تا کبوتر طوسی رنگ لبه‌ی پنجره‌ی اتاقمون نشست. خنده‌ی ریزی کردم و با چرخوندن چوب دستی و گرفتنش به طرف آدرین شیطنت‌وار به تخت زل زدم. لحظه‌ای بعد پرنده‌ها جیک- جیک کنان شروع به نوک زدن جانی و آدرین کردن. آدرین با هربار نوک خوردنش از طرف کبوتر‌ها کلافه غلتی می‌زد. 
برایان تک خنده‌ای کرد و گفت:
- میگم تو فکر نمی‌کنی اینا باید یه حموم اساسی برن؟!
مکثی کردم و متفکر بهش خیره شدم. کمی بعد با گرفتن منظورش خندیدم و گفتم:
- بله صحیح می‌فرماید. این گوی و این میدان دست شما!

 

@ زری گل🌻

@ Aryana🌻

@ Gisoo_f☆ویژه☆

ویرایش شده توسط حضرت مرگ

                         img_20220717_082307_265_njdg.jpg

                                                              " میم.ز "

                              در راه روی تیمارستان فریاد می‌کشید:

                                           برگرد، من خوب میشم . . . !

                                                         رمان-اتاق-۷۲۱

 

درحال تایپ‌ها:

داستان از این دیوار خون می‌چکد * رمان سمفونی قدرت

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

#پارت۴
اهومی گفت و چیزی رو همراه با چرخوندن چوب دستیش زمزمه کرد که خیلی ناگهانی پرنده‌ها شروع به کثیف کاری روی لباس‌های تمیز پسرا کردن. خنده‌ای کردم و زمزمه کردم:
- آدم نمیشی!
خودش رو ظاهر کرد و گفت:
- فرشته‌ها که آدم نمیشن دیوونه. 
بعد شیطنت بار یه بار دیگه چوب دستیش رو چرخوند. که یکی از پرنده‌ها خیلی قشنگ و ریلکس بالای سر جانی رفت رفت. خیلی راحت لم داد. کارش رو، روی پیشونی جانی انجام داد و بدون این‌ که به روی خودش بیاره آروم محل مورد نظر رو ترک کرد. با چشم‌های از حدقه بیرون زده به حرکتش نگاه کردم و پقی زدم زیر خنده که آدرین و جانی، با فریاد از جاشون بلند شدن. جانی دستی به صورتش کشید و به چیزی که به انگشتش چسبیده بود نگاه دقیقی کرد و گیج گفت:
- رو من بستنی ریختین؟! 
با این حرفش سریع ظاهر شدم و شروع کردم به خندیدن که آدرین با حرص از جاش بلند شد و پس گردنیه محکمی به جانی زد و با حرص گفت:
- نگاه کن! خاک تو سرت، انگار وحشی دراومده!
بعد  شروع کردن به دست و پا زدن و پرنده‌ها رو از پنجره به بیرون فرستادن. 
با نیش باز بهشون نگاه کردم که آدرین نفسی کشید و به سمت تخت رفت. یک بالشت پرت کرد به طرف جانی که اونم تو هوا گرفتش و بعد یک بالشت هم خودش برداشت و همزمان به طرف برایان هجوم بردن.
لبخند کجی به جانی و آدریان که با بالشت به جون برایان افتاده بودن و بابت کثیفی لباساشون اون رو می‌زدن، خیره شدم. که جانی گفت:
- تو نه تربیت داری نه خانوادگی؛ هرچی هم که بزرگتر میشی، مثل گاو رفتار می‌کنی!
برایان بین اون کتک ها با داد و بی‌داد گفت:
- دهنت رو ببند کثافت مرض؛ صداتم برا من داد نزن!
بعد از کلی کتک زدن آدریان دست کوتاه اومد و عقب کشید و روی تخت نشست. همین‌که نشست دوباره با داد بلند شد و گفت:
- آی! این چی بود؟! 
کنجکاو به طرفش رفتم و با دیدن اینکه روی یکی از تخم کبوتر‌ها نشسته؛ با خنده زمزمه کردم:
- اون تخم زیرت رو بده یک عصرونه درست کنم.
با عصبانیت بهم نگاه می‌کرد که سعی کردم خودم رو ناراحت جلوه بدم؛ اما توانایی نخندیدن به قیافه‌ش رو نداشتم! سری از روی تأسف تکون دادم و دست به سینه بهشون خیره شدم. با مشت و لگد بلندشون کردم که بعد از کلی غر- غر لباساشون رو عوض کردن و از اتاق بیرون رفتن. با خنده به سمت پنجره رفتم که  دیدم دوتا دختر پاورچین- پاورچین داشتن وارد جنگل می‌شدن. اتاق ما آخرین اتاق بود و وقتی از پنجره پایین رو نگا می‌کردی به تموم حیاط هاگوارتز و حتی نصف جنگل  ترسناکش هم تسلط داشتی. اخم محوی بین ابروم نشست. این دوتا دختر کی هستن؟ این موقعه‌ی شب کجا میرن؟! با کنجکاوی شنلم رو، از روی چوب لباسی برداشتم و تنم کردم. توی چهارچوب در ایستادم و سرکی کشیدم. با ندیدن کسی نفسم رو آهسته به بیرون فرستادم و با سرعت به طرف پله‌ها رفتم. یعنی اون دوتا دختر کی هستن؟! خدا کنه سال اولی نباشن!

 

@ زری گل🌻

@ Aryana🌻

@ Gisoo_f☆ویژه☆

                         img_20220717_082307_265_njdg.jpg

                                                              " میم.ز "

                              در راه روی تیمارستان فریاد می‌کشید:

                                           برگرد، من خوب میشم . . . !

                                                         رمان-اتاق-۷۲۱

 

درحال تایپ‌ها:

داستان از این دیوار خون می‌چکد * رمان سمفونی قدرت

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

#پارت۵
 زمانی به خودم اومدم که از در اصلی هاگوارتز خارج شدم و روی پل ایستاده بودم. با دندون فشاری به لب‌هام وارد کردم و نگاهی به پشت سرم انداختم. دستی به موهای پریشونم کشیدم و به قدم‌هام سرعت دادم. از پله‌ها پایین رفتم و وارد جنگل شدم. هوا تقریباً تاریک شده بود این برای اون دوتا دختر خیلی بد بود. تقریباً به وسط جنگل تاریک و ساکت  رسیده بودم و اما اثری از اون دوتا دختر ندیدم. دستم رو کنار لبم گذاشتم و با صدایی خفه گفتم:
- آهای کسی این‌جا نیست؟!
صدام توی جنگل انعکاس می‌شد. باعث می‌شد  شد مو‌های تنم سیخ بشه. همیشه از این‌که توی جنگل  تاریک مخصوصاً شب‌ها تنها باشم نفرت داشتم. اون هم جنگلی که کنار هاگوارتزه و آدم  با دیدنش درخت‌های عجیبش وحشت می‌کنه و حتی شنیدن اسمش هم رعشه به تن و بدنت می‌ندازه چه برسه به این‌که واردش بشی و لابه لای این درخت‌های عجب، بلند و تنومند گم بشی! دست به کمر اطرافم رو نگاه کردم که صدای هق- هق ریز شخصی باعث شد با دقت به دنبال منبع صدا بگردم. دست چپم رو به حالت سپر جلوم گرفتم و با دست راستم سعی داشتم چوب دستی‌م رو از داخل جیبم بیرون بکشم. قدمی به جلو برداشتم که از گوشه‌ی چشمم تکون خوردن بوته‌ی کنارم رو دیدم. آروم جلو رفتم و خیلی ناگهانی و با سرعت بوته رو کنار زدم که چهره‌های رنگ پریده‌ی آوینا و آنجلا نمایان شد. کمرم رو صاف کردم و با همون اخم محو گفتم:
- شما دوتا این‌جا چی‌کار می‌کنین؟!
آوینا از جاش بلند شد. شنل خاکیش رو تکوند و درحالی که آنجلای لرزون رو بلند می‌کرد، با اخم گفت:
- به تو مربوط نیست نیکلاس بهتره تو کار ما دخالت نکنی!
نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
- ببین آوینا درسته تو سال آخری هستی اما آنجلا سال اولیه و این‌که این موقع شب از اتاق بزنه بیرون بیاد جنگل خیلی براش بد تموم می‌شه حتی ممکنه به‌خاطر شکستن قوانین از هاگوارتز اخراجش کنن!
آنجلا با این حرفم هق- هقی کرد و با لکنت گفت:
- ن ...نه آوینا لطفا من رو از این‌جا ...ببر!
مچ دست آنجلا رو گرفتم و آروم گفتم:
- بیا خودم از این‌جا می‌برمت!
قدمی برنداشته بودیم که صدای نسبتاً بلند آوینا بلند شد:
- تو حق نداری این دختر رو ببری!
دهن باز کردم حرفی بزنم که با صدای خس- خس نفس‌هایی ناخودآگاه گوش‌هام تیز شد. آب دهنم رو قورت دادم و نامحسوس به اطرافم نگاه کردم که اون صدا نزدیک و نزدیک‌تر می‌شد. دست‌هام از صدای اون چیزی که شنیده بودم یخ زده بود و حتی می‌تونستم عرقی که از تیغه‌ی کمرم پایین می‌رفت رو حس کنم. نفسم رو با لرز بیرون فرستادم. به آوینا اشاره کردم که حرفی نزنه. گیج اخمی کرد و چشمام رو به لب‌هام دوخت. آروم چرخیدم و به پشت سرم خیره شدم؛ اما چیزی نبود. مطمئنم اون خس- خس نفس‌ها متعلق به خودش بود؛ "صدای گرگینه! " سرم رو بالا گرفتم و سعی کردم از لابه لای برگ درخت‌ها که توی هم فرو رفته بودن ماه رو پیدا کنم. کمی خم شدم و با دیدن ماه کامل لرزی توی بدنم ایجاد شد. پس درست حدس زدم امشب شب چهاردهم بود و هرلحظه امکان حمله یک گرگینه به ما داشت بالاتر می‌رفت. چوب دستیم رو، توی هوا گرفتم تا از هرگونه حمله‌ی ناگهانی جلوگیری کنم. با دستم به آوینا و آنجلا اشاره کردم که پشت درخت قایم بشن که همون لحظه پای آنجلا روی چوب خشکی رفت و صدایی نچندان خوشایند ایجاد کرد. چشم‌هام رو، محکم روی هم فشردم. نفس‌هام تند شده بود و مغزم یاری نمی‌کرد که باید چه‌کاری انجام بدم. آروم  چشم‌هام رو باز کردم؛ نگاهم رو، روی زمین گردوندم که با براقی دو جفت چشم قرمز آب دهنم رو به آرومی قورت دادم.

 

@ زری گل🌻

@ Aryana🌻

@ Gisoo_f☆ویژه☆

                         img_20220717_082307_265_njdg.jpg

                                                              " میم.ز "

                              در راه روی تیمارستان فریاد می‌کشید:

                                           برگرد، من خوب میشم . . . !

                                                         رمان-اتاق-۷۲۱

 

درحال تایپ‌ها:

داستان از این دیوار خون می‌چکد * رمان سمفونی قدرت

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

#پارت۶
نمی‌دونستم چی‌کار کنم از استرس این‌که آسیبی به دختر‌ها نرسه دست‌هام یخ زده بود. باید اون‌ها رو از این‌جا دور کنم! قدمی به عقب برداشتم که به آوینا و آنجلا نزدیک‌ترشم؛ لب‌هام خشک شده بود و حس می‌کردم ته گلوم هرلحظه از خشکی زیاد به زودی خفم می‌کنه. سرم رو نامحسوس عقب بردم و درحالی که به اون دو جفت چشم قرمز خیره بودم زمزمه کردم:
- از اینجا برین!
آوینا که حس می‌کردم لرزشی توی صداش وجود داره ناباور گفت:
- چی؟!
دیگه تحمل نیاوردم و با فریاد گفتم:
- از این‌جا برو!
انگار که با صدای بلند من به خودش اومده باشه،
دست آنجلا رو گرفت با سرعت پشت درخت رفت. با چشم دنبالشون کردم که صدای خس- خس نفس‌های گرگینه بلندتر شد و اجازه‌ی نگاه کردن بیشتر رو بهم نداد. مغزم یاری نمی‌کرد که باید چه‌طور از خودم دفاع کنم و از چه وردی استفاده کنم! با یادآوردی ورد اکسپلیارموس که برای " خلع سلاح " بود، سریع دستم رو به طرف چوب دستیم بردم که همون لحظه صدای زوزه‌ی خش‌داری بیخ گوشم بلند شد. چوب دستیم از دستم افتاد و بین چمن‌های بلند گم شد. با لرز عقب رفتم؛ اگه بهم حمله کنه کارم تمومه خدایا کمکم کن! قفسه‌ی سینه‌م از استرس زیاد تند- تند بالا و پایین می‌رفت. به جایی که اون گرگینه بود خیره شدم که آروم بهم نزدیک شد و کم- کم بالا اومد. اول گوش‌هاش رو به نمایش گذاشت و بعد چشم‌های براق و زرد رنگش که عجیب باعث ترس و حال تهوعم شده بود! آب دهنم رو قورت دادم و بیشتر به تنه‌ی درخت چسبیدم که قدم بلندی به جلو گذاشت. آروم بالا اومد و خودش رو بهم نشون داد. پوزه‌ای کشیده با تعداد فراوانی دندون‌ که ما بین این‌ها دندون‌های نیشش از همه بلندتر بودن رو توی یک ثانیه دید زدم. زبونش رو بیرون آورد و روی‌ بینی و دهنش کشید. کم- کم بلند شد و قد بلندش رو به رخم کشید. لرزش تنم بیشتر و بیشتر شده بود و کاری جز چسبیدن به درخت نمی‌تونستم انجام بدم. روی‌ پاهاش ایستاد و زوزه‌ی بلند و خوفناکی کشید. جلوی چشم‌هام سیاهی می‌رفت و به زور سرپا ایستاده بودم. همین‌که زوزه‌ کشیدنش تموم شد سرش رو پایین آورد و پوزه‌ش‌ رو که آب دهنش به پایین چیکه می‌کرد رو، روی به روی صورتم قرار داد طوری که هرم نفس‌هاش توی صورتم پخش می‌شد. آروم چشم‌هام رو بستم؛ تنها نگرانیم آوینا و آنجلا بودن که سالم به هاگوارتز رسیدن یا نه! آروم چشم‌هام رو باز کردم که با سری کج شده و خیره به چشم‌هام بود. شنیده بودم که گرگینه‌ها اگه بوی ترس رو استشمام کنن بهت حمله می‌کنن؛ سعی می‌کردم آروم باشم و حس ترس رو بهش القا نکنم. نمی‌دونم تأثیر گذار بود یا نه که سرش رو صاف گرفت و بازم به چشم‌هام خیره شد. خیلی حس بدی نسبت بهش داشتم این‌که با اون جثه‌ی بزرگش که از قد من هم بلند‌تر بود روی پاهاش خم شده بود و با دست‌هایی که حس می‌کردم علاقه داره بهم حمله کنه، رو به روم ایستاده بود و نفس‌هاش رو، توی صورتم پخش می‌کرد. سعی کردم نامحسوس به درخت بچسبم و حرکت اضافه‌ای انجام ندم اما مثل این‌که اون بوی ترس ته دلم که ناشی از سالم بودن آنجلا و آوینا بود، رو حس کرده بود که قدمی عقب رفت. گیج به حرکاتش خیره بودم که زوزه‌‌ای بلندتر از زوزه‌ی قبلیش کشید. از فرصت استفاده کردم و به سرعت باد شروع به دویدن کردم! اگه گازم می‌گرفت کارم تموم بود. به اوایل جنگل نزدیک شده بودم که، جلوم رو گرفت و نزاشت تکون بخورم. عقب- عقب رفتم و به درختی تکیه دادم، روی زمین خوابید و با چشم‌هایی که توی تاریکی جنگل فقط براقیش معلوم بود، بهم زل زد! خیلی حس بدی بود این‌که نمی‌دونستم قراره حرکت بعدیش چی باشه! اون نیشخندی رو که کنار لبش داشت رو حس می‌کردم. نباید کنجکاوی می‌کردم و پشت دخترها به جنگل قدم می‌زاشتم. قدمی به عقب برداشتم و خواستم باز فرار کنم که خیلی ناگهانی زوزه‌ای کشید و خم شد و مچ پام رو گاز گرفت. فریاد بلندی از درد کشیدم که چند لحظه بعد مچ پام رو ول کرد و با سرعت از جلوی دیدم محو شد. سوزش طاقت‌فرسایی رو توی مچ پام احساس کردم. با درد روی زمین نشستم و به سرعت پاچه‌ی شلوارم رو بالا کشیدم که جای گاز خیلی بزرگی روی پام خودنمایی می‌کرد. حس می‌کردم چیزی توی تنم درحال جریانه و هرلحظه آدرنالین خونم درحال بالا رفتنه. کمی به زخم پام خیره شدم و با استرس موهام چنگ زدم. خدایا حالا چه‌طور به بقیه خبر بدم؟! باید هرچه سریع‌تر یک‌کاری انجام بدم. آروم روی زمین دست کشیدم که دستم به چیزی برخورد کرد. با درد اون رو توی دستم گرفتم و توی تاریکی بهش خیره شدم که با دیدن این‌که چوب دستیمه کمی خوشحال شدم. اگه اون گرگینه آلفا باشه کارم تمومه!

 

@ زری گل🌻

@ Aryana🌻

@ Gisoo_f☆ویژه☆

                         img_20220717_082307_265_njdg.jpg

                                                              " میم.ز "

                              در راه روی تیمارستان فریاد می‌کشید:

                                           برگرد، من خوب میشم . . . !

                                                         رمان-اتاق-۷۲۱

 

درحال تایپ‌ها:

داستان از این دیوار خون می‌چکد * رمان سمفونی قدرت

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

#پارت۷
لرزش دست‌هام رو نمی‌تونستم کنترل کنم. اخمی میون ابروم نشوندم و با کمک درخت پشتم با درد از جام بلند شدم. همین که پام رو، روی زمین گذاشتم و صاف ایستادم درد وحشتناکی توی استخونم پیچید و باعث شد با ضرب روی زمین بیوفتم! مطمئنم بزاق دهنش توی خونم رفته وگرنه این همه درد و این زخم که هرلحظه رو به کبودی می‌رفت، امکان نداشت جای گاز یک گرگینه‌ی بتا یا امگا اینطور بشه. اگه گرگینه بشم چه اتفاقی میفته؟! با فکر به گرگینه شدنم دستم شل شد و به یک نقطه خیره شدم. باید به شخصی اطلاع بدم یا اینکه از همه مخفی کنم؟! دستم رو، روی زخمم کشیدم که سوزش وحشتناکی توی پام پیچید. آخی گفتم و با صورتی مچاله از درد دستم رو پس کشیدم. بهتره کسی از این ماجرا خبردار نشه وگرنه ممکنه از هاگوارتز اخراج بشم. آروم و با درد عقب رفتم که صدای چیزی باعث شد توی سکوت گوش‌هام رو تیز کنم. انگار که صدای چند نفری بود که اسم من رو صدا می‌زدن مثل اینکه اومدن دنبال من بگردن. خوشحال دهن باز کردم بگم " آهای من اینجام " که با بیاد آوردن چند لحظه قبل دستپاجه چوب دستیم رو بالا گرفتم که و ورد اونسکو (ناپدیدی) رو، روی خودم خوندم. قاعدتاً دو ساعتی گذشته بود که به دنبال من اومدن. آروم سرجام خزیدم و بی‌حرکت اضافه‌ای اطراف رو نگاه کردم که اول نور زرد رنگی توی تاریکی جنگل نمایان شد و بعد قامت استاد پاناسونیک و  شخص دیگه‌ای که چهره‌ش توی تاریکی زیاد مشخص نبود. سعی کردم پام رو جمع کنم اما حس می‌کردم کاملا خشک شده و نمی‌تونم تکونش بدم. نفسم رو بی‌صدا بیرون فرستادم و کلافه به استاد پاناسونیک که بلند صدام میزد خیره شدم:
- نیکلاس کجایی؟!
گره‌ی اخمم محکم تر شد. منی که تاحالا اخم به چهره‌م نیومده تمام امشب رو اخم کردم. بازم به زخمم خیره شدم که جاش کاملا کبود و خون مرده شده بود. جای دندون‌هاش به حدی توی گوشتم فرو رفته بود که هم پوست صورتی رنگ پام رو می‌دیدم هم خون‌هایی که ازش فواره می‌زد. با صدای اون فرد غریبه خطاب به استاد سرم رو بالا گرفتم و بهشون نگاه کردم:
- استاد ممکنه توی اتاقش باشه و اون دختر‌ها دروغ بگن هوم؟
استاد سرش رو تکون داد و با مکث گفت:
- نه برایان گفت که از ساعت شش توی اتاقش نبوده!
 دستش رو به پیشونیش زد و زمزمه کرد:
- یعنی کجا ممکنه رفته باشه؟!
استاد تکونی به چراغ توی دستش داد و ناامید گفت:
- اینجا دیگه امن نیست بهتره برگردیم اگه تا فردا برنگشت دنبالش می‌گردیم!
پوزخندی روی لبم شکل گرفت چقدر هم شماها نگران من هستین! نمی‌تونستم حس بدی که نسبت به استادم داشتم رو از بین ببرم من اون رو دوست داشتم اما اون من رو فقط و فقط بخاطر هوشم می‌خواد و من بعد از چند سال این رو متوجه شدم و این خیلی بده!

 

@ زری گل🌻

@ Aryana🌻

@ Gisoo_f☆ویژه☆

                         img_20220717_082307_265_njdg.jpg

                                                              " میم.ز "

                              در راه روی تیمارستان فریاد می‌کشید:

                                           برگرد، من خوب میشم . . . !

                                                         رمان-اتاق-۷۲۱

 

درحال تایپ‌ها:

داستان از این دیوار خون می‌چکد * رمان سمفونی قدرت

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

#پارت۸
سری با تأسف برای این همه بیگاری که ازم کشیدن و نمی‌دونستم، تکون دادم. نگاهی به استاد و اون شخص که هرلحظه ازم دور و دورتر می‌شدن انداختم و خودم رو ظاهر کردم. نگاهم رو پایین آوردم و به زخمم دوختم. عجیب کبود و خون مرده شده بود. دستم رو، روی خون‌های خشک شده‌ش کشیدم و ناخودآگاه آخی گفتم. سرم رو به درخت پشت سرم تکیه دادم و به نقطه‌ای‌ خیره  شدم. حالا چکار کنم؟! یعنی دیگه نمی‌تونم برم هاگوارتز؟! اگه پدر و مادرم بفهمن واکنششون ممکنه چی باشه؟! کلافه سرم رو آروم به درخت کوبیدم. پا‌م رو با درد صاف کردم و دست مشت شده‌م رو، روش گذاشتم. چند ساعتی گذشته بود که سوز سردی باعث شد به خودم بلرزم. سعی کردم با فکر کردن به چیز‌های خوب حواسم رو از سرمای اطرافم پرت کنم. لبخند کجی از به یادآوردن برایان و چهره‌ی همیشه شیطون و گاهی لجبازش، روی لبم نشست. چقدر توی این چند ساعت دلم برای بهترین دوستم تنگ شده بود! کاش می‌تونستم یک جوری از حال آوینا و آنجلا باخبر بشم نکنه وسط راه برگشت بلایی سرشون اومده باشه؟! با این فکر سریع توی جام نشستم و نگران به مسیری که چند ساعت پیش اومده بودم خیره شدم. باید برگردم! نفسم رو محکم بیرون فرستادم و دستم رو به درخت تکیه دادم. هنوزم از اتفاق چند ساعت پیش بدنم میلرزید و نمی‌تونستم زیاد خودم رو کنترل کنم. آروم و با درد از جام پاشدم. آروم قدمی به جلو برداشتم که تیر وحشتناکی توی استخونم پیچید. نفسم رو حبس کردم و آروم به بیرون هدایتش کردم. باید برم نمی‌تونم تا صبح اینجا بمونم و منتظر باشم معجزه بشه که کسی من رو پیدا کنه! آروم شروع کردم به راه رفتن درد زیادی داشتم اما باید تحمل می‌کردم چون اینجا نه کسی بود که ازش کمک بگیرم نه حتی چوب دستیم می‌تونست کمکم کنه. کمی ایستادم و نفسی تازه کردم. دستم رو به کمرم زدم و سعی کردم به عرق عجیبی که از ستون فقراتم پایین می‌رفت توجه نکنم. دستم رو داخل موهای خیسم فرو کردم و متعجب به دستم خیره شدم. یعنی چی؟! ممکنه این هم به همون گاز ربط داشته باشه؟! باید سریع‌تر به هاگوارتز برم! لنگان- لنگان حدود بیست دقیقه‌ی بعد که تخمین می‌زدم همینقدر باشه روی پل ایستادم. باید سریع‌تر وارد شم تا کسی من رو ندیده. با دست‌هایی که هنوز هم میلرزید چوب دستیم رو در آوردم و خودم رو نامرئی کردم و با همون سرعت کندم از پله‌ها بالا رفتم و وارد طبقه دوم شدم. دندون‌هام رو، روی هم فشردم و همین که پام رو بلند کردم قدمی بردارم صدای دخترونه‌ای که انگار شخصی رو مورد خطابش گرفته بود، بلند شد:
- هی کجا میری؟!
صدای پاهایی هر لحظه بهم نزدیک‌تر می‌شد. سریع کنار کشیدم که به اون دختر که توی تارییک به زور تشخیصش می‌دادم، خیره شدم که خواب‌آلود گفت:
- دستشویی!
دیگه صدایی نیومد و اون دختر هم آروم از کنارم رد شد. پوف آرومی کشیدم و دستم رو به دیوار گرفتم و بعد بی‌سر و صدا وارد اتاقمون شدم. نگاهی به پسر‌ها انداختم و بعد از مطمئن شدن از اینکه خوابن، روی تخت نشستم. شنلم رو درآوردم، دستم رو کشیدم و همونطور که خم شده بودم، اون رو، روی چوب لباسیم اویزون کردم. کش و قوسی به بدنم دادم و با سرما و لرز عجیبی که به تنم افتاده بود، زیر پتوم رفتم.

 

@ زری گل🌻

@ Aryana🌻

@ Gisoo_f☆ویژه☆

                         img_20220717_082307_265_njdg.jpg

                                                              " میم.ز "

                              در راه روی تیمارستان فریاد می‌کشید:

                                           برگرد، من خوب میشم . . . !

                                                         رمان-اتاق-۷۲۱

 

درحال تایپ‌ها:

داستان از این دیوار خون می‌چکد * رمان سمفونی قدرت

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

#پارت۹

چند دقیقه‌ای گذشته بود که پلک‌هام رو، روی هم گذاشتم و داشتم توی خواب عمیق فرو می‌رفتم که صدای حیوون‌های هممون بلند شد. چشم‌هام رو محکم رو هم فشردم و سعی کردم بازشون نکنم که خوابم بپره که همون لحظه دستی روی شونه‌م نشست و بعد صدای برایان بلند شد:

- نیکلاس؟! نیک بیدار شو!

پتو رو، روی سرم کشیدم و با صدایی که عجیب خش‌دار و خشن بود، غریدم:

- ولم کن خوابم میاد!

چند لحظه‌ای سکوت توی اتاق حکم فرما شد که صدای پچ زدن خیلی آروم آدریان رو شنیدم:

- نیکلاس چش شده؟! اون که همیشه زودتر از ما بیدار می‌شد و مارو بیدار می‌کرد!

دست برایان باز هم روی شونه‌م نشست. تکونی بهم داد و آروم گفت:

- نیک چیزی شده؟! می‌دونم بیداری پس لطفاً جواب بده!

عصبی توی جام نشستم که برایان شوکه از حرکت ناگهانی من توی جاش پرید. دستم رو مشت کردم و با اخم و همون تن صدا داد زدم:

- انقدر دور و بر من نپلکین گمشین بیرون!

جانی درحالی که داشت عینکش رو، تمیز می‌کرد دستش از حرکت ایستاد. جلو اومد و کنارم نشست و متعجب گفت:

- خدای من! نیک چه بلایی سر صدات اومده؟!

کلافه لب‌هام رو، روی هم فشردم. یعنی ممکنه تموم این بدخلاقیام، خوابم و صدام بخاطر گاز اون گرگینه باشه؟! نفسم رو با حرص بیرون فرستادم و دوباره دراز کشیدم. پتو رو، روی سرم کشیدم و با صدایی خفه گفتم:

- برین بیرون!

چند دقیقه‌ای گذشته بود که در محکم بسته شد. خیلی تند رفتم کاش می‌تونستم از دلشون در بیارم. کلافه پتو رو کنار زدم که با دیدن برایان که دست به سینه بالای سرم ایستاده بود جا خورده توی جام نشستم. گره‌ی اخمم ناخودآگاه بیشتر شد، تکونی به فکم دادم و گفتم:

- چرا بیرون نرفتی هوم؟! الان کلاس شروع میشه!

آروم روی تخت نشست. دستش رو جلو آورد و دستم رو بین دست‌هاش گرفت. مکثی کرد و گفت:

- نیک واقعا نمی‌خوای بهم بگی چی‌شده؟! فکر می‌کنی من نمی‌دونم تو دیشب دنبال اون دوتا دختر رفتی؟! بهم بگو اونجا چه اتفاقی افتاد نیک من بهترین دوستمم دوست دارم کمکت کنم!

دستم رو محکم پس کشیدم و با داد گفتم:

- برایان گمشو برو بیرون نمی‌خوام حرف بزنم!

اخم غلیظی چهره‌ش رو پوشوند. چشم‌های قهوه‌ایش به سرعت خونی و عصبانی شد. مشتی به تختم کوبید و درحالی که دستش رو به طرفم می‌گرفت با صدایی بلند گفت:

- من می‌خوام بهت کمک کنم می‌فهمی؟! باید بفهمم دیشب چه بلایی سرت اومده که نیکلاسی که هیچوقت اخم روی صورتش نمی‌اومد، حالا چرا همش عصبانیه باید بفهمم!

دو کلمه آخرش رو فریاد زد. کنترلم رو از دست دادم و پام روی از تخت آویزون کردم با درد پای چپم رو بالا آوردم و پاچه‌ی شلوارم رو بالا کشیدم و با درد فریاد زدم:

- بیا همین رو می‌خواستی بفهمی؟! حالا راحت شدی؟! من تبدیل شدم میفهمی؟! گرگینه شدم!

دهن باز کرد حرفی بزنه که نگاهش به کبودی بزرگ روی پام افتاد. با بهت خودش رو، روی تخت رها کرد و شوکه گفت:

- چی‌کار کردی نیکلاس؟!

عصبی دستم رو لابه لای موهام فرو کردم و زمزمه کردم:

- من کاری نکردم!

آروم دستش رو بالا آورد و با تردید روی شونه‌م گذاشت و یک‌هو من روی توی آغوشش کشید. نیش اشک رو توی چشم‌هام حس کردم اما نمی‌تونستم بزارم بریزن! دستم رو بالا آوردم و محکم برایان رو به خودم فشردم.

 

@ زری گل🌻

@ Aryana🌻

@ Gisoo_f☆ویژه☆

                         img_20220717_082307_265_njdg.jpg

                                                              " میم.ز "

                              در راه روی تیمارستان فریاد می‌کشید:

                                           برگرد، من خوب میشم . . . !

                                                         رمان-اتاق-۷۲۱

 

درحال تایپ‌ها:

داستان از این دیوار خون می‌چکد * رمان سمفونی قدرت

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

#پارت۱۰

سرش رو، بین شونه و گردنم گذاشت و عمیق بو کشید. نفس عمیقی کشیدم که شونه‌هاش آروم لرزید. رفیق دلنازک خودم بود هیچوقت فکر نمی‌کردم یک روز اشک برایان بخاطر من در بیاد. ماساژی به پشتش دادم و با لحنی آروم گفتم:

- چرا گریه می‌کنی؟!

دوباره بو کشید و اینار عقب رفت. سریع دستی به صورتش کشید و با بغض گفت:

- نیک راستش هیجوقت فکر نمی‌کردم همچین بلایی سرت بیاد!

شونه‌ش رو گرفتم و به طرف خودم چرخوندم. به چشم‌هاش خیره شدم و گفتم:

- نمی‌خوام بخاطر گرگینه شدن من ناراحت باشی برایان بهم قول میدی؟!

سرش رو آروم تکون داد و زمزمه کرد:

- قول!

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- این راز پیش من و تو و توی همین اتاق میمونه باشه؟!

دوباره سرش رو تکون داد و گفت:

- باشه رفیق هرچی تو بخوای؛ اما ...

مکثی کرد و به تردید پرسید:

- اگه پدر و مادرت بفهمن چی؟! یا کارکن‌های هاگوارتز؟! می‌خوای چکار کنی نیک؟!

سرم رو به طرف پنجره گرفتم. دهن باز کردم حرفی بزنم که نگاهم به چیکا خورد. با بهت چشم‌هام رو، روی هم فشردم و گفتم:

- بیچاره شدیم برایان!

برایان رد نگاهم رو دنبال کرد و نوچی گفت. از جاش بلند شد و درحالی که دنبال چوب دستیش می‌گشت، گفت:

- نگران نباش حافظه‌ش رو پاک می‌کنم!

از جام بلند شدم و بی‌توجه به درد پام مچ دست برایان رو گرفتم و گفتم:

- نه برایان، من جونم به چیکا وصله اگه حافظه‌ش رو پاک کنی . . .

برایان عصبی به طرفم برگشت و غرید:

- چی هان؟! چی میشه؟! غیر از اینه که اگه یکی از استاد‌ها یا بچه‌های فضول وارد اتاقمون بشن چیکا دخنش رو باز می‌کنه و میگه برایان به گرگینه تبدیل شده؟! هوم؟!

ناراحت دستش رو رها کردم سرم رو تکون دادم. آروم به طرف چیکا رفتم. دستم رو، توی قفس بردم و با انگشتم نوازش‌وار بدن نرمش رو لمس کردم. گردنش رو کج کرد و گفت:

- چیکا نیکلاس دوست داره!

با بغض و خنده دستم رو تند- تند روی بدنش کشیدم و گفتم:

- نیکلاس هم چیکا دوست داره!

آروم عقب رفتم که برایان سر جام ایستاد. دستم رو تکون دادم و با همون بغض آروم گفتم:

- خداحافظ دوست من!

سریع روم، رو برگردوندم پشت به اون‌ها ایستادم. زمزمه‌ی آروم برایان که ورد ابلیوییت " (پاک کردن حافظه) " بود رو شنیدم. دست‌هام رو، روی گوش‌هام گذاشتم و آروم روی زمین نشستم. سکوت عجیبی توی اتاق حکم فرما شده بود. چند لحظه‌ای گذشت که چیکا شروع به سر و صدا کرد:

- نیکل؟! اوی میمون؟!

 

@ زری گل🌻

@ Aryana🌻

@ Gisoo_f☆ویژه☆

                         img_20220717_082307_265_njdg.jpg

                                                              " میم.ز "

                              در راه روی تیمارستان فریاد می‌کشید:

                                           برگرد، من خوب میشم . . . !

                                                         رمان-اتاق-۷۲۱

 

درحال تایپ‌ها:

داستان از این دیوار خون می‌چکد * رمان سمفونی قدرت

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

#پارت۱۱

با شنیدن صدای چیکا دستی به گوش‌هام کشیدم و از جام بلند شدم. چرخیدم و متعجب به برایان خیره شدم و ناباور گفتم:

- درست شنبدم؟!

برایان با خنده دستی زیر چشم‌هاش کشید و سرش رو  تکون داد. لبخند عمیقی روی صورتم رو پوشوند با دو قدم بلند به طرفش رفتم و محکم بغلش کردم و زمزمه‌وار گفتم:

- ممنون برایان! ممنون که حافظه‌ش رو کامل پاک نکردی!

دستش رو بالا آورد  و بی‌حرف محکم من رو به خودش فشرد. چند لحظه‌ی بعد از توی بغلش بیرون اومدم و به طرف چیکا که به ما خیره شده بود، رفتم. دستم رو توی قفس بردم و انگشتم رو روی سرش کشیدم و گفتم:

- چیکا اسم من چیه؟!

قری به گردنش داد و گفت:

- نیکل نارنگی!

خنده‌م رو مخفی کردم و چشم غره‌ای حواله‌ش کردم. دست برایان رو کشیدم و لنگان- لنگان از اتاق خارج شدیم. نگاهی به سالن خالی انداختم و با صدای آرومی گفتم:

- برایان من دیگه تبدیل شدم خب؟! نمی‌تونم آخر ماه توی هاگوارتز باشم متوجه‌ای که؟!

گیج سرش رو تکون داد و گفت:

- آخر ماه کی میاد؟!

با اخم توی ذهنم شروع به تجزیه و تحلیل کردم و بعد آروم‌تر گفتم:

- حدود هفت شب دیگه!

برایان سرش رو تکون داد و چیزی نگفت. تکیه‌م رو به دیوار کنار در اتاقمون دادم و به یک نقطه خیره شدم. اگه کسی توی هاگوارتز متوجه این موضوع بشه هم اخراج میشم هم پدر و مادرم متوجه میشن و من هنوز نمی‌دونم واکنش اون‌ها چی ممکنه باشه! کلافه  دستم رو لابه لای موهام فرو کردم که برایان خیره به ساعت جیبیش گفت:

- هنوز وقت هست بهتره بریم یک جایی که کسس مزاحممون نشه تا یکم اطلاعات راجب گرگینه‌ها پیدا کنیم هوم؟!

فکر بدی هم نبود درست می‌گفت. من فقط چند‌تا چیز جزئی راجب گرگینه‌ها می‌دونستم که اون‌ها رو هم از مادربزرگم شنیدم و فکر نمی‌کردم حالا یک روزی ...سرم رو تکون دادم تا از شر افکار مزاحمم خلاص شم، نگاهی به اطراف انداختم و دنبال برایان راه افتادم و گفتم:

- کجا میریم؟!

اخم محوی صورتش رو پوشوند.  انگشتش رو، روی لب‌هاش گذاشت و آروم گفت:

- هیس ...دنبالم بیا!

آروم پشت سرش راه افتادم و با درد از کلی پله بالا و پایین رفتیم. نفسم رو به بیرون فرستادم  که بعد از چند دقیقه‌ای برایان وارد اتاقی شد. سکوت عجیبی اونجا رو فرا گرفته بود. ضربه‌ای به شونه‌ش زدم و گفتم:

- اینجا کجاست؟!

به تختی اشاره کرد و لب زد:

-  بشین الان میام!

دست به سینه و بی‌صدا به رفتنش خیره شدم. ده دقیقه‌ای گذشته بود  که برایان با کتابی  قطور توی دستش وارد شد. سرکی کشیدم و گفتم:

- کسی که تو رو ندید؟!

سرش رو تکون داد و کنارم نشست و گفت:

- خیالت راحت نه کسی من رو ندید نه کسی اینجا هست. حالا بیا این کتاب رو بخونیم تا ظهر نشده و مجبور شیم واسه‌ی ناهار بریم!

 

@ زری گل🌻

@ Aryana🌻

@ Gisoo_f☆ویژه☆

                         img_20220717_082307_265_njdg.jpg

                                                              " میم.ز "

                              در راه روی تیمارستان فریاد می‌کشید:

                                           برگرد، من خوب میشم . . . !

                                                         رمان-اتاق-۷۲۱

 

درحال تایپ‌ها:

داستان از این دیوار خون می‌چکد * رمان سمفونی قدرت

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

#پارت۱۲

سرم رو تکون دادم و با استرس به دست برایان خیره شدم. نفسش رو به حالت فوت بیرون فرستاد و کتاب رو باز کرد. نگاهی بهم انداخت  و چوب دستیش رو بالا آورد. وردی خوند که کتاب توی هوا ایستاد و  شروع به حرف زدن با صدایی زنونه کرد:

- سلام برایان! سلام نیکلاس!  اسم من اسرار گرگینه‌ست، می‌خوام یک سری اطلاعات بهتون بدم و امیدوارم این اطلاعات همینجا توی همین اتاق و بین خودمون باقی بمونه بهم قول میدین؟!

من و برایان سرمون رو تکون دادیم و  با هم گفتیم:

- قول!

کتاب تکونی خورد و گفت:

- خوبه پس شروع می‌کنم! " شب هایی كه ماه كامل در آسمان می درخشد، زیباترین شب‌ها برای گردش در طبیعت به شمار می رود. نور رقیق مهتاب از ابتدای شب تا دمدمه های  بامداد، دشت‌ها و كوه‌ها را روشن می‌كند و منظره‌های متفاوت با طبیعت آشنای اطرافمان را پیش چشمانمان می گشاید. اما این شب‌های مهتاب فقط شب‌های شعر و ترانه نیست، افسانه ها می‌گویند یكی از مخوف ترین هیولاهای جهان همراه با ماه كامل ظهور می كنند. در گذشته با توجه به خرافات با طلوع ماه كامل در بسیاری از دهكده‌های دور‌ دست دامداران درهای منزل خود را كلون می كردند. صدای زوزه‌ی هراسناكی از دور به گوش می رسید؛ صدایی كه زوزه‌ی گرگ‌های معمولی پیش آن به لالایی ملایمی می‌مانست. قصه هایی كه ما حالا می دانیم، خنده دار است. با وجود این ادعاها كمتر كسی خاطره‌ای از مواجه‌ی مستقیم با این هیولاها را دارد. خرافاتی‌ها فقط رد خون قربانیان را در اطراف روستا و در میانه‌ی جنگل دیده‌اند و رد پنجه‌هایی عمیق و پرزور كه در نیمه‌ی شب‌های مهتابی بر درختان و درهای خانه‌ها باقی مانده است.

کتاب مکثی کرد و درحالی که صفحه‌ها رو رد می‌کرد گفت:

- این نوشته‌ها متعلق به شخصی هست که قبلاً این‌ها رو نوشته و خیلی مهم هستن پس خوب گوش کنین!

مکثی کرد و دوباره ادامه داد:

چند نفری می‌گویند كه شانس آن را داشته‌اند كه از ملاقات با این حیوانات جان سالم به در ببرند. برخی گرگی غول آسا را دیده‌اند كه سرعت حركتش چند برابر سریع‌تر از موجوداتی بوده كه تا به حال دیده‌اند و با چشم‌های قرمز و دندان‌های بزرگش به دنبال قربانیان خود می دویده است! برخی دیگر روایت می كنند كه این موجودات عجیب با ظاهری گرگ مانند روی دوپای خود و مانند یك انسان حركت می كرده و بیشتر شبیه انسانی با چهره ی گرگ بوده است.برخی سوگند می‌خورند كه شاهد گاز گرفتن افراد بی‌نوایی توسط این موجود غول پیكر بوده اند! آن‌هایی كه از این حمله جان سالم به در برده‌اند چند روزی را در تب و التهاب گذرانده و در نهایت ناپدید شده‌اند. عده‌ای دیگر شهادت می دهند كه دوباره در نیمه‌ی شب‌های مهتابی این قربانیان را دیده‌اند كه این بار در قامت شكارچی جدیدی در آمده بودند و خود به دنبال قربانیان تازه‌ای می گشتند. بدین ترتیب افسانه‌ی هیولای شب‌های مهتابی در سراسر جهان گسترده شده است. هنوز هم گزارشات عجیبی از این موجودات منتشر می شود و گرگینه‌ها  یا  انسان‌های گرگ نما  از وحشت انگیز ترین هیولاهای تمام تاریخ به شمار میروند. "

توی فکر فرو رفتم. پس واقعیت داره! دهن باز کردم حرفی بزنم که برایان پیش دستی کرد و گفت:

- پس گرگ نما‌ها از کجا اومدن؟!

 

@ زری گل🌻

@ Aryana🌻

@ Gisoo_f☆ویژه☆

                         img_20220717_082307_265_njdg.jpg

                                                              " میم.ز "

                              در راه روی تیمارستان فریاد می‌کشید:

                                           برگرد، من خوب میشم . . . !

                                                         رمان-اتاق-۷۲۱

 

درحال تایپ‌ها:

داستان از این دیوار خون می‌چکد * رمان سمفونی قدرت

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

#پارت۱۳

نگاهی بین کتاب و برایان رد و بدل کردم و در آخر به کتاب دوختم. کتاب تند- تند صفحه‌هاش رو ورق می‌زد. در آخر چرخی زد و با ذوق گفت:

- اینجاست پیداش کردم! سوال خوبی پرسیدی برایان!

مکثی کرد و شروع کرد به خوندن:

" گرگینه، انسان گرگ‌نما، (werewolf،lycanthrope) همگی اشاره به یكی از وحشتناک‌ترین هیولاهایی دارند كه بشر از دوران كهن تا كنون درباره‌ی آن داستان سرایی كرده است. از روم باستان تا داستان‌های هری پاتر! گرگ نماها نقشی پررنگ دارند. گرگینه به موجودی گفته می‌شود كه نیمی انسان و نیمی گرگ است. بر اساس افسانه‌ها شخصی كه به گرگینه بدل شده باشد، در زمان مشخصی قدرت این را دارد كه بدن خود را تغییر داده و به گرگ تبدیل شود. در برخی افسانه‌ها  تغییر چهره كامل است و شخص گرگینه ظاهری كاملأ شبیه گرگ پیدا می كند و كنترلی بر عملكرد خود ندارد و مانند یک گرگ درنده عمل می كند. در برخی دیگر از افسانه‌ها گرگینه ها پس از تبدیل به این حالت كه معمولأ تحت تأثیر تابش ماه شب چهارده است، كاملأ شبیه گرگ ها نمی شوند بلكه نیمی از بدن انسانی خود را حفظ می كنند و سپس تبدیل به موجودی گرگ نما می‌شوند كه روی دوپای خود راه می روند و قدرت جسمانی فوق العاده ای دارند. در داستان‌ها و باورهای كلاسیک مراحل تغییر از انسان به گرگ با تابش ماه شب چهارده آغاز می‌شود و گرگینه تا سپیده دم و یا تا زمانی كه زیر نور ماه شب چهارده باشد، گرگینه باقی خواهند ماند و صبح به حالت اول خود باز خواهد گشت. "

ابرویی بالا انداختم. توی جام تکونی خوردم و خطاب به برایان گفتم:

-  یعنی این احتمال وجود داره که من انسان گرگ نما باشم؟!

برایان سرش رو تند- تند تکون داد و با اخم گفت:

- نه، تو رو گرگینه گاز گرفته پس باید تا هفت شب دیگه صبر کنی اما مطمئنم تو انسان گرگ نما نیستی بلکه یک " آلفای نقره‌ای" هستی!

ابرویی بالا انداختم و با شیطنت گفتم:

- عجب اسمی گذاشتی!

تک خنده‌ای کرد و چیزی نگفت. خیره به کتاب کمی فکر کردم و با سوالی که ناخودآگاه ذهنم رو مشغول کرده بود پرسیدم:

- کتاب من می‌دونم انسان‌ها با گاز گرفته شدنشون توسط گرگینه‌ها تبدیل میشن اما می‌خوام بیشتر بدونم میشه بازم اطلاعات بهم بدی؟!

تکونی خورد و گفت:

- البته نیکلاس!

دوباره چندین صفحه رو ورق زد و با مکث شروع کرد:

- "  روش دردناک و نه‌چندان دوست داشتنی این تبدیل، روشی است كه عموماً درباره‌ی آن صحبت می‌شود و داستان‌های امروزی نیز بر آن تأكید می كنند. اگر در شرایط خاصی گرگی ویژه شما را گاز بگیرد و از آن بدتر یک گرگینه شما را گاز بگیرد، پس از طی دوره‌ای نه‌چندان راحت و پر از درد، در اولین شبی كه ماه كامل در آسمان می‌درخشد، مراحل تغییر شما آغاز می شود؛ بافت اسكلتی شما به هم می ریزد، روی صورتتان به سرعت مو رشد می‌كند، ناخن‌هایتان بلند و صورتتان پوزه‌دار می‌شود و چشمانتان هم تغییر می‌كند. در واقع پس از چند دقیقه به گرگی تمام عیار تبدیل می‌شوید. البته این تنها روش تبدیل به یک گرگینه نیست، در برخی افسانه‌ها قدرت شوم و افسانه ای گرگ برخی را وسوسه كرده است كه خود را بدل به گرگینه كنند. یكی از راحت ترین روش‌ها این است كه لباس خود را در آورید و كمربندی از جنس پوست یک گرگ را به كمر ببندید. این موضوع روشی است كه در شرق هم به شكل دیگری به  آن اشاره شده است. در برخی افسانه‌های دیگر این راه حل ساده، دشوارتر می‌شود و شخص باید پوست كامل یک گرگ را به تن كند و خود را زیر آن بپوشاند تا تبدیل به گرگینه شود. در نواحی ای از ایتالیا، آلمان و فرانسه بر این باورند كه اگر در شب چهارشنبه یا جمعه‌ی مشخصی از سال و در فصل تابستان شخص به گونه‌ای بخوابد كه نور ماه كامل بر صورتش بیفتد، تا آخر شب به گرگینه تبدیل خواهد شد. البته روش های دیگری نیز وجود دارد؛ عذاب تبدیل شدن به گرگینه به گونه‌ای است كه در برخی از روش‌های جادوگری از آن به عنوان یك نفرین استفاده می‌كنند و معتقدند در اثر جادویی نحس می‌توان شخص را به گرگینه تبدیل كرد. "

برایان  دستی به پیشونیش کشید و گفت:

- این‌هایی که گفتی حقیقت داره؟!

کتاب آروم بسته شد و گفت:

- می‌تونین از اون شخصی که این چیز‌ها رو  نوشته، بپرسین که حقیقت داره یا نه!

 

@ زری گل🌻

@ Aryana🌻

@ Gisoo_f☆ویژه☆

ویرایش شده توسط حضرت مرگ

                         img_20220717_082307_265_njdg.jpg

                                                              " میم.ز "

                              در راه روی تیمارستان فریاد می‌کشید:

                                           برگرد، من خوب میشم . . . !

                                                         رمان-اتاق-۷۲۱

 

درحال تایپ‌ها:

داستان از این دیوار خون می‌چکد * رمان سمفونی قدرت

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

#پارت۱۴

حالا کی می‌خواد نویسنده این کتاب رو پیدا کنه؟! اصلا زنده هست؟! متفکر به کتاب خیره شدم.  اما جدا از این موضوع پیدا کردن نویسنده، من از کجا باید تشخیص بدم اون گرگینه که من رو گاز گرفت  چی بود؟! کلافه دستی به موهام  کشیدم که صدای برایان همزمان با گذاشتن دستش روی شونه‌م بلند شد:

- نیک بهتره بریم برای ناهار بعدا می‌تونیم از کتاب کمک بگیریم؛ نگران نباش!

سرم رو تکون دادم و از جام بلند شدم و گفتم:

- امیدوارم اطلاعات مفیدی بهمون بده!

برایان " اهومی " گفت و کتاب رو بست و با کمی مکث توی دستش گرفت. متعجب به حرکاتش خیره شدم و گفتم:

- هی نکنه می‌خوای با خودت بیاریش؟!

سرش رو به معنی " نه " به بالا انداخت. تای ابروم رو بالا انداختم و گفتم:

- پس چی؟!

چشم‌هاش رو توی حدقه چرخوند و درحالی که به طرف در می‌رفت گفت:

- از اینجا که داریم میریم، سرراه توی اتاق خوابمون میزارمش!

" آهانی " گفتم و پشت سرش راه افتادم. شنلم رو، روی دوشم جابه جا کردم و با برایان هم‌قدم شدم. هاگوارتز خیلی بزرگ بود بیشتر از اون چیزی که توی تصور ما می‌گنجید. تمام پله‌ها، دیوارها، اتاق‌ها و ستون‌ها همه از سنگ‌های قطور، سنگین و بزرگ ساخته شده بودن که جذبه خاصی رو به این مدرسه داده بود! البته باید فاکتور بگیریم که بعضی از اتاق‌های اینجا چوبی هستن و من واقعا دلیل این همه تفاوت رو نمی‌فهمم. با صدای برایان دست از تجزیه و تحلیل برداشتم. کی این همه پله رو رد کردیم که الان به در اتاقمون رسیدیم؟! سرم رو تند تکون دادم و نگاهی بهش انداختم که گفت:

- همینجا صبر کن، برم کتاب رو یک‌ جایی قایم کنم که پسرا نبینن زود میام!

سرم رو تکون دادم و " باشه‌ای " گفتم. چند دقیقه‌ای گذشته بود که برایان درحالی‌ که دستش رو بهم می‌کوبید، از اتاق بیرون اومد و خندون گفت:

- خب دیگه بریم!

با تردید نگاهی بهش انداختم که یک‌هو چیزی ذهنم رو مشغول کرد. اخمی بین ابروهام نشست، روی دستم رو خاروندم و گفتم:

- صبر کن ببینم! مگه ساعت چنده که میگی واسه ناهار بریم؟!

نگاه عمیقی و پراز فحشی بهم انداخت و بعد دوتا دستش رو بالا آورد و محکم تو سرم کوبید. مکثی کرد و با حرص گفت:

- ای خاک بر سرت کنن که از صبح عوض شدی مثل این عقب مونده‌های ذهنی رفتار می‌کنی.

خونسرد بهش زل زدم که با همون حرص غر- غر کنان دستش رو، توی جیبش فرو برد. ساعتش رو بیرون کشید و درحالی که محکم و با ضرب بازش می‌کرد، نگاهی بهش انداخت گفت:

- بفرما جناب کورِ گیج،  ساعت دقیقاً ده دقیقه به یک ظهره!

ابرویی بالا انداختم و خیره به ساعت گفتم:

- عجب!

ساعت رو توی جیبش گذاشت و چشم غره‌ای حواله‌م کرد. خنده‌ی ریزی کردم و درحالی که با دست به پشتش می‌کوبیدم، با هم دیگه به طرف سالن رفتیم! درحالی که آروم از پله‌ها پایین می‌رفتیم که فشاری به پای من نیاد، سرم رو خم کردم و کنار گوش برایان پچ زدم:

- به نظرت ممکنه من امگا یا بتا باشم؟!

با غیض نگاهی بهم انداخت و خیلی نرم  با آرنج به عقب هولم داد و گفت:

- نیک  بعداً حرف می‌زنیم الان جاش نیست ممکنه یک نفر بشنوه!

با قیافه‌ای آویزون کمرم رو صاف کردم، اما من نمی‌تونم تا بعد از ناهار صبر کنم!  نفسم رو آهسته به بیرون فرستادم و سعی کردم کمی به قدم‌هام سرعت بدم.  توی سالن اصلی چهارتا میز طویل با صندلی‌هایی که به میز‌ها چسبیده بودن، قرار داشت. شمع‌های جذابی که توی هوا معلق بودن. (اما من شک داشتم) و در انتهای‌ سالن دو پنجره‌ی بزرگ که با پرده‌های مجلل و جذابی، زیبایی رو به سالن اهدا کرده بودن. یک سکو که میز استاد‌ها روشون قرار داشت و در آخر هم محل سخنرانی که دقیقاً جلوی همون میز‌ها بود.

 

@ زری گل🌻

@ Aryana🌻

@ Gisoo_f☆ویژه☆

                         img_20220717_082307_265_njdg.jpg

                                                              " میم.ز "

                              در راه روی تیمارستان فریاد می‌کشید:

                                           برگرد، من خوب میشم . . . !

                                                         رمان-اتاق-۷۲۱

 

درحال تایپ‌ها:

داستان از این دیوار خون می‌چکد * رمان سمفونی قدرت

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

#پارت۱۵

سرم رو تکون دادم و سریع روی صندلی کنار برایان نشستم که نگاه بدی بهم انداخت و گفت:

- درست بشین حیوان!

خنده‌ای کردم و چیزی نگفتم. نگاهم که به گوشت کباب شده افتاد حس کردم بدنم از ضعف زیاد درحال تحلیل رفتنه. آب دهنم رو قورت دادم و سعی کردم مثل همیشه عادی رفتار کنم اما بوی خوبش زیر دماغم بود و این مانع می‌شد که بتونم توی خودم کنترلی داشته باشم. میز مثل همیشه از انواع غذا‌‌ها پر شده بود اما چیزی من رو، ترغیب می‌کرد که فقط باید از اون گوشت بخورم. آب دهنم رو قورت دادم و چاقوی بزرگ کنار بشقاب رو برداشتم. برشی به گوشت زدم و تکه‌ی نسبتاً بزرگ و ترد داخل بشقابم گذاشتم. با لذت بهش خیره شدم که برایان با آرنج به پهلوم کوبید و درحالی که لقمه‌ش رو می‌جوید گفت:

- چته؟! چرا اینطوری به اون تیکه گوشت نگاه می‌کنی؟!

لب‌هام رو با زبونم تر کردم و درحالی که نمی‌تونشتم آب دهنم رو که ناشی از دیدن اون گوشت لذید بود، رو کنترل کنم، کمی خم شدم و در گوش برایان آروم گفتم:

- نمی‌دونم حس می‌کنم یک چیزی من رو به طرف این گوشت می‌کشونه مثل یک ...

مکثی کردم و ادامه دادم:

-   کشش خاصی که به یک انسان، لباس، عطر و یا هرچیز دیگه داریم، انگار که غذای مورد علاقمه درحالی که من خیلی کم گوشت  کباب شده می‌خورم!

برایان از گوشه‌ی چشم نگاه مشکوکی حواله‌م کرد. دست راستش رو بالا آورد و با انگشتش به شونه‌م فشاری وارد کرد و درحالی که تیکه‌ی رون مرغ برشته رو، توی بشقابش می‌ذاشت گفت:

- پس سعی کن بی‌سر و صدا بدون اینکه برق چشم‌هات پیدا باشه از غذای لذیذت لذت ببری!

لبخندی زد  و مشغول خوردن شد. ناخودآگاه با فکر کردن به حرفش لبخند پهن و عمیقی روی لب‌هام نشست. نگاهی به بچه‌ها انداختم و با خیال راحت از اینکه کسی حواسش به من نیست چاقو و چنگلم رو برداشتم. چاقو رو، توی دست راست و چنگلم رو توی دست چپم گرفتم. برشی به گوشت زدم. تکه گوشت رو، توی چنگال فرو کردم و با آرامش توی دهنم گذاشتمش، گوشت آبدار بود و با هر بار له شدنش زیر دندونم  می‌تونستم طعم خاصی رو، که لابه لای بافت‌هاش مخفی شده بود رو حس کنم. کمی شور و تند بود که این مزه‌ش رو  خاص‌تر کرده بود. لقمه‌م رو قورت دادم و به بقیه‌ی تکه گوشت زل زدم. نمی‌تونستم با آرامش بخورم واقعا علاقه‌ی شدیدی داشتم که تکه‌‌ی بزرگی توی دهنم بزارم و با کمی نون با آرامش بخورم!  نگاهی به بشقاب نیمه پر برایان انداختم و زمزمه کردم:

- کوفت بخوری که انقدر راحتی و تعارف نداری!

نگاهم رو گردوندم و به بشقاب خودم زل زدم. چی می‌شد منم مثل اون راحت باشم و دیگه از قاشق، چاق و چنگال استفاده نکنم؟! حرصی پوست لبم رو جویدم و اطراف رو نگاه کردم. دستم رو بالا آوردم و گوشت رو، بین دست‌هام گرفتم. لبخند کجی گوشه‌ی لبم نشوندم و با سرعت گوشت رو، توی دهنم فرو کردم و گاز بزرگی بهش زدم که صدای خفه‌ی برایان بلند شد:

- نیک چکار می‌کنی؟!

تکه‌ی باقی مونده‌ رو توی بشقابم  گذاشتم و لقمه‌م رو با لذت جویدم. دندون‌هام از سفتی گوشت به درد اومده بود اما من با لذت و هرچه محکم تر فکم رو تکون می‌دادم. حس خاصی داشتم مثل یک انرژی خیلی قوی که توی بدنم بود که می‌تونستم حدس بزنم بخاطر فلفل داخل گوشته چون از بچگی اینطوری بودم!

 

@ زری گل🌻

@ Aryana🌻

@ Gisoo_f☆ویژه☆

                         img_20220717_082307_265_njdg.jpg

                                                              " میم.ز "

                              در راه روی تیمارستان فریاد می‌کشید:

                                           برگرد، من خوب میشم . . . !

                                                         رمان-اتاق-۷۲۱

 

درحال تایپ‌ها:

داستان از این دیوار خون می‌چکد * رمان سمفونی قدرت

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

#پارت۱۶

نگاه دیگه‌ای به گوشت انداختم، همینکه دستم رو به طرفش بلند کردم صدای آروم برایان بلند شد:

- نیک بهتره بریم دیگه اگه اینجا بمونیم ممکنه مشکلی برامون پیش بیاد!

اخمی بین دو ابروم نشست. دستم رو پس کشیدم و نگاهم رو به چشم‌های قهوه‌ای برایان دوختم و گفتم:

- اما من هنوز گرسنمه چیزی نخوردم!

سرش رو تکون داد و کیسه‌ی زیپ داری از روی میز برداشت. گوشت رو، توش انداخت، به طرفم   گرفت و گفت:

- بگیر؛ حالا پاشو بریم خیلی کار داریم!

ناراضی کیسه رو از دستش گرفتم و درحالی که از جام بلند می‌شدم،  اون رو زیر شنلم قایم کردم. دستی به پشتم کشید و به طرف جلو هلم داد.  آهسته  و بی‌توجه به پچ- پچ‌های عجیبی که پشت سرم می‌شنیدم، از سالن خارج شدیم و به طرف پله‌ها رفتیم. ضربه‌ای به کمر برایان زدم و درحالی که مواظب بودم پام رو، درست روی پله‌ها بزارم گفتم:

- راستی استاد‌ها چطور تا الان برای دلیل غیبتمون نیومدن؟!

شونه‌ش رو بالا انداخت. دستش رو بالا آورد و انگشت شست و اشاره‌ش رو بهم نزدیک کرد و گفت:

- یک کوچولو شیطونی و سر به سر استاد‌ها گذاشتن  به جایی برنمی‌خوره!

گیج بهش خیره شدم و گفتم:

- یعنی چی؟! متوجه نمیشم!

گوشم رو گرفت و درحالی که آروم می‌پیچوند به قدم‌هاش سرعت بخشید و گفت:

- کمتر حرف بزن نیک، تو که انقدر وراج نبودی!

دستم رو، روی دستش گذاشتم و با صورتی مچاله از درد نالیدم:

- ول کن تا گازت نگرفتم!

با شنیدن حرفم به سرعت دستش رو پس کشید. کمی خیره و معنا‌دار به چشم‌های هم زل زدیم و درآخر نگاهمون رو از هم جدا کردیم. با آخرین توانم از پله‌هایی که درحال جابه جایی بودن، بالا رفتم که برایان هم باهام هم‌قدم شد. ناخودآگاه نیشخندی روی لبم نشست. نفسم رو به بیرون فرستادم و  وارد طبقه‌ی دوم شدم. دستم رو به دیوار گرفتم و به کمک اون  توی اتاق رفتم. سرکی کشیدم و با ندیدن جانی و آدریان خطاب به برایان پرسیدم:

- پس پسرا کجان؟!

برایان در رو بست. شنلش رو درآورد و درحالی که روی چوب لباسی آویزونش می‌کرد گفت:

- رفتن پیش دوستاشون تا سه یا چهار ساعت دیگه هم نمیان!

سرم رو تکون دادم و شنلم رو درآوردم که نگاهم به کیسه‌ی زیپ داری که گوشت توش بود، افتاد. با اخم محوی کیسه رو جلوی صورتم گرفتم. حتی دیگه به خوردن اون تیکه گوشت سرد شده میلی نداشتم. به طرف پنجره رفتم و اون رو باز کردم. نگاهی به گوشت کردم و درآخر اون رو از پنجره به بیرون از محوطه‌ی هاگوارتز انداختم. پنجره رو بستم که صدای چیکا بلند شد:

- نیکل کار بد کرد ...نیکل میمونه!

اخمی کردم و بهش چشم‌ غره رفتم که سرش رو به بغل انداخت و نگاه مظلومی حواله‌م کرد. تکیه‌م رو از لبه‌ی پنجره برداشتم و سرد خطاب به برایان گفتم:

- کتاب رو بیار!

با مکث سرش رو تکون داد و روی زمین نشست. تختش رو بلند کرد و تخته چوبی رو برداشت و کتاب رو از زیرش درآورد. کتاب رو با آرامش گوشه‌ای گذاشت و تختش رو مرتب کرد.

 

@ زری گل🌻

@ Aryana🌻

@ Gisoo_f☆ویژه☆

                         img_20220717_082307_265_njdg.jpg

                                                              " میم.ز "

                              در راه روی تیمارستان فریاد می‌کشید:

                                           برگرد، من خوب میشم . . . !

                                                         رمان-اتاق-۷۲۱

 

درحال تایپ‌ها:

داستان از این دیوار خون می‌چکد * رمان سمفونی قدرت

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

#پارت۱۷

با پام روی زمین ضرب گرفتم و به برایان که آروم کارهاش رو انجام می‌داد خیره شدم. بعد از گذشت بیست دقیقه‌ی طاقت‌فرسا تختش رو به حالت اول درآورد و خطاب به من گفت:

- حله بیا بشین!

نفسم رو با حرص به بیرون هدایت کردم و کنارش نشستم. تکونی به لباس‌هاش داد و کتاب رو از روی زمین برداشت. نگاهی بهم انداخت و کنارم نشست. چوب دستیش رو از روی تختش برداشت و همون ورد قبل رو زمزمه کرد. خیره به حرکاتش بودم که کتاب باز هم توی هوا شروع به پرواز کرد. لحظه‌ای بعد بی‌حرکت ایستاد و شروع به وراجی کرد:

-  سلام  برایان! سلام نیکلاس!  اسم من اسرار گرگینه‌ست، می‌خوام یک سری اطلاعات بهتون بدم و امیدوارم این اطلاعات همینجا توی همین اتاق و بین خودمون باقی بمونه بهم قول میدین؟!

کلافه پشت گردنم رو خاروندم و خطاب به برایان گفتم:

- یعنی هربار که در این رو باز کنیم باید قول بدیم؟!

سرش رو با یک لبخند کج تکون داد. نگاهم رو گردوندم که به قفس چیکا برخورد کرد. دستم رو بالا آوردم و توی پیشونیم کوبیدم. با حرص یک پس گردنی محکم هم به برایان زدم که دستش رو پشت گردنش گذاشت  و متعجب گفت:

- چرا میزنی؟!

دندون‌هام رو، روی هم سابیدم و درحالی که به چیکا اشاره می‌کردم گفتم:

- احمقی دیگه ببین چیکا اونجاست اگه این کتاب حرف بزنه که باز باید حافظه‌ش رو پاک کنیم!

برایان که دید درست میگم سرش رو تکون داد و از جاش بلند شد. چشم غره‌ای بهش رفتم که قفس به دست گفت:

- الان برمی‌گردم!

بچه پررو! بهتره تا برایان میاد کمی از کتاب سوال بپرسم. به جلو خم شدم و دست‌هام رو، توی هم چفت کردم و با مکث گفتم:

- کتاب، گرگینه‌ها فقط یک دسته هستن؟!

کتاب  چرخی توی هوا خورد و گفت:

- هروقت بهم قول دادین که حرفایی که می‌زنیم توی این اتاق و بینمون میمونه اون‌وقت جواب سوالت رو میدم!

پوکر به کتاب خیره شدم که  همون  لحظه برایان وارد اتاق شد و در رو محکم بست. تکونی خورد و با مکث کنارم نشست. ابرویی بالا انداختم و گفتم:

- چیکا رو به کی دادی؟!

خیره به کتاب گفت:

- به مگی!

دست‌هاش رو مثل من توی هم گره زد و ادامه داد:

- خب دیگه چرا شروع نمی‌کنی؟!

چشم‌هام رو توی حدقه چرخوندم و گفتم:

- کتاب خانم قول می‌خواد!

سرش رو به آروم تکون داد و گفت:

- پس بیا قول بدیم که زیاد وقت نداریم!

نفسم رو به بیرون فرستادم و با مکث همزمان با برایان گفتم:

- قول میدیم!

کتاب باز هم چرخی زد و گفت:

- خوبه پسر‌های عزیزم؛ نیکلاس حالا سوالت رو بپرس!

لب‌هام  رو، روی هم فشردم و درحالی که کمرم رو صاف می‌کردم، گفتم:

- ازت بپرسیدم که گرگینه‌ها فقط یک دسته هستن یا نه به چند دسته تقسیم میشن؟!

کتاب چند برگی رو ورق زد و درحالی که زیر لب زمزمه می‌کرد " وایسا صبر کن " بالاخره توی یک صفحه ایستاد و شروع به خوندن کرد:

- " گرگ نماها در اصل به دو دسته کلی تقسیم می شوند: یک گرگ نماهای غیر ارادی و دو گرگ نماهای ارادی! دسته اول که تقریبا از بین رفته‌ند و اختیار کاملی بر تبدیل خود نداشتند. آنها به ندرت از حالت گرگی خارج می شدند و بیشتر شبیه حیوانات بودند تا انسان گرگ نما؛ دسته دوم هم گرگ نماهای امروزی را تشکیل می دهند. "

گیج سرم رو تکون دادم و پرسیدم:

- گرگ نماهای امروزی یعنی چی؟!

برایان قری به گردنش داد و گفت:

- یعنی مثل تو دچار گاز گرفتگی از طرف یک گرگینه شده باشن که این‌ها خودشون  به همون سه دسته‌ی آلفا، امگا و بتا تقسیم میشن، حالا کتاب بیشتر برات میگه!

متعجب از این همه اطلاعات برایان گنگ " آهانی " گفتم که برایان پرسید:

- کتاب، میشه برای نیکلاس درباره اون سه دسته‌‌ی آلفا، امگا و بتا بگی؟!

کتاب باز هم تند- تند صفحه‌هاش رو ورق زد و گفت:

- البته برایان!

 

@ زری گل🌻

@ Aryana🌻

@ Gisoo_f☆ویژه☆

                         img_20220717_082307_265_njdg.jpg

                                                              " میم.ز "

                              در راه روی تیمارستان فریاد می‌کشید:

                                           برگرد، من خوب میشم . . . !

                                                         رمان-اتاق-۷۲۱

 

درحال تایپ‌ها:

داستان از این دیوار خون می‌چکد * رمان سمفونی قدرت

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

#پارت۱۸

چرخی زد و  شروع به خوندن کرد:

- "  آلفا: قوی‌ترین گونه، رئیس پک و فردی که می تواند گرگ نماهای بیشتری را تبدیل کند. بتا: افراد عادی پک که اگر در دسته های قوی تر باشند قدرتشان بیشتر می شود. امگا:‌ گرگ های تنها که به علت نداشتن آلفا بسیار ضعیف و آسیب پذیرند. آلفاها: این دسته که دارای چشمانی قرمز رنگ هستند به عنوان لیدر و رهبر پک شناخته می شوند. آنها توانایی ساخت پک دارند و می توانند با گاز گرفتن افراد عادی آنها را به گرگ نما تبدیل کنند. قدرت آلفا بیشتر از سایر گونه هاست. برای افزایش قدرت آن ها دو راه کلی وجود دارد: گرفتن جان اعضای پک: در این صورت فقط شصت درصد از قدرت آن ها منتقل می شوند اما این انتقال دائمی می باشد. به دست آوردن اعتماد اعضای پک: در اینصورت می توان حدود صد درصد قدرت اعضا را جذب کرد اما دائمی نیست و برای تداوم داشتن باید اعضا همچنان به آلفای خود وفادار باشند. "

با اضطراب توی جام پریدم و خطاب به برایان گفتم:

- این یعنی اینکه  یک آلفا من رو گاز گرفته درسته؟!

برایان به عقب خم شد و دستش رو، روی تخت گذاشت و گفت:

- مطمئنی چشم‌هاش قرمز بود؟!

سرم رو با اطمینان تکون دادم که ناراحت هومی گفت و گفت:

- پس درسته تو الان یک آلفا هستی بهت تیریک میگم!

اخم محوی بین ابروم نشست. چرا ناراحت شد؟!  شونه‌م رو بالا انداختم و  زمزمه کردم:

- بیخیال بعداً پیگیرش میشم!

گوشه‌ی ابروم رو خاروندم و گفتم:

- کتاب؛ میشه شکل  ظاهری بتا و امگا رو هم بگی؟!

باز هم کار قبل رو تکرار کرد، انگار که از قبل باید تمام این حرکات رو حفظ و تکرار می‌کرد. روی برگه‌ای ایست کرد و گفت:

- " بتاها: این دسته اعضای معمولی هستند و برای ادامه بقا و قدرتمند بودن به آلفا نیاز دارند. امگاها: این دسته گرگ های تنها هستند که چون آلفایی ندارند ضعیف هستند و معمولا هدف اول شکارچی ها این دسته می باشد. عده ای گمان می کنند رنگ چشم امگاها آبی است اما در حقیقت زرد می‌باشد. گرگ نماهایی رنگ چشمشان آبی می شود که جان یک بی‌گناه را گرفته باشند. "

دستی به چونه‌م کشیدم و گفتم:

- عجب!

مکثی کردم و ادامه دادم:

- کتاب این سوال آخرمه؛ اطلاعاتت واقعا مفید بود. برای تبدیل شدن به آلفا چند‌تا راه حل وجود داره؟!

کتاب  چندبار بالا و پایین پرید و گفت:

- خوشحالم که تونستم کمکت کنم نیکلاس؛ چند لحظه صبر کن الان بهت میگم!

لبخند کجی زدم و از گوشه‌ی چشم به برایان که توی این دنیا نبود خیره شدم. جرا یک‌هو اینطوری شد؟! با صدای کتاب دست از نگاه کردن به برایان برداشتم و با تمرکز حواسم رو به اون دادم:

- " برای تبدیل شدن به آلفا سه راه وجود دارد: آلفا به دنیا بیاید، قدرت را از آلفایی دیگر بدزدد و یا آنکه قدرت به علت روحیه اش در خود او ایجاد شود. آلفاها نیز به سه دسته کلی تقسیم می شوند: آلفای معمولی، آلفای حقیقی که این دسته بسیار نادر هستند. آنها جهت تبدیل شدن به آلفا نیازی به دزدیدن آن ندارند. بلکه قدرت از ذات آنها سرچشمه می گیرد و در آخر  آلفای اصیل این دسته از آلفا از ابتدا تولد آلفا بوده‌اند چون هم پدرشان یک آلفاست و هم مادرشان. آن ها از نسل لایکن هستند و هرچه در شجره‌شان به بالا حرکت کنیم در نهایت به قوی ترین گرگ نماهای جهان می رسیم. "

سرم رو تکون دادم. پس من جز دسته‌ی آلفای معمولی هستم. لبخندی زدم و گفتم:

- ممنون کتاب سوال‌هام تموم شد!

چرخی خورد و بی‌حرف بسته شد و ما بین من و برایان روی تخت فرود اومد. دست‌هام رو باز کردم و کش و قوسی به بدنم دادم. انگار که چندین ساعت مثل یک حیوون نجیب بار جابه جا کردم. حس می‌کردم به شدت احتیاج به خواب دارم و بدنم کمی درد می‌کرد. با چشم‌هایی خمار نگاهی به ساعت پشت سرم انداختم و  چشم‌هام رو ریز کردم و با دقت به عقربه‌ها خیره شدم که ساعت سه و چهل و پنج دقیقه رو نشون می‌داد. خمیازه‌ی بلندی کشیدم که حس کردم فکم کمی جابه جا شد و صدای بدی داد. متعجب از این صدا خودم رو، روی تخت رها کردم. کمی جابه جا شدم و پتوم رو، روی سرم کشیدم. چشم‌هام رو، روی هم گذاشتم و به خواب عمیقی فرو رفتم.

 

@ زری گل🌻

@ Aryana🌻

@ Gisoo_f☆ویژه☆

 

                         img_20220717_082307_265_njdg.jpg

                                                              " میم.ز "

                              در راه روی تیمارستان فریاد می‌کشید:

                                           برگرد، من خوب میشم . . . !

                                                         رمان-اتاق-۷۲۱

 

درحال تایپ‌ها:

داستان از این دیوار خون می‌چکد * رمان سمفونی قدرت

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

#پارت۱۹

با صدا زدن‌های مکرر شخصی آروم لای چشم‌هام رو باز کردم که برایان، آدریان، جانی و  استاد پاناسونیک  رو، روی سرم دیدم. متعجب مالشی به چشم‌هام دادم که کمی از حالت مات بودن خارج شد. دستم رو، روی تخت به صورت تکیه‌گاه گذاشتم و گیج گفتم:

- چی‌شده؟!

جانی صاف ایستاد، دست به سینه پوزخندی زد و گفت:

- آقا رو باش بعد از دو روز بیدار شده میگه چی‌شده!

برایان اخمی کرد و درحالی که به جانی چشم غره می‌رفت، گفت:

- ساکت شو جانی!

جانی شونه‌ش رو بالا انداخت  و چیزی نگفت. با تحلیل حرفشون توی جام پریدم و با صدایی نیمه بلند گفتم:

- یعنی چی که من بعد از دو روز بیدار شدم؟!

برایان دستی به موهای پریشونش کشید و ناراحت گفت:

- دو روز تمام خوابیدی!

با بهت چشم‌هام رو به لبش دوختم بلکه بتونم بفهمم چی میگه. آدریان دهن باز کرد حرفی بزنه که استاد پیش دستی کرد و گفت:

- بچه‌ها لطفاً برید بیرون! می‌خوام با نیکلاس تنها صحبت کنم!

جانی دستش رو بالا آورد و گفت:

- اما آخه استاد ...

استاد دستش رو به طرف در گرفت و گفت:

- هفت دقیقه‌ی دیگه میاید داخل می‌دونم که پسر‌های عاقلی هستین!

پسر‌ها با اخم و سری افتاده با مکث اتاق رو ترک کردن و در رو هم بستن. استاد نگاهی به در انداخت و کنارم روی تخت نشست. کمی خودم رو عقب کشیدم و  به بالشتم تکیه دادم. استاد نگاه خیره‌ای بهم انداخت و گفت:

- نیکلاس می‌دونی علت انقدر خواب عمیقت چیه؟!

اخم محوی بین ابروم نشست، هیچ نظری راجب این موضوع نداشتم. صدام رو صاف کردم و با همون اخم گفتم:

- نمی‌دونم!

سرش رو جلو آورد و کمی روم خم شد و آروم زمزمه کرد:

- چند نفر دیگه هم مثل تو دو روز به خواب رفتن؛ حتی بعضی‌هاشون هم هنوز بیدار نشدن!

دستی به صورتم که کمی جوش زده بود کشیدم و متفکر به نقطه‌ای خیره شدم. لب پایینم رو توی دهنم بردم و پوستش رو کندم که باز هم صدای استاد افکارم رو پراکنده کرد:

- چیزی نمی‌خوای بگی؟!

دستی به پیشونیم کشیدم و گفتم:

- نمی‌دونم، اما ...

 یعنی ممکنه؟! مکثی کردم و بعد از لحظه‌ای فکرم رو به زبون آوردم و گفتم:

- به نظر شما ممکنه کسی از روی عمد و دشمنی داخل غذا، آب و یا هرچیز دیگه‌مون  معجون خواب آور ریخته باشه؟!

دستی به ریش‌های نیمه بلند و سیاهش کشید و گفت:

- مثلا کی؟!

شونه‌م رو بالا انداختم و مالشی به چشم‌هام دادم و گفتم:

- نمی‌دونم هرکسی ممکنه این کار رو انجام بده!

نگاهی بهم انداخت و گفت:

- آخرین بار چی خوردی؟!

گره‌ی اخمم ناخودآگاه برای تمرکز کور تر شد. لب‌هام رو تر کردم و گفتم:

- یک تیکه گوشت کباب شده!

دهن باز کرد حرفی بزنه که همون لحظه کسی به در ضربه زد. استاد دستش رو  ریشش زد و گفت:

- بیاید داخل!

انگار که پس کله‌ش چشم سوم داره و می‌دونه کسی جز پسر‌ها پشت در نیست. در باز شد و  به ترتیب  برایان، آدریان و جانی وارد اتاق شدن. 

 

@ زری گل🌻

@ Aryana🌻

@ Gisoo_f☆ویژه☆

                         img_20220717_082307_265_njdg.jpg

                                                              " میم.ز "

                              در راه روی تیمارستان فریاد می‌کشید:

                                           برگرد، من خوب میشم . . . !

                                                         رمان-اتاق-۷۲۱

 

درحال تایپ‌ها:

داستان از این دیوار خون می‌چکد * رمان سمفونی قدرت

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

#پارت۲۰

استاد لبخند مسخره‌ای زد و گفت:

- خب نیکلاس مواظب خودت و خوراکت باش عصر میبینمت!

سرم رو تکون دادم که با دو گام بلند از اتاق خارج شد و در رو بست. پسر‌ها به طرفم هجوم آوردن و شروع به سوال پرسیدن کردن. نگاهی بهشون انداختم، واقعا نمی‌‌دونستم چی تحویل چهره‌های فضولشون بدم. سر بسته  کمی از گفتگوی بین خودم و استاد رو براشون تعریف کردم که جانی دستی به عینکش زد و گفت:

- به نظرت این منطقیه؟!

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- البته که منطقیه خیلی‌ها توی هاگوارتز هستن که به من و شماها حسودی می‌کنن و می‌خوان که جایگاه ما رو داشته باشن!

پسرها با هم یک " او "  کشیده گفتن که تک خنده‌ای کردم و چیزی نگفتم.  کش و قوسی به بدنم دادم و درحالی سعی می‌کردم خمیازه‌م رو جمع کنم، با چشم‌هایی خمار شده از خواب به بچه‌ها زل زدم و گفتم:

- ولی هنوز خوابم میاد!

آدریان که توی فکر بود با شنیدن حرفم چشم‌ غره‌ای بهم رفت و دستم رو کشید که با شتاب روی پای برایان پرت شدم. صاف نشستم و پتو رو کنار زدم. چشم غره‌ای بهش رفتم و گفتم:

- یکم آروم‌تر هم می‌تونی رفتار کنی!

ابرو‌هاش رو بالا انداخت و گفت:

- نوچ آروم بودن من مخصوصه خانم گلمه تو کی باشی بخوام باهات آروم رفتار کنم پسرک وحشی؟!

هر سه با دهنی کج شده به آدریان که با پیروزی بهمون خیره شده بود، زل زدیم. دستم رو بالا آوردم و لپم رو خاروندم. مکثی کردم و گفتم:

- بچه‌ها؟!

جانی و برایان دستی به سر و دماغشون کشیدن و خبیث گفتن:

- حمله!

لبخند پت و پهنی رو صورتم نشست. دست به سینه گوشه‌ای ایستادم و به کتک خوردن آدریان خیره شدم. چرخیدم و با دیدن چیکا لبخندم عمیق تر شد.  به طرفش رفتم و گفتم:

- چیکای من چطوره؟!

نگاهی بهم انداخت و درحالی که پشت چشم نازک می‌کرد، گفت:

- خوبه!

در قفس رو باز کردم و بیرون آوردمش. روی انگشتم گذاشتمش و گفتم:

- چیکا باهام قهره؟!

تند- تند درحالی که مثل گنجشک روی سیم برق بالا و پایین می‌پرید گفت:

-  چیکا از دست نیکل ناراحت شده!

اخمی بین دو ابروم نشوندم و بی‌توجه به بچه‌ها که داشتم با آدریان کل- کل می‌کردن، روی تخت نشستم و گفتم:

- چرا ناراحت شده؟!

از روی انگشتم پرید و روی شونه‌م نشست. تکون خورد و گفت:

- چون نیکل پیش چیکا نیومد ...چیکا ناراحت شد!

 

@ زری گل🌻

@ Aryana🌻

@ Gisoo_f☆ویژه☆

                         img_20220717_082307_265_njdg.jpg

                                                              " میم.ز "

                              در راه روی تیمارستان فریاد می‌کشید:

                                           برگرد، من خوب میشم . . . !

                                                         رمان-اتاق-۷۲۱

 

درحال تایپ‌ها:

داستان از این دیوار خون می‌چکد * رمان سمفونی قدرت

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

#پارت۲۱

دستم رو، نوازش‌وار روی سر چیکا کشیدم که کمی توی خودش جمع شد. به نقطه‌ای خیره شدم و گفتم:

- ببخشید چیکا!

دو روز گذشته و فقط پنج روز دیگه مونده. یعنی  اگه آخر ماه بیاد من تبدیل میشم یا باید یک ماه از گاز گرفته شدنم بگذره؟! چرا یادم رفت از کتاب بپرسم؟! کلافه چشم‌هام رو بستم دستی به موهام کشیدم. جدیداً چشم‌هام می‌سوخت و ازشون اشک می‌اومد. با کمی مکث چشم‌هام رو باز کردم و به چیکا زل زدم، باید از برایان بپرسم. چرخیدم و خواستم حرفی بزنم که نگاهم به مچ پای برایان برخورد کرد. نشسته بود و با بچه‌ها بگو و بخند می‌کرد، شلوارش هم کمی بالا رفته بود و مچ پاش معلوم بود. خدای من اون ... مبهوت به پاش زل زدم. درست می‌دیدم؟! اون جای یک گاز بود، گاز یک گرگینه! به خودم اومدم و  نامحسوس مچ پام رو بالا زدم. جای  کبودی پای من خیلی بزرگتر و خون مردگیش بیشتر از کبودی پای برایان بود. یک جایی خونده بودم که جای گاز  یک گرگینه هیچوقت از بین نمیره؛ پس یعنی برایان هم گرگینه‌ست! خدای من موضوع به این مهمی رو از من قایم کرده بود؟! چه مدتیه که گرگینه شده و من نمی‌دونم؟! یعنی اون آلفا نبود که از شنیدن آلفا شدن من ناراحت شد؟! پازل‌های مغزم کم- کم شروع  به  کامل شدن کرده بودن. کاملا هنگ کرده بودم و باور اینکه برایان دوست و رفیق صمیمیم یک گرگینه‌ست برام غیر قابل هزم بود. عصبی و ناراحت از جام بلند شدم. به طرف قفس رفتم و چیکا رو  داخل قفسش گذاشتم و آروم گفتم:

- اینجا بمون برمی‌گردم!

در قفس رو بستم و با گام‌های بلند به طرف چوب لباسی رفتم. شنلم رو برداشتم و جوب دستیم رو توی جیبم گذاشتم. از کنار بچه‌ها رد شدم و  بی‌توجه به صدا زدن بچه‌ها که " نیک؟ کجا میری  و ... " از اتاق بیرون رفتم. باید آروم باشم، باید منطقی رفتار کنم شاید دلیلی برای این کارش داشته باشه. اونقدر فکر کردم و توی خودم غرق بودم که از هاگوارتز بیرون زدم و از پل رد شدم. حتی درد پام رو حس نمی‌کردم؛ مثل اینکه طی این دو روز دردش خوب شده بود. حس می‌کردم صورتم از خشم زیاد قرمز شده، حتی نفس‌هام تند و سنگین شده بود. وارد جنگل شدم و  پشت درختی نشستم. چوب دستیم رو درآوردم و درحالی که می‌چرخوندم، گفتم:

- ساعت تالار رو بهم نشون بده!

کمی گذشت  اما هیچی جلوم ظاهر نشد. اخمی بین دو ابروم نشست. یعنی چی؟! از جام بلند شدم و برای  امتحان دوباره  ورد  ارکیدیوس " (ظاهر کردن دسته گل) "  رو خوندم. کمی منتظر موندم اما هیچ چیزی جلوم ظاهر نشد. متعجب به چوب دستیم خیره شدم، یعنی این هم به همون گرگینه شدنم ربط داشت که کار نمی‌کرد؟! عصبی چوب دستیم رو، روی زانوم کوبیدم و شکستمش. حرصی تیکه‌ی شکسته رو گوشه‌ای پرت کردم و چرخیدم. طی یک حرکت ناگهانی با یک فریاد مشتم رو، روی درخت پیاده کردم. سرم رو پایین انداختم و به دستم‌تکیه دادم. آهی کشیدم که برق چیزی کنار پام نظرم رو جلب کرد. آروم روی زمین خم شدم و اون شیء براق رو برداشتم. نگاهی بهش انداختم که با دیدن یک آینه‌ی مربعی کوچیک پوفی کشیدم. توی آینه به خودم خیره شدم که رنگ چشم هام نظرم رو جلب کرد. آبی چشم‌هام مثل همیشه نبود، انگار که یخ زده بود و روشن‌تر شده بود. متعجب پلکی زدم که شاید اشتباه کنم اما نه انگار که واقعا یخ زده بود. نیشخندی زدم که دندون‌های ردیف و سفیدم خودنمایی کرد. پدرم از بچگی بهم یاد داده بود که مواظب دندون‌هام باشم و انقدر این جمله رو تکرار کرده بود که ملکه‌ی ذهنم شده بود. هرچقدر که بزرگتر شدم این مسئله بیشتر برام مهم شد و حالا عاشق دندون‌هامم مخصوصاً دندون‌های نیشم که کمی تیزن و حالت جالبی رو به بقیه‌ی دندون‌های صدفیم دادن! آینه رو پایین آوردم و به گوشه‌ای پرتاب کردم.  باید برگردم هوا داره تاریک میشه و من هم به شدت گرسنه‌م شده. تکونی به شنلم دادم و قدم زنان راه هاگوارتز رو در پیش گرفتم. کم- کم حس عجیبی مثل خوره به جونم افتاد. عجیب احساس می‌کردم چشم‌هام دو کاسه‌ای شده که چیزی مثل حرارات داغ آتیش ازش بیرون میزنه و بدنم کم- کم داره تحلیل میره. آب دهنم رو قورت دادم و به قدم‌هام سرعت دادم.

 

@ زری گل🌻

@ Aryana🌻

@ Gisoo_f☆ویژه☆

                         img_20220717_082307_265_njdg.jpg

                                                              " میم.ز "

                              در راه روی تیمارستان فریاد می‌کشید:

                                           برگرد، من خوب میشم . . . !

                                                         رمان-اتاق-۷۲۱

 

درحال تایپ‌ها:

داستان از این دیوار خون می‌چکد * رمان سمفونی قدرت

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

#پارت۲۲

به اوایل جنگل رسیده بودم که با دیدن مار کبری‌ای سرجام خشکم زد. وای خدای بزرگ همین رو کم داشتم. بی‌حرکت سر جام ایستادم و سعی کردم خونسرد به مار نگاه کنم. حس می‌کردم باز هم رنگ چشم‌هام عوض شده و کمی چشم‌هام میسوزه و ازشون حرارت بیرون میزنه! پلکی زدم و بی‌حس به مار خیره شدم. کم- کم بلند شد و سر پهنش رو به نمایش گذاشت. با سر و صدا جلو اومد و کنار پام ایستاد. چرا همچین می‌کنه؟! متعجب به حرکاتش خیره شدم که دور پام پیچید و آروم بالا اومد. اهلی بود؟! اونم مار کبری؟! حیرت زده دستم رو بالا آوردم که روی بدنم خزید و  بالا اومد. آروم و نرم دور دستم پیچید و روی ساعد دستم ایستاد.  دستم رو، بالا آوردم و انگشتم رو جلوی دهنش گرفتم. دهنش رو باز کرد انگشتم رو گاز بگیره  که سریع گردنش رو گرفتم. تیز داخل دهنش رو نگاه کردم که با دیدن جای خالی دندون‌های نیشش که انگار تازه کنده شده بودن، نفسم رو آهسته به بیرون پرت کردم و آروم مار رو ول کردم. بی‌توجه دستم رو، توی جیب شلوارم فرو کردم که حس کردم شنلم به چیزی گیر کرده و نمی‌تونم راه برم. به عقب چرخیدم  و با دیدن مار که شنلم توی دهنش بود متعجب کامل به عقب چرخیدم. حیات وحش هم آدم شدن کارای عجیب انجام میدن! متعجب بهش خیره شدم که آروم شنلم رو ول کرد  و روی زمین خزید. پوفی کردم و از جام بلند شدم. بی‌حوصله به دنبالش رفتم که کمی جلوتر کنار کنج یک درخت ایستاد و زبونش رو درآورد. چشم‌‌هاش عجیب آدم رو مسخ می‌کرد، حالت جذاب و قشنگی داشت انگار که چشم‌ یک انسانه! پوسته‌ی پولکی و براق سفیدش تضاد قشنگی رو با چشم‌های آبیش ایجاد کرده بود.  متعجب به حرکاتش خیره شدم که یکی از تخم‌هاش رو از یک جایی بین همون کنج درخت بیرون کشید و جلوی پام گذاشت.  لبخند کجی گوشه‌ی لبم نشست و زمزمه کردم:

- پس کمک می‌خواستی!

نگاهی به تخم کردم که سرش شکسته بود و دم توله مار توی یک تیکه ترک ریز گیر کرد بود.  درحالی که درگیر آزاد کردن دم توله‌ش بودم ناراحت گفتم:

- نمی‌دونم حرف‌هام رو متوجه میشی یا نه اما واقعا متأسفم نباید باهات اونطوری با خشونت رفتار می‌کردم!

دستم رو پایین آوردم و  پوسته‌ی تخم رو شکستم که توله‌ مار سریع از تخم بیرون خزید و به طرف مادرش رفت. کبری خوشحال دمش رو چندبار تکون داد و دور توله‌ش پیچید. لبخندی زدم و از جام بلند شدم. نگاهی کوتاهی بهشون انداختم و برگشتم تا برم که مار با سرعت جلوم رو گرفت. ای بابا، عجب پیله‌ست این. منتظر و دست به کمر بهش خیره شدم که تند- تند دور خودش چرخید و یک‌هو چیزی مثل یک گردباد کوچیک درست شد. متعجب به حرکاتش خیره شدم که یک‌هو دو طرف سرش دوتا شکوفه‌ی ریز آبی رشد کرد. سرش رو به طرف گردباد گرفت و انگار که داره احترام میزاره آروم خم شد. دست به سینه خیره به حرکاتش بودم که دمش رو، توی اون گردباد کوچیک فرو کرد و چند لحظه‌ای بعد الماس کوچیک و براقی بیرون کشید. ابروهام از این چیز‌هایی که دیده بودم بالا پرید. پلک عمیقی زدم که ببینم خواب نیست. دستم رو بالا آوردم و نیشگونی از بازوم گرفتم. دوباره به حالت احترام خم شد و  بعد گردباد کوچیک بود که کم- کم محو شد. لبخند کجی گوشه‌ی لبم نشست.  نگاهی به مار انداختم که با دمش بند چرمی رو توی سوراخ الماس فرو کرد و گره زد. اون رو به دهنش گرفت و به طرفم اومد. از جاش بلند شد و اون الماسی که حالا ظاهراً گردنبد بود رو به طرفم گرفت. لبخندم عمیق‌تر شد، پس بخاطر اینکه  کمکش کردم داره جبران می‌کنه! دستم  رو جلو بردم و با تردید گردنبد رو ازش گرفتم و همونجا به گردنم بستم. دستم رو آروم، روی الماسش کشیدم که نور آبی‌ای توش درخشید. مار آروم روی زمین خزید و کم- کم از جلوی دیدم محو شد. خوشحال از گردنبدی که حس می‌کردم بهم انرژی میده، به قدم‌هام سرعت دادم که سریع‌تر خودم رو برای شام به سالن برسونم!

 

@ زری گل🌻

@ Aryana🌻

@ Gisoo_f☆ویژه☆

ویرایش شده توسط حضرت مرگ

                         img_20220717_082307_265_njdg.jpg

                                                              " میم.ز "

                              در راه روی تیمارستان فریاد می‌کشید:

                                           برگرد، من خوب میشم . . . !

                                                         رمان-اتاق-۷۲۱

 

درحال تایپ‌ها:

داستان از این دیوار خون می‌چکد * رمان سمفونی قدرت

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

به گفتگو بپیوندید

هم اکنون می توانید مطلب خود را ارسال نمایید و بعداً ثبت نام کنید. اگر حساب کاربری دارید، برای ارسال با حساب کاربری خود اکنون وارد شوید .

مهمان
ارسال پاسخ به این موضوع ...

×   شما در حال چسباندن محتوایی با قالب بندی هستید.   حذف قالب بندی

  تنها استفاده از 75 اموجی مجاز می باشد.

×   لینک شما به صورت اتوماتیک جای گذاری شد.   نمایش به صورت لینک

×   محتوای قبلی شما بازگردانی شد.   پاک کردن محتوای ویرایشگر

×   شما مستقیما نمی توانید تصویر خود را قرار دهید. یا آن را اینجا بارگذاری کنید یا از یک URL قرار دهید.

 اشتراک گذاری

×
×
  • اضافه کردن...