رفتن به مطلب
انجمن نودهشتیا
  • ثبت نام

رمان مُهر‌کات|𝑠𝑎ℎ𝑎𝑟,𝑡𝑎𝑔𝑖𝑧𝑎𝑑𝑒ℎ|کاربر نودهشتیا


SAHAR.TG
 اشتراک گذاری

ارسال های توصیه شده

نام رمان:مُهر‌کات 

نام نویسنده: 𝑠𝑎ℎ𝑎𝑟,𝑡𝒂𝒈𝒊𝒛𝒂𝒅𝒆𝒉

ژانر:جنایی‌|معمایی|عاشقانه|تراژدی|طنز

هدف:قویتر شدن قلم! 

خلاصه:

جنون به چه معناست؟! معنای خاصی ندارد، جنون یا همان دیوانگی را در تمام آدم‌های روی زمین می‌توان دید و هم می‌توان شنید! در کنارت، در رو به رویت حتی در زندگی‌ات کسانی هستند که دیوانه‌وار دوستت دارند، شاید تو ندانی؛ اما چنان بهت عشق می‌ورزند که تمام غم‌های دنیا از یادت می‌رود، خود به خود اسلحه‌ای را که برای به قتل رساندشان در دست گرفته‌ای، بر روی زمین می‌گذاری و تسلیم می‌شوی! تسلیم یک خیانت و یا یک عشق؛ ولی...

مقدمه:

 یادمه همیشه، دنبال کلمه هایی با معنی قشنگی بودم؛ وقتی پیدا می‌کردم، یادداشت می‌کردمشون ولی یک کلمه بود که هیچ وقت از یادم نرفت تاسیان! " توی معنی فارسی، معنای دقیقی نداره یعنی حس غم و دلتنگی ناشی از جای کسی که بهش عادت کردی و دیگه نیست! یعنی کسی که دوسش داری رو دیگه نداری!"

ویراستار: @ Ayda rashid☆ویژه☆

@ مدیر راهنما

@ Ayda rashid

 

  • لایک 23
  • تشکر 1
  • غمگین 5

باشد که نباشیم تا بدانند بودیم!

negar_%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B2%DB%B0%DB%

1_7kpu.gif

☽︎mohr-cat☾︎ |  بازی از جنس خون🖤🥀

♲︎︎︎𝒅𝒂𝒉 𝒎𝒐𝒌𝒂𝒇𝒂𝒕 𝒅𝒂𝒉 𝒋𝒂𝒔𝒂𝒅♲︎︎︎|مکافاتی مرگبار!

☽︎.𝑮𝒚𝒂𝒏𝒂𝒎.☾︎|  گیان من ! 🤍

 

 

 

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

  • مدیر سرپرست

o9m3_img_20210304_171929_930.jpg

سلام خدمت شما نويسنده ي گرامی، ضمن سپاس از انتخاب شما، ورودتان را خیر مقدم می‌گوییم

چنان‌ چه علاقه ای مبنی بر آشنایی بیشتر با قواعد رمان نویسی دارید؛ به این تالار مراجعه کنید:👇
https://forum.98ia2.ir/forum/17-آموزش-نویسندگی/

انجمن نودهشتیا در صدد بر آمده که رمان شما بی هیچ عیب و نقصی اصلاح گردد پس یک ویراستار همراه و یک راهنمای اولیه، برای شما در نظر گرفته ایم.

@مدیر راهنما

@مدیر منتقد

@مدیر ویراستار

به نکات زیر توجه کنید:👇
1. از نوشتن کلمات ممنوعه و هرگونه متن که موجب نقض اسلام شود، به شدت خوداری کنید.
2. قبل از ارسال پارت خود، یک دور مطالعه کنید و اشکالات نگارشی و املایی را رفع کنید.
3. از پرداختن به موضوع های کلیشه ای تا جایی که ممکن است دوری کنید.
4. پس از ارسال هر پارت، جهت ویرایش، به ویراستار خود اطلاع دهید.
5. اگر در بخشی از رمان نیاز مند کمک هستید، در تالار اتاق فکر نویسندگان تاپیک زده تا مدیران به هم اندیشی شما رسیدگی کنند.


درخشیدن و موفقیت را برای شما آرزومندیم. رضایت شما نویسنده ی فهیم موجب افتخار ماست.
اکنون رمان شما مورد تایید ما گردیده و قادر به پارت گذاری هستید.
🌹قلمتون مانا، یا علی.🌹
"تیم خوبه نودهشتیا"

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

پارت اول:

دستانم را بلند کرده، روی پیشانی‌ام گذاشتم و کمی مالشش دادم تا از سردردی که گریبانگیرم شده بود کم شود؛ ولی انگار فایده‌ای نداشت، انگشتان سفید و کشیده‌ی دستم را سمت شقیقه‌هایم سوق داده و محکم  ماساژشان دادم.

چشم‌هایم را بستم و نفس عمیقی کشیدم. می‌خواستم تبهکار شوم؛ بازی از جنس مرگ راه بیاندازم.  حال که اسمم لرزه می‌انداخت بر تن همه‌ی خلافکاران، وقت بازی فرا رسیده بود. قدم اول!

سری به چپ و راست تکان دادم تا افکار مزاحم، آزاردهنده را از خود دور کنم؛ ولی مثل همیشه موفق نبودم. 

چشم‌های خوش رنگم را باز کردم و نگاهم را به آینه دوختم. رژ قرمز رنگم را از روی میز برداشته و به لب‌های خوش فرم و گوشتی‌ام زدم. آنقدر پرنگش  کردم که همانند خون  می‌مانست! باز زمزمه صدای لعنتی‌اش مرا رو از خود بی‌خود کرد! قطعا دیوانه شده بودم وقتی که چند سال بود او را نداشتم. صدایش هر دقیقه در گوشم می‌پیچید.

- جلوه وقتی رژ قرمز می‌زنی خیلی دلبری     می‌کنی‌ها. 

 با به یادآوری جمله‌اش پوزخندی مهمان لب‌هایم می‌کنم، دارم می‌آیم. وقتش   فرا رسیده تا  بفهمی جلوه‌ی واقعی چقدر ترسناک است! عقب گردی کردم و با برداشتن پالتوی خزدار مشکی رنگم از روی تختم که کنار میز توالت قرار داشت، به سمت در مشکی رنگ قدم برداشتم و از اتاق بیرون رفتم. نگاهم را داخل راهرویی که انتهایش، به طبقه پایین می‌رسید چرخاندم کسی را ندیدم.

بی‌خیال شانه‌ام را بالا انداختم و با قدم‌های آرام به سمت پله‌های طبقه پایین حرکت کردم. از پله‌ها با قدم‌های آهسته پایین آمدم و وارد پذیرایی شدم. با دیدن حیان که جلوی آینه‌ی بزرگی که کنار شومینه قرار داشت به سمتش قدم برداشتم، ایستاده بود و کلافه‌وار سعی داشت کراواتش را درست کند آخرين پله را طی کردم و کنارش ایستادم که متوجه شدم؛ ته ریشی گذاشته‌ است که به آن صورت نیمه پر، جذابش و برنزه‌اش می‌آمد.

- بده  من کراواتت رو ببندم برات.

با صدایم سرش را بلند کرد و نگاهش را بر رویم چرخاند، با آن ابروهای مشکی و پری که داشت اخمی کرده، نفس عمیقی کشید و دستانش را پایین انداخت؛ زیر لب می‌گوید:

- خدا خیرت بده دختر، بیا این رو ببند. دوساعته درگیرم! 

لبخندی زدم و به سمتش قدم برداشتم؛ صدای تق- تقِ کفش‌های پاشنه بلندم بر روی پارکت‌ها در فضای ساکت پذیرایی اکو می‌شد. کنارش ایستادم که به سمتم چرخید و با دیدن لبخند من، لبخند متقابلی زد.

کراواتش را از دستش گرفته برایش می‌بندم، بعد از اتمام کارم کت مشکی رنگش را از روی دسته‌ی مبل برداشته و به دستش می‌دهم. سرم را پایین انداخته و به کفش‌های براقش خیره می‌شوم.

با صدا زدن اسمم توسط حیان. سر بلند کرده و بدون هیچ سخنی نگاهش می‌کنم، از سکوتم خودش همه‌چی را می‌فهمد، هرگز موفق نبودم چیزی را از او پنهان کنم. حیان مرا بهتر از خودم می‌شناسد! باری دیگر اسمم را صدا می‌زند که می‌گویم:

- جانم حیان؟

با چشم‌هایی که هاله‌ای از غم گرفته بود و می‌دانستم که نگرانم است تا باز دیوانگی نکنم تا باز غرق خاطراتم نشوم و خودم را نابود نکنم آهی کشید. با چشمان خمار مشکی‌اش خیره نگاهم کرده و می‌گوید:

- می‌دونی که قراره امروز آرات هم بیاد!

با حرفی که زد، چشم‌هایم را بستم و دست‌هایم را مشت کردم، پشت کمرم بردم تا لرزششان از چشم حیان دور بماند! می‌دانستم- می‌دانستم می‌خواهد بیاید و قرار بود من هم دیوانه‌اش کنم.

این بازی بد قرار بود جان خیلی‌ها را از جمله خودش بگیرد؛ ولی چرا وقتی اسم آرات را حیان آورد قلب بی‌چاره‌ام تند- تند شروع به تپیدن کرد؟! دستم را روی قلبم گذاشته و بر خود غریدم:

- آروم باش لعنتی! نباید کم بیاری. غصه‌هات رو خوردی، گریه‌هات رو خیلی وقته کردی، حالا وقته انتقامه! نباید کم بیاری جلوه، باید انتقامت رو بگیری.

به حیان نگاه کردم، نگرانی‌اش را درک می‌کردم. جز من کسی را نداشت و هر طور که شده می‌خواست تکیه‌گاهم باشد. برای آرام شدنش لبخند تصنعی زدم ولی آن اخمی که میان ابروهایم پیوند خورده بود مرا لو می‌داد. نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- می‌دونم حیان، وقته بازیِ! 

 حیان کلافه پوفی کرد آن دستان بزرگ و مردانه‌ی کشیده‌اش را پشت گردنش کشیده و قدمی عقب رفته با تکیه به دسته‌ی مبل خطاب به من می‌گوید:

- مطمئنی؟ شاید پایان بازی بد تموم شد! 

به چشم‌های کشیده و خمارش خیره شدم. چشمانش آنقدر جذاب بود که من اگر جای نیهان بودم هیچ وقت همچنین چشم‌های ناب و قلب مهربانی که حیان داشت را از دست نمی‌دادم، حیان می‌دانست من از ته ریشی که می‌گذارد خوشم می‌آید.

به خاطر من ته ریش گذاشته بود. خودش که همیشه می‌گفت؛ بدش می‌آید از ته ریش! نگاه از چهره مردانه‌اش گرفته و به زمین دوختم. نفسی کشیدم و بعد از مکثی لب زدم:

- تو با نجات دادنم، من رو کشتی! خودت خبر نداشتی من هر روز ذره- ذره جون دادم! من الان یک مرده کاملم باور کن. 

 حرفم که تمام شد، به عقب چرخیدم و از روی میز غذاخوری که کنار آینه قرار داشت کیف و موبایل‌م را برداشتم، آه کوتاهی خود به خود از نهادم بلند شد. خیلی خسته بودم؛ از خودم، از دنیا، از همه‌چیز!

آن‌قدر که دلم خواب ابدی خواستار بود. زبانم را روی لبم کشیدم و به سمت در حرکت کردم که حیان هم پشت سرم آمد. در خانه را باز کردم و وارد حیاط تقریباً بزرگ سرسبزمان شدیم، خم شدم و بند کفشم را درست کردم.

تره‌ای از موهایم که جلوی چشم‌هایم ریخته شده بود را پشت گوشم راندم و نیشخندی زدم. زمزمه وار گفتم:

- وقته شروع بازی بدی هست که خودت شروعش کردی آقای آرات پایدار! 

با صدای بوق ماشین به خودم آمدم؛ نگاهم را از ماشین مدل بالایش گرفتم و سری تکان داده، رفتم سوار ماشین شدم که در ویلا را با ریموت باز کرد و با تیک آفی به راه افتاد. 

دستش را سمت ضبط صوتی برده و آهنگ بی‌کلامی گذاشت که برایم احساس آرامش می‌داد.  لبم را به دندان گرفته و از پنجره به آسمان سیاه نگاه کردم که حرف آرات یادم آمد:

- ببین جلوه؛ محاله من و تو از هم جدا بشیم! شاید بمیرم اون وقت جداشیم که حلالت نمی‌کنم؛ برای این‌که اون دنیا به این بهونه یک بار دیگه ببینمت! محاله من بی‌تو، تو بی‌من زندگی بکنیم، همیشگیم.

هه همیشگی! آری من برای آرات همیشه اضافی بودم و این را خوب بهم فهماند.

@ Ayda rashid☆ویژه☆

عزیز، این بار بازنویسی شده و دوباره ویرایش شد! @ همکار ویراستار♥️

  • لایک 19
  • تشکر 2
  • غمگین 4

باشد که نباشیم تا بدانند بودیم!

negar_%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B2%DB%B0%DB%

1_7kpu.gif

☽︎mohr-cat☾︎ |  بازی از جنس خون🖤🥀

♲︎︎︎𝒅𝒂𝒉 𝒎𝒐𝒌𝒂𝒇𝒂𝒕 𝒅𝒂𝒉 𝒋𝒂𝒔𝒂𝒅♲︎︎︎|مکافاتی مرگبار!

☽︎.𝑮𝒚𝒂𝒏𝒂𝒎.☾︎|  گیان من ! 🤍

 

 

 

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

  • ویراستار

پارت دو:

پارت دو:

چشم‌هایم را از ستاره‌های پر نور آسمان گرفتم و نگاه‌ام را به سمت حیانی که اخم کرده با دستان تنومند و مردا‌نه‌اش بر روی فرمان ماشین ضرب گرفته بود و آن را می‌فشرد سوق دادم. زبان داغم را بر روی لب هایم کشیدم و آب دهانم را از گلوی خشک شده‌ام به پایین هدایت کردم، خطاب به حیان گفتم:

- حیان! 

 سرش را به سمتم برگرداند و نیم نگاهی به من کرد، دوباره حواسش را به رانندگی و جاده‌ی پرپیج و خم روبه‌روی مان داده و با صدای دو رگه‌ای گفت:

- جانم جلوه خانم؟

خنده‌ی ریزی کردم، چقدر عالی بود که در این دنیای نامرد خدا یکی همانند حیان را به من داد که مثل کوه پشتم باشد. شاید خدا دلش برای تنهایی‌ام من سوخت کسی چه می‌دانست! 

نگاه‌ام را از اوگرفتم ‌و به‌رو به‌ رویم دوختم، آهی کشیدم و بازدمم را بیرون فرستادم، کمی در صندلی ام جابه جا شدم و گفتم:

- خودت هم می‌دونی که قراره نیهان هم اونجا باشه. 

 با دیدن سکوتش سرم را بالا بردم ، چشمانم قفل دست‌هایش شد که دور فرمان را ضرب گرفته بود و می‌فشرد! کز کرده فقط تماشا اش کردم؛ او هم مانند من زجر می‌کشید و دم نمی‌زد، بمیرم برای دلش که انبار درد شده بود. دنده را جابه‌جا کرد و با بیشتر کردن سرعتش گفت:

- می‌دونم هست و قراره اعصابم خراب‌شه، دیگه نمی‌کشم جلوه!

 کمی مکث کرد و یک آن، با صدای بم خاص‌اش دادی کشید و با عصبانیت تمام گفت:

- خدا، هواست به این بنده بریدت هست! نوکرتم خدا می‌دونم انقدر بدی کردم که لیاقت صدا کردنت رو ندارم ولی قسم به بزرگیت حالم خرابه! 

 با دیدن حالش بغض گلویم را فشرد. قطره‌ اشکی از کنار چشم راستم سرازیر شد و راه نامعلومی را در پیش گرفت، حیان داشت نابود می‌شد ! چقدر مرد بود که من به او تکیه کردم با همه دردهایم با همه غصه‌ها و دیوانه‌بازی هایم؛ ولی نتوانستم تکیه گاهش باشم. آه از نهادم بلند شد، لعنتی به خود فرستادم و کج صندلی کز کردم، تا بتوانم حیان را ببینم.

 دستانم را بالا بردم و دستش که بر روی دنده بود گذاشتم ،آرام لب زدم:

- حیان! آروم باش خواهش می‌کنم. الان وقته کم آوردن نیست باشه؟ الان وقته بازی کثیفی هستش که راه انداختیم و می‌خوام که برنده بشیم. آروم باش، خودت رو جمع و جور کن. تو نباید کم بیاری باشه؟

 نفس عمیقی کشید و دستش را سمت پیشانی‌اش برد و ماساژ داد. اخم وحشتناکی میان ابروهایش پیوند محکمی خورده بود. که باعث کوچکتر شدن چشم های خوشرنگش می‌شد! سری تکون داد، با زدن بوق به سرایدار محلی ،که جشن برگزار می‌شد، نشان داد تا در ویلا را باز کند.

 صاف سر جایم نشستم که در باز شد، بادیگارد چهارشانه و سیاه پوش اخم کرده ‌ای امد، گمان کنم با آن ریش های چهار متری‌اش می‌توانستم بافت قشنگی بزنم. نزدیک ماشین که آمد حیان شیشه را پایین کشید، بادیگارد گفت:

- سلام قربان، خوش اومدید لطفا اسمه شریفتون رو بفرمایید تا لیست رو نگاه کنم.

 حیان با دادن نام من و خودش منتظر ماند که بادیگار لیست را چک کند. بعد گذشت پنج دقیقه بادیگارد گفت:

 - عذرخواهی می‌کنم بابت دم در نگه داشتن شما! بفرمایید اسم شریفتون، توی ليست مهمانان هست.

  برگشت و علامتی به همکارش داد که در را باز کند ، حیان ماشین را به سمت پارکینگ راند. پارکینگ که آدم حس می‌کرد داخل یک ویلای مجلل شده است.دیوار های کاشی کاری شده، ریسه های مخفی طلایی رنگ با کاشی های کرم رنگی که انعکاس تصویر خودم را می‌توانستم براق ببینم! از ماشین پیاده شدم و لباسم را صاف کردم تا حیان آمد و بازویش را جلو آورد، لبخندی زدم؛ بازویش را محکم گرفتم و با قدم‌های محکم و با غرور راه کوچکی که به در ویلا می‌رسید را طی کردیم.

به داخل عمارت رسیدیم که خدمتکاری آمد، پالتوهای من و حیان را گرفته و همراه هم به سالن بزرگی که انتهای راهروی کوچک عمارت قرار داشت، رفتیم. صدای موسیقی همه جا را برداشته بود، اخمی کردم و چشم چرخاندم.

@ نازار

 

 

 

 

 

 

 

 

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

پارت سه:

 همه جای سال پر شده بود از ریسه‌های سوزنی زرد رنگ، میزهای ایستاده بدون صندلی طلایی رنگ، با کاغذ دیواری‌های مشکی جلوه زیبایی داشتند. دخترهایی که می‌رقصیدند و پسرهایی که آبمیوه به دست مشغول خوش‌گذرانی بودند. 

چشم چرخاندم، دلم می‌خواست عشقم را ببینم، بار دگر خیره چشمان آسمانِ شبش شوم. از گوشه چشم‌ام دیدم که کنار ستونی همراه با نیهان ،شعله ایستاده و می‌خندند. پوزخندی زدم، سرم را به گوش حیان نزدیک کرده و گفتم:

- حواست رو جمع کن، سمت چپ کنار ستون وایستادن بریم جایی وایستیم که اون‌ها به ما دید نداشته باشن؛ ولی ما بتونیم ببینیمشون! 

 تا خواست به آن‌ طرف ای که اشاره می‌کنم برگردد. از آستین تک کت ای که تنش بود،گرفتم.

- نگاه نکن!دارن می‌بینن!

سری به نشانه تایید حرف‌ام تکان داد و راه افتاد، هم قدمش شده و به سمت گوشه دنج سالن رفتیم و ایستادیم. سرم را بلند کردم، این بار بدون ترس از این‌که مرا ببیند خیره‌اش شدم. چقدر آرات من خوشتیپ شده بود؛ کت و شلوار مشکی با بلوزی خاکستری رنگی که پوشیده بود.

همرا با جلیقه و کفش‌های ورنی مشکی بیش از هر وقت دیگری جذابش کرده بود. نگاهم را از او گرفته و به پیست رقص دوختم. شانسی این کت و شلوار را انتخاب کرده بود ؟! یا...یادم هست همیشه من این رنگ‌ها را برایش انتخاب می‌کردم! باز حواسم پرت قدیم شد. 

***

- آرات عشقم. 

سرش را از کمدش بیرون آورد و هومی گفت، اخمی کردم؛ به من هوم می‌گفت ؟! دست نکشیدم و باز صدایش زدم:

- آرات! 

برگشت و نگاهم کرد، چشم‌های شیطان‌اش می‌خندیدند ! خنده‌ای آرامی کرد. چین‌های ریزی کنار گوی های درخشان‌اش افتاد که باعث می‌شد کوچکتر شدنشان می‌شد!

- جانم خانومَم؟

لبخند گرمی زده و به طرفش آرام قدم برداشتم، صدای تق- تق کفش‌های پاشنه بلند سفید‌ام هارمونی جالبی با سکوت اتاق ایجاد کرده بود. جلوتر رفتم و کت شلوار سیاهش را با بلوز خاکستری رنگی دستش دادم. 

- این دوتا رنگ هم به تو خیلی میاد هم... 

نذاشت حرفم را کامل بگویم، قهقهه‌ای زد که دندان های صاف و یک دست سفید‌اش کاملا نمایان شد.

- هم عاشق دیونه‌وار این دوتا رنگی نه؟! 

سری به نشانه‌ی تایید تکان دادم، سرم را پایین انداخته و گفتم:

- حالا برو لباساتو بپوش تا دیر نمونیم! 

***

با صدای گذاشتن لیوان آب پرتقال توسط حیان بر روی میز به خود آمدم. 

نمی‌دانم ولی حس می‌کردم از عمد این دو رنگ را پوشیده، احتمالا می‌دانسته من قرار است ،در اینجا حضور پیدا کنم و اگر آمدم صد در صد این رنگ‌ها را می‌پوشم! اخمی کردم و به سمت وسط پیست رقص رفتم البته همراه حیان!

کمی روبه‌روی هم رقصیدیم که یک آن دیدم جای حیان را ساواش گرفت. دندان قروچه‌ای رفته و خواستم بروم که از آستین لباسم گرفت و گفت:

- کجا بانو خوش بودیم که! یادت رفته من رئیس قبلی تو هستم؟! چه کارایی که مجبورت کردم تو انجام بدی!

بی حرف فقط نگاه‌اش کردم! چقدر خار و خفیف بود این ساواش! کم-کم داشتم کنتر‌ام را از دست می‌دادم!باز تیک عصبی‌ام شروع ش که باعث لرزش دست‌هایم و زدن نبض پایین چشم‌هایم می‌شد!

ولی ساواش قصد کوتاه آمدن نداشتتورو از عزیز هات جدا کردم! کاری کردم بشی سکه یه پول؟!   

 - راستی هنوز هم جوابت به من ( نه ) هست؟! 

برگشتم و بی‌توجه به جمعیت اسلحه‌ام را از جای مخفی لباسم در آورده و به پیشانی‌اش چسباندم؛ صدای جیغ دخترها بلند شده و هر کدام به گوشه کناری فرار می‌کردند. گلنگدن اسلحه را کشیدم!

واقعا اگر یک کلمه که باب میلم نبود حرف می‌زد؛ قسم می‌خوردم جان بی‌ارزشش را بگیرم!  سرم را خم کردم که موهایم یک طرف صورتم ریخت، خیلی از او نفرت داشتم و مطمئن بودم چشم‌هایم این نفرت را بروز می‌دهند. صدای آهنگ شاد قطع شد.  

- از جونت سیر شدی ساواش خان! می‌دونی پایدار کوچیک، خیلی رو اعصابم یورتمه میری! من هم کسایی که حالم رو خراب کردن به درک واصل کردم. خیلی الان دلم می‌خواد خون بریزه توی این مجلس اون هم که خونِ تو باشه خوشحال‌تر میشم و چی بهتر از این! پا پیچم نشو.

 تند اسلحه‌اش رو از جیبش درآورد و روی پیشانی‌ام گذاشت و پوزخندی زد! از آن رنگ تمسخری که داخل چشم‌هایش بود نفرت داشتم.

- من رو دست کم نگیر بانو. اون اسلحه که دستته، وقتی تو به دنیا اومدی من داشتم باهاش بازی می‌کردم! 

پوزخندی زدم تا خواستم دهانم را باز کنم و جواب ساواش را بدهم که که صدای بم آرات بلند شد:

- چه خبره اینجا؟! ساواش جمع کن این مسخره بازی رو! 

از پشت شانه‌ام نیم نگاهی به او کردم و برگشتم قدمی رفتم جلو و روبه‌رویش ایستادم. به چشم‌های قشنگش خیره شدم! چقدر دلتنگ بودم من، دلتنگ وجودش؛ اما حرفی نزدم ولی با دیدن نقطه قرمز رنگی وسط پیشانی‌اش نفسم حبس شد.

نه خدایا با این‌که دلم را شکسته بود با این‌که متنفر بودم از او؛ ولی طاقت نمی‌آوردم اگر بلایی سرش می‌آمد، خودم می‌مردم! تند با یک حرکت سریعی هلش دادم که صدای شلیک بلند شد و آن گلوله ای که قرار بود به پیشانی آرات بخورد به بازوی من خورد!

در آنی از ثانیه نفسم از درد حبس شد داخل سینه‌ام ولی صدای آخی هم از دهانم خارج نشد. من قوی‌تر از این حرف‌ها بودم. چشم‌هایم را روی هم فشار دادم، دست سالمم را روی زخمم فشار دادم. 

دخترهای اطراف جیغ‌کشان این‌ور و آن‌ور می‌رفتن، نمی‌گذاشتن حواسی برایم باقی بماند! دستم را بلند کرده و به سقف شلیکی کردم که همه در جاهایشان خشک شدن! داد زدم:

- دراز بکشید روی زمین احمق‌ها!

همین سخنم کافی بود که صدای رگبار بندی گلوگه بلند شد! همه خودشان را جایی پنهان می‌کردند تا از شر گلوله‌ها در امان باشند. یک آن میان شلوغی جمعیت حیان داد کشید:

- جلوه پناه بگیر!

رفتم کنار میزی و با دستم به زمین انداختمش که صدای گوش‌خراش شکستن شیشه‌ها بلند شد، پشت میز رفتم دیدم که آرات با چشم هایی از نگرانی که دو- دو می‌زند نگاهم   می‌کند!

 

 

@ آلفای نقره ای

@ سادات.82

@ Ayda rashid☆ویژه☆ @ همکار ویراستار♥️

باشد که نباشیم تا بدانند بودیم!

negar_%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B2%DB%B0%DB%

1_7kpu.gif

☽︎mohr-cat☾︎ |  بازی از جنس خون🖤🥀

♲︎︎︎𝒅𝒂𝒉 𝒎𝒐𝒌𝒂𝒇𝒂𝒕 𝒅𝒂𝒉 𝒋𝒂𝒔𝒂𝒅♲︎︎︎|مکافاتی مرگبار!

☽︎.𝑮𝒚𝒂𝒏𝒂𝒎.☾︎|  گیان من ! 🤍

 

 

 

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

پارت چهار:

 

بی توجه به ارات برگشتم، که... شیشه ها با صدای انفجاری شکسته شد و چندین نفر سیاه پوش وارد سالن شدن! از یک طرف بازو ام زخمی شده بود از یک طرف صدای جیغ دخترا که اعصابم را خورد می‌کرد، کنترل خودم را از دست داده و گفتم:

-ای کوفت و جیغ عملی ها! پرده گوشم پاره شد. 

 یک دختر سر تا پا عملی که یک لباس جیغ و کوتاه نارنجی همراه با نیم بوت مشکی پوشیده بود و غرق آرایش چشم غره‌ای برایم رفت. نیخندی زدم و گفتم :

-عه توهم که  عملی هستی!

از سر حرس جیغ خفیفی کشید و از من دور شد. خدایا مردم رد داده‌اند ، بی توجه به دخترک ، کسی که این گلوله بازی رو راه انداخته بود نگاهی کردم و با دیدن دنیل چشم هایم گرد شد!

هه! دشمن ارات و رفیق شفیق من! بلند شدم و خنده ای کرده به طرف‌ او رفتم و سوتی کشیدم! 

- به‌-به ببین کی اینجاس اقای دنیل کلورانسی!

جلو رفتم چون گلنگدن اسلحه‌ام را کشیده بودم، دستم زود بلند کردم و به بازوی راستش شلیک کردم! می‌دانستم دیوانه هستم با وجود بادیگارد هایش  که، زنده‌ام نمی‌گذاشتند! ولی اصلا انتقام دیر را دوست نداشتم. 

دادی از درد زد و چشم هایش بست. از سرِ لذت قهقه‌ای زدم. یقیناً دیوانه شده بودم ، که با وجود آدم های مسل‌اش که مرا هدف گرفته بودند چنین کاری انجام دادم! دوتا از بادیگار هایش طرفم آمدن که یکی شان مشتی به گونه‌‌ام زد! دنیل حواسش نبود وگر نه خون این بادیگار ریخته بود.

   دنیل سر من غیرت داشت! صورتم که به راست چرخیده بود را به طرف بادیگارد چرخوندم و قهقهه‌ای زدم که بیچاره چشم هاش گرد شد! الان با خودش می‌گوید ببین با چه دیوانه ای طرف شدم! تفی توی صورتش انداخته و جیغ کشیدم:

- زورت همین قدر بود!

نگذاشتم حرفی یا حرکتی بزند پایم را بلند کردم و به پشت پایش ظربه زدم که جلویم زانو زد! آن یکی بادیگارد ،از حواس پرتی‌ام استفاده کرده،  مشتی به پهلو‌ام زد که نفس‌ام‌رفت! صدای داد ارات و دنیل باهم بلند شد!

- بسه!

ارات تا خواست طرفم بیاید که بادیگارد های دنیل او را گرفتند.نیشخندی زدم. هه! الکی مثلا نگران من شده بود؟! نگران منی که خودش کشت!؟ بی توجه به آرات به طرف دنیل چرخیدم که گفت:

- چته دختره دیوونه چرا شلیک کردی به من؟!

دهن کجی کردم و خیره به چشم هایش گستاخانه گفتم:

-مرض که نداشتم آدمای تو زخمیم کردن منم تورو زدم ،ست بشیم رفیق!

و بادیگاردی که دستم را گرفته بود مشتی از طرف من نوش جان کرد ! بلا‌خره هشت سال دفاع شخصی یک جایی به کارم امد . بادیگارد که ضعف کرده بود دستانش شل شد ، کنار کشیدم و خم شدم اسلحه‌ام را که از دستم افتاده بود را برداشتم.  کنار دنیل رفتم که با نگرانی نگاهم کرد.

قهقه‌ی دیوونه واری زدم و گفتم:

- نترس بابا اون تلافی بود کاریت ندارم. 

 و سپس نفس عمیقی کشیده،دستم را جلوش بردم و گفتم:

- خوش اومدی رفیق!

می‌توانسم صورت سرخ شده ارات را تصور و نفس های کش دارش را از عصبانیت حس کنم! عصبانیت سرِ اینکه من با دنیل گرم گرفتم و او را ادم حساب نکردم و سرد بودم! نقطه ضعفش دستم بود. 

از نادیده شدن به شدت متنفر بود.ولی  من دگر بی‌احساس شده بودم! دگر بریده بودم از او، از عشقش و این را خودش هم خوب می‌دانست.  شانه‌ای بالا انداخته و در دل خود زمزمه کردم:

- بی‌خیال آرات،  بیخیال زندگی، دیونگی را عشق هست!

دنیل سری به نشونه تاسف تکان داد ، لگدی به پاش زده و گفتم:

- به خودت تاسف بخور!

  دنیل  دستانش را به نشونه تسلیم بالا برد! سرش رو پایین انداخت،که چند تار مو روی پیشانی ‌اش طنین زیبایی انداخت.

- باشه بابا تو بردی ملکه تیمارستانی!

با اسحله‌ام گوشه پیشانی‌ام  را خاراندم و و ژست  جالبی گرفته، گفتم:

- لقب خفن داشتم هم حس خوبه ها ملکه تیمارستانی!

 

 

 

 

 

 

@ آلفای نقره ای ، @ Ayda rashid

@ Torkan dori ، @ Ayda rashid☆ویژه☆

 

باشد که نباشیم تا بدانند بودیم!

negar_%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B2%DB%B0%DB%

1_7kpu.gif

☽︎mohr-cat☾︎ |  بازی از جنس خون🖤🥀

♲︎︎︎𝒅𝒂𝒉 𝒎𝒐𝒌𝒂𝒇𝒂𝒕 𝒅𝒂𝒉 𝒋𝒂𝒔𝒂𝒅♲︎︎︎|مکافاتی مرگبار!

☽︎.𝑮𝒚𝒂𝒏𝒂𝒎.☾︎|  گیان من ! 🤍

 

 

 

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

پارت پنجم:

دنیل خنده‌ای کرد و با ان چشم های  خمار و نایابش، خیره من شد قدمی جلو آمد و دستانم را گرفت، از گوشه چشم‌ام دیدم که آرات دستانش را مشت کرد. حقش بود دگر! نیَندیشیده بود به تاوان خورد کردن من، غرورم، از همه محم تر باورم؟! با صدای سخن گفتن دنیل نگاهم را به نگاهش سوق دادم.


- رئیس، دستور داده قانون بازی عوض بشه!


با شنیدن حرفش از تعجب ابروی راستم ناخودآگاه بالا پرید. دستور رئیس یعنی تمام. و من باید به نقشه هایی که کشیده بودم، خداحافظی می‌کردم، پفی از سر ناچاری کشیده‌ و سری به نشانه تایید سخنش تکان دادم که گفت:
- حیان، آرات، شعله، نیهان، خودم، جلوه، ساواش، ملودی، دیار، و چند نفر دیگه‌ قراره به ویلای که رئیس دستور داده نقل مکان کنیم! 


با شندین این حرفش دستانم را مشت کردم، لعنتی من باید با آرات زیر یک سقف می‌بودم! امکان نداشت دستانم را از دست دنیل خارج کرده و عقب گردی کردم، چند قدمی سمت در خروجی برداشتم که با صدای دنیل ایستادم! 


- جلوه این دستوره رئیسه  هیچ کدوم مون نمی‌تونیم سرپیچی کنیم وگرنه تاوانش از دست دادن جون مونه!
بدونه این‌که به پشت برگردم صورتم را نیمرخ چرخانم و نگاهش کردم، خودش می‌دانست دردم چیست! ولی باز هم سعی بر خراب کردن عصابم را داشت! چشمانم را باز و بسته کردم، تا حواسم را جمع کنم! آرام لب زدم:
-دارم میرم با رئیس صحبت کنم دنیل، فردا شب بیا ویلای من.
 و به حیانی که به دیوار تکیه داد بود و با ژست قشنگی نگاهم می‌کرد اشاره‌ای کردم تا بیایید  و برویم!  دلم می‌خواست خیلی زود از آن ویلای کوفتی که بدم می‌آمد  خارج شویم. با رسیدن حیان کنارم بازویش را گرفته و بیرون رفتیم.
داخل ماشین  که نشستم، دگر طاقت نیاوردم، سرم را خم کردم، دستانم را میان موهای موج های سیاه سرم سوق داده و محکم کشیدم شان. گلویم از که بغضی گریبان گیرم شده بود درد می‌کرد.
ولی نباید کم می‌آوردم. چشمانم را بسته و روی هم فشارشان دادم، سعی کردم نفس هایی منظم و کش‌داری بکشم تا خودم را کنترل کنم، با موفق شدن در کارم که احساس کمی آرامش می‌کردم.
صاف سر جایم نشستم. با دیدن سر خوردن ستاره از آسمان باز افکارم به زمان قدیم پرواز کرد. 
***
- عه آرات ببین یدونه ستاره سر خورد. 
آرات با حرف‌ام نگاه خیره‌اش را از من گرفته، به آسمان نگاه کرد و اخمی کرد. 
-این چیزی که دیدی ذوق نداره جلوه،اتفاقا بده! 
تعجب کردم. آخر مگه سر خوردن ستاره‌ای در آسمان شب چه چیز بدی داشت که من نمی‌دانستم. خیلی هم قشنگ بود. 
- عه! ارات اتفاق به این قشنگی کجاش بده آخه؟! 
نگاهش را به جنگلی که جز ما دونفر کسی داخلش نبود، به تاریکی خوفناکی رفته بود سوق داد. چشمانش را به اطراف گرداند و آخرش نگاهش داخل چشمانم ایستاد. 
- یه افسانه‌ای هست میگه اگه ستاره رو ببینی که توی آسمان سر خورد، یعنی یکی از عزیزان تو رو از دست میدی و این بدی داره که میگم ذوق نکن شاید اون عزیزت من بودم شاید مردم! 
اخمی به سخنانی از لب هایش سرازير میشد کردم. یقیناً من بی او نمی‌توانستم زنده بمانم. حرصی مشتی به بازویش کوبیده و با بغضی که باعث لرزش صدایم می‌شد، غریدم:
-ببین اولاً تو حق نداری از پیشم بری، دومن اگه بخوای بميری یا منم می‌بری، یا خودم خودمو می‌کشم و میام پیشت!
 

@ آلفای نقره ای

@ Ayda rashid☆ویژه☆

باشد که نباشیم تا بدانند بودیم!

negar_%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B2%DB%B0%DB%

1_7kpu.gif

☽︎mohr-cat☾︎ |  بازی از جنس خون🖤🥀

♲︎︎︎𝒅𝒂𝒉 𝒎𝒐𝒌𝒂𝒇𝒂𝒕 𝒅𝒂𝒉 𝒋𝒂𝒔𝒂𝒅♲︎︎︎|مکافاتی مرگبار!

☽︎.𝑮𝒚𝒂𝒏𝒂𝒎.☾︎|  گیان من ! 🤍

 

 

 

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

پارت ششم:

با صدای بوق زدن ماشین توسط حیان از فکر بیرون آمدم و نفس عمیقی کشیدم. من هنوز هم جان می‌دادم برای لبخند کمرنگی که کم روی لب‌های ارات می‌آمد. من هنوز هم دق می‌کردم از دوری او.

از این‌که او را نداشتم، و همه این‌ها باعث‌اش ساواش بود. قسم خورده بودم که خونش را بریزم. باید سختی هایی که به من چشانده را خودش نیز می‌چشید، باید تاوان پس می‌داد. 

من روحم مرد ولی جسم‌ام زنده ماند ولی قرار بود ساواش هم جسمش را نابود کنم هم روحش را. دنیا دارد مکافات هست و خواهد بود. به سمت ماشین رفته و داخل‌اش نشستم که  به حرکت در آمد‌. آهی ناخوداگاه از میان لب هایم خارج شد که حیان صدایم زد. 

- جانم!

دنده را جابه‌جا کرده، پایش را روی پدال گاز بیشتر فشرد، انگار قصد پرواز داشتیم. دست هایش را محکم روی فرمان فشار می‌داد، جوری که بعد چند ثانیه، انگشتانش از نرسیدن خون به داخل رگ ها به سفیدی می‌زد. مشتی بر فرمان کوبید و با صدای بمش که می‌لرزید غرید:

- ناراحت نباش لعنتی، مگه اون به فکرت هست که تو داری خودت رو نابود می‌کنی آخه! هان؟! جلوه بس کن ببر از آرات قسمت هم نبودید. 

باز آن تیک لعنتی‌ام شروع شد. باز من ناراحت شدم و قهقه های دیوانه وارم! شروع کردم به قهقه ‌زدن که بعد تمام شدن خنده‌ام با صدای بغض دارم آرام لب زدم:

- من به قسمت اعتقادی ندارم. اگه نشد، اگه دوتا عاشق نامی به هم نرسیدن، حتماً یکیشون نخواسته! من خواستم اونم با جون و دلم با تمام روح‌ام ! اون کسی که نخواست، نموند و باورم نکرد آرات بود حیان! من بریدم فقط دارم برای آخرین بار خاطرات مون رو مرور می‌کنم تا ببرم کلاً! 

حرفی نزد و باز هم طبق روال عادی‌اش گذاشت خودم را خالی کنم تا دق نکنم. تا رسیدن به خانه نه من حرفی زدم نه حیان! با رسیدن به پارکینگ خانه دستم را بلند کرده در را باز کردم، پیاده شدم!

سرم را پایین انداختم، به دامن مدل ماهی لباس خاکستری رنگم نگاهی کردم، کمی گوشه‌اش در درگیری داخل ویلا پاره شده بود، بی توجه به لباسم با قدم های آرامی به طرف در ویلا رفته و در را زدم تا حلیمه بیاید ، در را باز کند! دایه مهربانم حق مادری بر گردنم داشت ،چقدر برای من عزیز بود. 

با باز کردن در سلامی به حلیمه دادم و بی حرف پله هارا گذرانده به سمت بالا رفتم. فردا صبح که بیدار شدم به دیدن رئیس می‌رفتم تا از نقشه‌اش خبر دار می‌شدم. باید نقشه‌اش را می‌دانستم تا برنامه‌های خودم را بریزم .

قدم به قدم به پایان و برد بازی‌ام نزدیک بشوم. در اتاقم را باز کرده، داخل اتاقم شدم . با پایم در را بستم، کلید برقی که کنار در قرار داشت را زدم و با روشن شدن اتاقم نگاهی دور تا دور اتاق چرخاندم.

اتاقم متشکل از تخت خاکستری کمد و میز آرایش خاکستری و دیواره هایی با رنگ مشکی، پا تختی مشکی رنگ ،تک کاناپه یک نفره‌ای که یک میز شیشه‌ای جلویش قرار داشت تشکیل شده بود. به سمت میز آرایشم رفته ، شیر پاکن را برداشتم آرایشم را پاک کردم و لباسم را با بلوز ،شلوار راحتی عوض کردم ، زیر لحاف مشکی رنگ تختم خزیدم، گوشی‌ام را برداشته و ساعت را تنظیم کردم تا فردا صبح دیر نمانم. 

چشمانم را بستم تا بخوابم ولی باز یاد آرات افتادم! یاد آن چشمان مشکی رنگش که آدم در نگاهش غرق می‌شد، یاد آن مسخره بازی هایش در خلوتمان که فقط برای خنداندن من بود افتادم.

کاش کمی باورم داشت، افسوس کمی به من اعتماد داشت و آن گونه مرا خار نمی‌کرد و مُهر‌ِکات را بر رابطه مان نمی‌کوباند. مُهر‌ی از جنس جون قرار بود بشود پایان این بازی. پوزخندی زده و زمزمه‌ کردم:

- اینبار نوبته منه که حکم کنم و وقتی من حکم کنم سیر بازی به میل من عوض میشه. پایان این بازی قراره بد تموم بشه پایانی به تلخی اسپرسو!

 

 

 

@ آلفای نقره ای

@ Ayda rashid☆ویژه☆

باشد که نباشیم تا بدانند بودیم!

negar_%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B2%DB%B0%DB%

1_7kpu.gif

☽︎mohr-cat☾︎ |  بازی از جنس خون🖤🥀

♲︎︎︎𝒅𝒂𝒉 𝒎𝒐𝒌𝒂𝒇𝒂𝒕 𝒅𝒂𝒉 𝒋𝒂𝒔𝒂𝒅♲︎︎︎|مکافاتی مرگبار!

☽︎.𝑮𝒚𝒂𝒏𝒂𝒎.☾︎|  گیان من ! 🤍

 

 

 

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

پارت هفتم:

وقتی از خواب بیدار شدم، چند دقیقه روی تخت نشسته و کلافه وار به دور تا دور اتاق شلوغم نگاهی انداختم، شب گذشته که حال نداشتم، لباس هایم را یک جایی پرت کرده بودم و جواهرات کیف‌ام را جای دیگری.

با کمک دستانم از روی تخت بلند شده و صندل های مشکی رنگم را پایم کردم، به سمت سرویسی که داخل اتاقم بود، قدم برداشتم. 

داخل سرویس که شدم چند بار دستانم را پر آب کرده. صورتم را شسته و بدون‌نگاه کردن به آیینه، بیرون آمدم. چشمم به عکس دونفره‌مان با آرات افتاد. جلوتر رفته و روی صورتش داخل قاب عکس دست کشیدم و به چشمانش خیره شدم. همیشه مغرور بود و غد؛ حرف - حرف او بود. چقدر دلم برایش تنگ شده بود.  

****

- جلوه خانوم! 

 پشتم را به طرف او برگشتم و سعی کردم لبخندم را محو کنم تا نبیند ،سعی می‌کرد مرا راضی کند تا با او به تحویل گرفتن اسلحه‌ها نروم! به عکسش که سیاه و سفید با کت شلوار انداخته بود نگاهی کردم

. دلم برایش ضعف می‌رفت. برای لبخند و عشقی که فقط برای من بود نه برای دیگران. 

- آرات نمی‌تونی راضیم کنی! یا منم می‌بری یا پا میشم میرم خونه خودم و دیگه محو میشم نمی‌بینی منو ها! 

یک آن از بازویم گرفته ، من را به عقب ، بر طرف خودش برگرداند و با اخم غرید:

- جلوه یک بار گفتم باز هم میگم تو با من نمی‌یایی خطرناکه بفهم! 

چرا خودش نمی‌فهمید که نگران او هستم اگر حتی یک تار مو از سرش کم شود من جان میدهم. چرا درک نمی‌کرد من به امید نفس هایش تنفس می‌کنم! یا حتی با این‌که بیست و چهار ساعت پیشم می‌بود .

شب موقعه خواب من عکس هایش می‌شدم! با چشم هایی که می‌سوخت و هاله‌ای از اشک را در بر گرفته بود خیره‌اش شدم. 

- وقتی خودت دلت نمی‌یاد اتفاقی برای من بیوفته، من چطور دلم بیاد بذارم تنهایی بری؟! منم میام آرات لطفا! 

دست هایش را از دور بازو‌هایم برداشته و نگاهم کرد. با چشم هایش خیره‌ام شد. آخرش کم آورد و سرش را پایین انداخته، از کنارم گذشت. دستش را روی دستگیره در مشکی رنگ اتاقش گذاشته آرام لب زد. 

- لعنت به چشم هات جلوه که ویرانگر زندگیم هست. فقط ده دقیقه وقت داری حاضر بیای پایین وگرنه خودم میرم! 

در را باز کرده و از سَر حرص که از لجبازی من گریبان‌گیرش شده بود، در را به هم کوباند. لبخندی از عملیات موفقم زده و بشکنی از خوشحالی زدم. من هم می‌رفتم. در کمدم را باز کرده ،مانتوی مشکی‌ام را چنگ زده و تن کردم.

هم شلوارم مشکی بود هم شالم، تیپم عالی شده بود. زود عینک آفتابی خاکستری رنگم را برداشته و از اتاق بیرون زدم. 

****

با صدای داد حیان از فکر گذشته بیرون آمده و عقب برگشتم ،متوجه شدم با چشمانی که دو - دو می‌زند خیره‌ام شده است . 

- چرا جواب نمیدی جلوه باز هم فکر گذشته؟! 

آهی کشیده و سری تکان دادم. خودش دردم را می‌دانست با این حال حاضر، بود هر کاری کند تا خاطرات آرات را دور بیاندازم ولی ... من دلش را نداشتم. حیان با تأسف سری تکان داد و دستش را بلند کرد، به ساعت نقره‌ای رنگش نگاه کرد و گفت:

- امروز ساعت پنج عصر وقت دکتر داری جلوه الان ساعت یازده هست. یادت نره بری ها من جلسه دارم نمی‌رسم با تو بیام الانم اومدم بهت یادآوری بکنم و برم حواست هست دیگه؟! 

لبخندی زدم و سری تکان دادم، اصلا یادم نبود که امروز قرار است نتیجه آزمایشم بیاید. نتیجه آزمایشی که... 

- باشه حیان حواسم هست، تو با خیال راحت به جلسه‌ات برس! 

باشه ای گفته و خداحافظی کرد، دستی به گردنم کشیدم. در کمدم را باز کردم، یک مانتوی جلو باز خاکستری و زیره، شال و شلوار مشکی برداشته و تن کردم جلوی آینه رفتم و یک رژ قرمز رنگی زدم، همراه با رژگونه هلویی و ریمل. 

راضی از قیافه‌ام کیف دستی کوچکم را برداشتم و دنبال تلفنم چشمانم را دور تا دور اتاق گرداندم.

 

 

 

 

 

@ آلفای نقره ای

@ Ayda rashid☆ویژه☆

باشد که نباشیم تا بدانند بودیم!

negar_%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B2%DB%B0%DB%

1_7kpu.gif

☽︎mohr-cat☾︎ |  بازی از جنس خون🖤🥀

♲︎︎︎𝒅𝒂𝒉 𝒎𝒐𝒌𝒂𝒇𝒂𝒕 𝒅𝒂𝒉 𝒋𝒂𝒔𝒂𝒅♲︎︎︎|مکافاتی مرگبار!

☽︎.𝑮𝒚𝒂𝒏𝒂𝒎.☾︎|  گیان من ! 🤍

 

 

 

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

پارت هشتم:

موبایلم را کنار پا تختی‌ام پیدا کردم به سمتش رفته و داخل کیفم انداختم، از اتاق خارج شدم که متوجه‌ خدمتکار جوانی شدم با دو از سمت اتاقم دور می‌شد ابرویی بالا انداخته، نیشخندی زدم. 

-او - او جاسوس داریم چه جاسوسی! 

پوزخندی زده، آرام - آرام قدم برداشتم، کیفم را از دسته‌اش گرفته و روی شا‌نه‌ام انداختم، سوت زنان از سی و دو پله‌ای که به طبقه پایین می‌رسید پایین رفتم. دیدمش که وارد آشپزخانه شده و مشغول کارش شد.

بی‌توجه به او سمت جا کفشی رفته و کتانی های مشکی رنگم را پوشیده، سویج ماشینم را از جا کلیدی قرمز رنگ چنگ زده، در خروجی را باز کرده، بیرون رفتم. آسه - آسه به سمت پارکینگ قدم برداشتم.

سوار ماشین شدم و روشنش کردم، آینه را تنظیم کرده و با بسم‌الله ی ماشین را به حرکت در آوردم از ویلا خارج شدم و به طرف بهشت زهرا راندم.

میان راه نگه داشته گل و گلابی گرفتم. مسیر باقی مانده را بی توقف راندم. وارد بهشت زهرا که شدم اول سلامی به همه مردگان داده و فاتحه‌ای برای همه شان خواندم.

یک روزی من هم محتاج یک فاتحه خواهم شد. آهی کشیدم و به قطعه هشتم رفتم و از پنج قبر گذشته در کنار قبر ششمی توقف کردم. به اسمی که بر روی سنگ حک شده بود، خیره شدم. 

- نازلی راد. 

 آخ که افسوس آن کسی که زیر همین سنگ سیاه و خاک خوابیده بود مادر مهربانم است . اشکی از کنار چشمم سرازیر شد، دسته گل را روی قبرش گذاشته، در گلاب را باز کردم، سنگش را با آرامش ظاهری، شستم چقدر دلم برایش تنگ بود! دلم برای بغل کردنش، برای عطر آن موهای خیره‌ کننده‌اش تنگ بود.

دلم برای لالایی هایی که موقعه خواب برایم می‌خواند خیلی تنگ بود آنقدر که اگر الان می‌گفتند دنیا را بی‌خیال همین الان بیا کنار مادرت بخواب بی چون و چرا قبول می‌کردم! 

- سلام مامانم! خوبی؟! اونجا جات خوبه، بی معرفت دلم خیلی برات تنگ شده ها، نیستی همه دارن بال هام رو می‌شکونن، همه دارم زخم‌کاری می‌زنن. کاش بودی مامان، کاش بودی و نمی‌زاشتی این اتفاق ها بیوفته. 

- نمی‌دونی مامان چقدر من دارم زجر می‌کشم! همه اینا تقصیر ساواش هست. انتقامم رو می‌گیرم و میام پیشت مامانم. خیلی خستم. از دنیا از آدم هاش دیگه نه دلم با بارون آروم میشه نه آهنگ نه آرات، فقط بغل خدا رو می‌خوام. مامان یادته همیشه موهامو می‌بافتی و می‌گفتی:

- من دخترمو به هیچ کسی نمی‌دم!همه دل می‌شکنن.دختر من باید پیش خودم بمونه تا هیچ نامردی دلشو نشکنه!

اشک های سمجی که تمامی نداشت را با آستین مانتو‌ام پاک رده و سرم را پایین انداختم!

- رفتی مامان! رفتی من بی پناه شدم!  اضافی شدم اونقدر که هر بلایی خواستن سرم آوردن مامان!کاش یه بار دیگه بیای ! یه بار دیگ بغلم کنی و بگی هیچکی حق ندا دل دختر منو بشکنه!

با غرش آسمان سرم را ببند کردم و به آسمان خاکستری شهر خیره‌شدم! خدایا تو هم مانند من دلت خیلی گرفته بود یا با فرستادن باران‌ات می‌خواهی به من بفهمانی هنوز حواست به من است؟!

از جایم بلند شده و برای آخرین بار نگاهی به سنگ مشکی و بیروح رو‌به‌رویم انداخته، فاتحه ای نثار روح زندگی‌ام ،که زیر خروار خاک بود کردم!

- مواظب خودت باش مامانم. بازم میام سری می‌زنم بهت. البته بعد از گرفتن انتقامم! چون دیگه روی ندارم بیام پیشت وقتی قاتل تو راست-راست توی شهر میچرخه و آزاد هست.... ولی وقتی تو بی گناه زیر خروار خاک هستی! ببخش منو ولی کسی که جون تورو گرفت!تا به درک واصلش نکنم آروم نمی‌گیرم!خداحافظ مامانم.

 

 

@ آلفای نقره ای

@ Ayda rashid☆ویژه☆

باشد که نباشیم تا بدانند بودیم!

negar_%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B2%DB%B0%DB%

1_7kpu.gif

☽︎mohr-cat☾︎ |  بازی از جنس خون🖤🥀

♲︎︎︎𝒅𝒂𝒉 𝒎𝒐𝒌𝒂𝒇𝒂𝒕 𝒅𝒂𝒉 𝒋𝒂𝒔𝒂𝒅♲︎︎︎|مکافاتی مرگبار!

☽︎.𝑮𝒚𝒂𝒏𝒂𝒎.☾︎|  گیان من ! 🤍

 

 

 

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

پارت نهم:

آخرین نگاهی به سنگ قبرش کردم و از روی زانوهایم بلند شده، با گام هایی آهسته به سمت ماشینم می‌روم. باید به دیدن رئیس می‌رفتم. زود سوار ماشین شده و با تیک آفی ماشین را به حرکت در آوردم.

از بهشت زهرا خارج شده و به جاده‌ی اصلی رسیدم خیلی دیر شده بود. با سرعتی بالا فقط لایی می‌کشیدم تا برسم به کاخ رئیس. بعد از گذشت یک ساعتی جلوی کاخ نگه داشتم. 

 بوقی زدم که سرایدار با دیدن من سری به نشانه(سلام) تکان داده و در را باز می‌کند، دنده را جا‌به‌جا کرده و گاز می‌دهم؛ به سمت پارکینگ اختصاصی می‌رانم، ماشینم را پارک کرده و با برداشتن کیف و موبایلم از ماشین پیاده می‌شوم و قفل مرکزی را می‌زنم. بعد گذشتن از راه سنگ فرش، در باز شده و خدمتکار (سلام)ی داد.

- سلام خانوم. خیلی خوش اومدید، بی زحمت کت تون رو بدین تا آویزونش کنم.

جواب سلامش را دادم، کت چرمم را در آورده و به دستش می‌دهم با مرتب کردن شومیز نقره‌ای رنگم راهی اتاق کار رئیس می‌شوم. دستم را بلند کرده و ضربه‌ای به در می‌زنم. با صدای (بفرمایید داخل) دستم را برروی دستگیره ی طلایی رنگ در گذاشته و وارد اتاق می‌شوم.

با وارد شدنم بوی قهوه زیر بینی ام را پر می‌کنید، (سلام)می می‌دهم، و به اطراف خیره می‌شوم. اتاقی با تم سرمه‌ای و طلایی! من که به شخصه عاشق اتاقش بودم. 

- سلام شهاب.  

 تنها کسی که می‌توانست رئیس را با نام کوچکش صدا بزند فقط من بودم! حتی آرام هم نمی‌توانست با اسم کوچکش صدایش بزند، شهاب از پشت میزش بلند شد و لبخندی زد، جلو آمد؛ دستش را مقابلم بلند کرد.

دستم را داخل دستش گذاشتم که هدایتم کرد روی کاناپه راحتی بنشینم. 

- سلام دلبر. احوالت چطوره؟!

خنده ریزی کردم و خیره‌اش شدم. با آن بلوز سفید و شلوار شیری رنگش بسیار جذاب شده بود. 

- خوبم، اومدم تا درباره قضیه ویلا صحبت کنیم. 

همین که خواست حرفی بزند دنیل بی آنکه در را بزند داخل شد، شهاب با حرص آشکار به رویش غرید. 

- دنیل، می‌دونی اونی که بی اجازه جایی می‌پره یک حیوان نجیبه؟! 

با این حرفش خنده‌ام را نتوانستم نگه دارم و قهقهه ام بلند شد. دنیل دهنی برایم کج کرد و خطاب به شهاب گفت:

-اتاق منو تو نداره که، راحتم چطوری جلوه؟! 

شهاب از جایش بلند شده و تا خواست برود پشت میزش پس گردنی به دنیل کوبیده و روی صندلی‌اش نشست، دنیل اخمی کرده دستش را بلند کرد و گردنش را ماساژ داد، تا خواست حرفی بار شهاب کند گفتم: 

- خوبم دنیل.  

نگاهم کرد و حرفی نزد، پفی کشیده و خودش را روی کاناپه رو به رویم انداخت که شهاب به او چشم غره ای رفت. رویش را طرف من برگردانند و گفت: 

- جلوه گفتی قضیه ویلا خب برات بگم که.... 

****

(آرات پایدار) 

زجرآور بود نه؟! معشوقم را به دیگران بخشیده بودم، با دستان خودم، چقدر دلم برای دلبرکم تنگ بود .که در آن مهمانی او را دیدم. ولی احساس جلوه مرده بود. همان جلوه همیشگی نبود، دگر عاشق  من نبود.

برایش آراتی دگر وجود نداشت. آن‌قدر عصبانی بودم که وقتی از مهمانی برگشتیم. بی حرف کت‌ام را در آورده و به زیرزمینی که باشگاه اختصاصی‌ام بود رفت. 

دستکش های بوکس‌ام را دست‌ام کرده و شروع به ظربه زدن به کیسه بوکس کردم. با هر ظربه‌ای که می‌زدم صورت دنیل را می‌دیدم.  این تنفر قدرت ضربه هایم را  دوبرابر می‌کرد. بعد از ضربه زدن های متوالی که دگر کیسه بوکس جواب گوی ضربه های من   نبود و پاره شد.  

چند قدمی عقب رفت و به دیوار که پشت‌ام کوبیده شد، آرام به طرف پایین سر خورده و سرم را داخل دستانم گرفتم.

@ آلفای نقره ای

@ Ayda rashid☆ویژه☆

باشد که نباشیم تا بدانند بودیم!

negar_%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B2%DB%B0%DB%

1_7kpu.gif

☽︎mohr-cat☾︎ |  بازی از جنس خون🖤🥀

♲︎︎︎𝒅𝒂𝒉 𝒎𝒐𝒌𝒂𝒇𝒂𝒕 𝒅𝒂𝒉 𝒋𝒂𝒔𝒂𝒅♲︎︎︎|مکافاتی مرگبار!

☽︎.𝑮𝒚𝒂𝒏𝒂𝒎.☾︎|  گیان من ! 🤍

 

 

 

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

پارت دهم:

راوی*

اصلا متوجه گذر زمان نبود. چقدر دلش برای معشوقه‌اش تنگ شده بود. برای بوی خاص آن موهای مشکی‌اش، برای عطری که او می‌زد، از همه مهمتر دلش برای لبخند های خاص دلبرکش تنگ شده بود. با صدای باز شدن در سالن به خودش آمد ولی سرش را بلند نکرد. هر که بود با طرفش قدم برداشت، وقتی به او رسید صداش آند که متوجه آن شخص شد.

-داداش! 

ساواش بود. چشمانش را روی هم فشرده و نفس عمیقی کشید. الان، دیر این زمان اصلن حوصله ساواش را نداشت ولی... 

آرات پایدار*

- بله! 

سرم را بلند کرد و به ساواش که لباس شخصی پوشیده بود نگاهی کردم. ساواش با آن چشمان خمار مشکی رنگش که همانند شب فقط تاریکی محض بود خیره او شده و لب گشود. 

- چمدون ها رو خدمت کار ها بستن. همه چی حاظره پاشو، باید بریم ویلا از اون طرف رعیس هم میاد. 

سرم را به نشانه تفهيم حرفش تکان دادم و با کمک میله وصل دیوار، که بالای سرم قرار داشت از جایم بلند شدم، دستکش های بوکسم را از دستم در آورده، به طرفی پرت کردم بدون نگاه کردن به ساواشی که منتظرم بود، تیشرتی که روی زمین بوکس انداخته بودم را خم شده و برداشتمش. 

تیشرت سرمه‌ای رنگم را پوشیده، چند قدمی به سمت راست رفتم و جلوی آینه ایستاده موهاییم را درست کردم. پس از اتمام کارم، ساواشی که به دیوار تکیه داده بود و مشغول اس‌ام‌اس بازی بود صدا زده و از سالن ورزشی‌ام خارج شدیم.

پله های زیرزمینی که به حیاط ویلا وصل می‌شد را طی کرده و به حیاز ویلا رسیدم از در که خارج شدیم، بادیگار ها برایمان احترام گذاشتند که آرمان را صدا زدم. 

آرمان سرگروه بادیگارد ها بود، مردی بلند قد و هیکل ورزشی داشت که کت شلوار در تنش کم می‌ماند پاره شود. به سمت من پا تند کرده، به کنارم که رسید، همراه با نفس-نفسی که می‌زد احترامی گذاشت. 

-جانم ارباب! بفرمایید. 

به رو به رویم خیره شده و اطراف باغ ویلا را از نظر گذراندم. عینک آفتابی‌ مشکی رنگم را به جشمانم زده و اسلحه‌ام را پست کمرم گذاشتم. دستم را روی شانه آرمان گذاشته و فشردم. 

-تا ما بیاییم، حواست به ویلا و همه باشه آرمان! خطایی نمی‌خوام از تو سر بزنه. نزار اعتمادم به تو از بین بره! 

سرش را پایین انداخت، خودش می‌دانست تاوان خیانت به آرات پایدار چیزی فراتر از زجر کشی است، کاری می‌کردم که روزی صد بار آرزوی مرگ کند طرف مقابل. 

-چشم ارباب. خیالتوت تخت من حوایم به همه چی هست، نمی‌زارم در نبود شما اتفاقی بیوفته! 

دستم را دو بار پشت سر هم به شانه اش کوبیده و خوبه‌ای گفتم. قدم برداشتم سمت ماشینم، همراه ساواش سوار که شدیم، اینه را تنظیم کردم، و دنده را جابه جا کرده ماشین را به حرکت در اوردم.

 از دیلا خارج شدم. به سمت اتوبان اصلی راندم. عصابم خراب بود و چه بهتر از این بود که حرسم را روی پدال گاز خالی کنم. هر لحظه که گذر می‌کرد فشار پایم روی پدال گاز بیشتر می‌شد. تا جایی که ساواش فریاد زد. 

- داداش بسه. الان هردوتامون رو به کشتن میدی. 

ولی من بی آنکه به حرف ساواش گوش دهم فکرم به گذشته پر کشید. 

@ آلفای نقره ای

@ Ayda rashid☆ویژه☆

باشد که نباشیم تا بدانند بودیم!

negar_%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B2%DB%B0%DB%

1_7kpu.gif

☽︎mohr-cat☾︎ |  بازی از جنس خون🖤🥀

♲︎︎︎𝒅𝒂𝒉 𝒎𝒐𝒌𝒂𝒇𝒂𝒕 𝒅𝒂𝒉 𝒋𝒂𝒔𝒂𝒅♲︎︎︎|مکافاتی مرگبار!

☽︎.𝑮𝒚𝒂𝒏𝒂𝒎.☾︎|  گیان من ! 🤍

 

 

 

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

پارت یازدهم:

راوی*

نیمه شب بود ولی آرات و جلوه داخل اتوبان با سرعت زیادی ویراژ می‌دادند و لایی می‌کشیدند. هم از دست خودش که جلوه را به آن مهمانی برده بود عصبانی بود هم از دست جلوه که مردی قصد داشت به او نزدیک شود. حرسش را روی پدال گاز خالی می‌کرد. 

- آرات تروخدا! یواش برو الان هر دوتامون رو به کشتن میدی! 

ولی آرات که گوشش بدهکار نبود بیشتر پایش را روی پدال گاز فشار می‌داد. جلوه که دید، حرف زدن با آرات فایده‌ای ندارد قسمش داد. نقطه ضعف آرات را می‌دانست! 

- آرات تورو جون جلوه آروم تر! 

آرات که با شنیدن قسم جلوه حالی به حالی شد. آرام - آرام از سرعت ماشین کاست! ماشین را به سمت گوشه‌ای از اتوبان رانده و جای خلوت پارک می‌کند. دستش را چندین بار روی فرمان کوبید که جلوه طاقت نیاورد و دست های آرات را داخل دستانش گرفت! 

- آرات خاهش می‌کنم داری می‌زنی خودتو نابودی می‌کنی! 

****

با صدای ساواش که فریاد می‌کشید. به خودم آمدم، زود فرمان را چرخانده و وارد لاین خودمان شدم. جاده دو طرفه بود. من از راه اصلی خود منحرف شده بودم. کم مانده بود با کامیونی که از رو به رو می‌آید تصادف کنیم و شک نداشتم که درجا می‌مردیم. 

- حواست کجاس داداش کم مونده بود به کشتن بدی مون ها پیاده شو خودم میرونم! 

حواسم قطعا باز پرته جلوه بود وگرنه منی که در رانندگی کسی بر گرد پاییم هم نمی‌رسد، همه‌ی، هوش و هواسم پرت جلوه بود. سرم را چرخوانده و به ساواشی که نگاهم می‌کرد. پاسخ گو شدم. 

- نمی‌خواد خودم می‌رونم یهو حواسم پرت شد. 

ساواش سرش را به نشانه (تمام) تکان داد. نفس عمیقی کشیدم و پنجره را پایین آوردم. باز ماشین را به حرکت در آورده و به سمت مخفی‌گاه حرکت کردم. 

***

(جلوه کیاراد) 

داخل پذیرایی ویلا با حیان نشسته بودیم و درباره‌ی محموله‌ای که قرار بود امروز با رییس جا‌به‌جا کنیم صحبت می‌کردیم و منی که سعی می‌کردم حیان را راضی کنم تا نگرانم نشود.

- حیان نگرانی تو بی خودِ خودت می‌دونی حداقل پنج ماشین قراره من، تو و رئیس رو ساپورت کنه و.... 

تا خواستم ادامه حرفم را بگویم که موبایلم زنگ خورد با دیدن اسم کسی که منتظرش بودم زود جواب دادم.

- بگو! 

می‌توانسم صدای نفسش هایش که از شدت نگرانی و اظطراب تند - تند شده بود را حس کنم! و کنار چشمانش که هر وقت از چیزی شوکه می‌شد چین های ریزی می‌افتاد. او سنی نداشت که منِ لعنتی وارد بازی کثیفم کرده بودمش! هیچ وقت خودم را بابتش نمی‌بخشم. 

- آرات و ساواش راه افتادن برن ویلا و بعد اون گرفتن محموله ها گفتم بهت خبر بدم! 

  پای چم را روی پای راستم انداخته، دستی که آزاد بود را به سمت دهانم آوردم و شروع کردم به جویدن ناخن های لاک خورده‌ام، و تند-تند پلک زدم. عادتم بود هر وقتی اظطراب داشتم حالتم همین گونه می‌شد.

پس آقای پایدار زود تر از من راه افتاده بود تا به ویلا برسد. دستم را داخل موهای مشکی رنگم کردم و مرتب شان کردم! عادت بد دیگرم نیز این بود. موهایم را آنقدر می‌کشیدم تا سردرد بدی می‌گرفتم. یادش بخیر آرات چقدر سعی می‌کرد ترک دهد مرا از این عادتم ولی نتوانست. 

- باشه تو حواست به خودت باشه فعلا! 

با شنیدن صدای خداحافظی‌اش تلفنم را قط کرده و به حیانی که منتظر به من چشم دوخته بود گفتم:

- آرات اینا راه افتادن پاشو ماهم بریم! 

سرس تکان داد و از جای بلند شد. به طرف در حرکت کرد، من هم پشتش رفتم، دوتایی سوار ماشین شدیم و به سمت ویلای شهاب به راه افتادیم! 

 

@ آلفای نقره ای

ویراستار:   @ Ayda rashid☆ویژه☆

 

باشد که نباشیم تا بدانند بودیم!

negar_%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B2%DB%B0%DB%

1_7kpu.gif

☽︎mohr-cat☾︎ |  بازی از جنس خون🖤🥀

♲︎︎︎𝒅𝒂𝒉 𝒎𝒐𝒌𝒂𝒇𝒂𝒕 𝒅𝒂𝒉 𝒋𝒂𝒔𝒂𝒅♲︎︎︎|مکافاتی مرگبار!

☽︎.𝑮𝒚𝒂𝒏𝒂𝒎.☾︎|  گیان من ! 🤍

 

 

 

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

پارت دوازدهم:

وقتی به ویلا یا عمارات شهاب رسیدیم. سرایدار با دیدنمان بی حرف در را باز کرد. حیان گازی داد و ماشین را پارک کرد، دوتایی از ماشین پیاده شدیم و به داخل رفتیم. به پذیرایی رسیدیم که با دیدن آرات و نیهانی که کنار هم نشسته بودند.  دستانم از روی حرص و حسادت مشت شد. 

ولی قیافه ام چیزی را به‌روز نمی‌داد. قدم برداشته و نزدیک شهاب رفتیم اول با حسان دست دادن و یک دیگر را بغل کردند. بعد از اتمام کارشان شهاب سمت من چرخید و دستم را فشرد. 

 

- خوش اومدین! 

 

لبخند گرمی زده و سرم را به نشانه سلام تکان داده و روی کاناپه زیتونی رنگ چرم نشستم همراه حیان. حواسم دوباره پرت آرات شده بود. قبلا ها من کنارش بودم، ولی حال نیهان. قدیم ها فقط لبخندش برای من بود! حال برای نیهان شده بود. دستم روی دسته مبل مشت شد که با صدا زده شدن اسمم توسط شهاب، مشتم را باز کرده و مثا بقیه حواسم را به او دادم. 

 

- خب! همونطور که میدونی شب قراره برای تحویل گرفتن محموله کوروکدیل یا همون مواد مخدر بریم. ازتون میخوام هیچ اشتباهی سر نزنه! همه چی بی نقض باشه. توی بندر دور افتاده از کشتی( رپال) قراره تحویل بگیرن! و تو جلوه! 

 

 چشمانم را بلند کرده و خیره چشمان مشکی رنگش شدم. خودش می‌داست دگر مثلا قبلا گر حرف نیستم و قرار نیست جوابش را بدهم! سرم را تکان دادم تا حرفش را بگویید. 

 

- بعد از اینکه محموله هارو تحویل گرفتین زود میای اینجا! جای دیگه ای جیم نمیزنی قراره جشنی برگذار بشه به افتخار شماها! 

 

اخمی از سخنانش کردم. من اصلا دلم نمی‌خواست شب به این عمارات برگردیم ولی باز نشد. سرم را پایسن انداخته و به قالیچه پسته‌ای رنگ خیره شده، سرم را به نشانه تایید حرفش تکان دادم، همه بلند شدند تا به اتاق هایشان بروند که شهاب گفت همراه او به اتاق کارش بروم آن هم تنها! دیدم که دستان آرات مشت شد. 

 

پوزخندی زده، بی توجه به اویی که با چشمانی قرمز رنگ خیره‌-خیره نگاهم می‌کند پشت شهاب راه افتادم و به اتاقش رفتم. 

 

به طبقه سوم که رسیدیم شهاب درا را باز کرد و عقب ایستاد تا اول من وارد اتاقش شوم. به داخل قدم برداشتم که بعد ار من شهاب داخل آمد و در را بست. همانطور که داشت سمت میزش می‌رفت گفت:

 

- بیا بشین کمی حرف بزنیم و یه چیز هایی بگم بهت! 

 

 پشت او قدم برداشته، به سمت کاناپه های سرمه‌ای رنگ رفتم، نشستم و پایم را روی پای دگرم انداختم.  منتظر به او چشم دوختم که دنیل وارد اتاق شد. شهاب که می‌خواست سخنش را شروع کند با کار دنیل سرش را به سمت او چرخواند. 

 

- این در رو برای این گذاشتن که گاو هایی مثل تو در بزنن! 

 

 

ویرایش شده توسط saharꨄ︎

باشد که نباشیم تا بدانند بودیم!

negar_%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B2%DB%B0%DB%

1_7kpu.gif

☽︎mohr-cat☾︎ |  بازی از جنس خون🖤🥀

♲︎︎︎𝒅𝒂𝒉 𝒎𝒐𝒌𝒂𝒇𝒂𝒕 𝒅𝒂𝒉 𝒋𝒂𝒔𝒂𝒅♲︎︎︎|مکافاتی مرگبار!

☽︎.𝑮𝒚𝒂𝒏𝒂𝒎.☾︎|  گیان من ! 🤍

 

 

 

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

پارت سیزدهم:

 

شهاب کلافه چشم های آسمان شبش را روی یک دگر فشار داده و کلافه از دست دنیل پفی کشید. من اگر جای شهاب بودم یقینا یک گلوله تا به حال بر مغز دنیل خالی کرده بودم. گاهی وقتا رفتارش هماندد بچه های پنج ساله می‌شد. شهاب سرش را بلند کرده ابرو های پهن و کلفت مردانه‌اش را گره یک دیگر کرده، گفت:

 

- جلوه! اون طرفی که قراره مواد هارو ازش بگیری ‌میخواد زیر آبی بره! نوچه هام خبر آوردن می‌خواد تورو بکشه! 

 

پوزخندی بر حرف و نگرانی شهاب از بابت کشته شدن من زدم. شهاب که نمی‌داست من هر شب به یاد آرات نفس کشیده و زجر کشیدم! شهاب که نمی‌دانست دگر ن خودم برای خود ارزشی داشتم نه روح و جسمم! من خسته نبودم. خود خستگی بودم. من... هه دگر منی وجود نداشت.

 

 جلوه مرده بود، این جسمم بود که سالم مانده بود، آن هم میان این همه آشوب. نیمچه لبخندی زده و تکیه‌ام را به کاناپه سرمه‌ای رنگ دادم! چشم گرداندم و به اطراف نگاهی کردم. شهاب دکوراسیونش را تغیر داده بود. از این دکوراسین خوشم آمده بود. 

 

ولی قلبی خیلی کسل کننده بود. همانطور که به تابلوی گرگی که در آسمان شب رو‌به‌روی ماه بود خیره بودم رو به شهاب گفتم:

 

- شنیدی میگن توبه گرگ مرگه! حالا من یک گرگ شدم، اینکه بیام جا بزنم از بازی یعنی دوباره کم آوردم، و این یعنی خودِ مرگ! 

 

شهاب به چشمانم خیره شد، چند دقیقه‌ای خیره نگاهم کرد. آخرش لبخندی زده و سرش را تکان داد. با اجازه‌ای گفته از جایم بلند شدم که دنیل هم بلند شدم و شانه به شانه‌ام قدم برداشت، کمی سمت گوشم خم شده و آرام لب زد:

 

- ولی این شهاب هم کچله هم جذابه، خیلی کیف میده روی سرش کچلش ساز بندی بزنم! 

 

با این حرفش نتوانستم خودم را نگهه دارم و پقی زدم زیر خنده که دنیل در را باز کرد و آرات را دیدم که دستاش بالا مانده بود. انگاری قصد داشت در بزند ولی با دیدن خنده‌ من و دنیل دستش را مشت کرده و از آستسنم گرفته به سمت طبقه بالا که اتاق هایمان قرار داشت قدم تند کرد. 

 

از پله های مرمر سفید رنگ گذشته و وارد راه روی کمی تنگ شدیم که با دیواره های شیری رنگ و مجسمه هایی که انواع سر حیوانات بود و چند مشعلی رو‌به رو شدم. 

آرات با حرص دستگیره اتاقم را فشرده و در را باز کرد خودش داخل رفته و مرا محکم پرت کرد. 

 

که روی تخت افتادم. در را بست و دست به سینه نگاهم کرد. نفس های کش داری از عصبانیت کشید. پای سمت راستش را آرام‌-آرام بر پارکت های قهوه‌ای رنگ کوباند. 

 

 

 

@ Ayda rashid☆ویژه☆

 

باشد که نباشیم تا بدانند بودیم!

negar_%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B2%DB%B0%DB%

1_7kpu.gif

☽︎mohr-cat☾︎ |  بازی از جنس خون🖤🥀

♲︎︎︎𝒅𝒂𝒉 𝒎𝒐𝒌𝒂𝒇𝒂𝒕 𝒅𝒂𝒉 𝒋𝒂𝒔𝒂𝒅♲︎︎︎|مکافاتی مرگبار!

☽︎.𝑮𝒚𝒂𝒏𝒂𝒎.☾︎|  گیان من ! 🤍

 

 

 

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

پارت چهاردهم: 

 

با عصبانیت از روی تخت بلند شده و شالی از روی موهای لخت مشکی رنگم سر خورده بود را سرم کردم و مثل خودش دست به سینه ایستادم. نمی‌دانستم دردش چیست که مرا تا به اینجا کشانده. 

- خب چته؟! 

 

 لبخند پر حرصی زده و دستانش را ببند کرد داخل موهایش محکم کشید. آرامش نشد که مشتی بر کمد کوباند. دلم لرزید. نکند دستش چیزی‌اش شده باشد. ولی نه قدمی جلو رفتم نه نگرانی وجودم را ابراز کردم.

 

- جلوه... جلوه می‌خوای منو دیوونه کنی که با این مردک می‌گردی، میگی، و می‌خندی هان!

 

قهقهه‌ای پر حرص زده و تمام نفرتی  که از او داشتم را داخل چشمانم ریختم، مطمئنم خودش نفرت من را می‌فهمید. 

 

- به تو چه آقای پایدار! هان؟! به تو چه اخه. چه کارمی تو من خودم تصمیم می‌گیرم با کی بگم، بخندم، بگردم و همه کار های من به تو یکی اصلا ربطی نداره. 

 

پوزخندی به اوی مبهوت مانده از حرف های من، زده و از کنارش رد شده در اتاقم را باز کردم، با دستم بیرون را نشان داده و گفتم:

 

- حالا که حرفتو زدی بفرمایید. می‌خوام تا شب استراحت کنم یه، یه وقت خانومتون ناراحت نشه! 

 

دیگه نگاهش نکردم. عقب گردی کرد و اومد رو‌به‌روی من ایستاد. چند بار دهانش را باز و بسته کرد و خواست حرفی بگویید که انگار سخنی پیدا نکرد. از اتاقم خارج که شد در را بر هم کوباندم، قدم برداشتم و روی تخت نشستم. بعد چند دقیقه صدای استارت خوردن ماشینی آمد. 

 

بلند شدم شدم و از گوشه پنجره دیدم که آرات از عمارات با سرعت زیادی خارج شد. 

 

 

***

آرات پایدار*

 

از عمارات که خارج شدم، پایم را بیشتر روی پدال گاز فشار داده و به سمت اتوبان اصلی فرمان را چرخواندم، حرف های جلوه هعی داخل مغزم اکو میشد و حواسی برای من باقی نگذاشته بود.  

 

"- به تو هیچ ربطی نداره! 

- تو کیه منی؟! 

- من خودم تصمیم می‌گیرم! 

- به تو که ربطی داره" 

 

 دستم را بلند مرده و چند بار روی دور فرمان کوباندم.لعنتی! راست می‌گفتم من هیچ کس جلوه بودم! هیچ‌کس و این قضیه خیلی عذابم، می‌داد. ماشین را به سمت بام هدایت کرده و پارک کردم، از ماشین پیاده شده. 

 به آن عظمت و زیبایی که خدا ساخته بود خیره ماندم. 

 

 

@ Ayda rashid☆ویژه☆

 

 

ویرایش شده توسط khakestar

باشد که نباشیم تا بدانند بودیم!

negar_%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B2%DB%B0%DB%

1_7kpu.gif

☽︎mohr-cat☾︎ |  بازی از جنس خون🖤🥀

♲︎︎︎𝒅𝒂𝒉 𝒎𝒐𝒌𝒂𝒇𝒂𝒕 𝒅𝒂𝒉 𝒋𝒂𝒔𝒂𝒅♲︎︎︎|مکافاتی مرگبار!

☽︎.𝑮𝒚𝒂𝒏𝒂𝒎.☾︎|  گیان من ! 🤍

 

 

 

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

پارت پانزدهم: 

همانطور که خیره خانه‌هایی بودم که حال شبیه قوطی کبریت شده بودند، هوش و حواسم دوباره بر قدیم سفر کرد. 

 

(فلش بک به گذشته)

 

 شب بود و ستاره های پر نور رقصان در آسمان می‌درخشیدند، آن هوای مرطوب و دلپذیر بهار چیزی قابل وصف نبود. هوا، هوای دونفره، و عاشقان بود.آرات که دیده بود جلوه امروز هم کلافه هم گرفته است.

معشوقش را بر جایی که دوست داشت و آرامش می‌گرفت آورده بود. اورا بر بام آورده بود. 

- میگم آرات من شب رو خیلی دوست دارم! 

 برگشتم و به نیم رخ صورت دخترانه بی نقصش خیره ماندم. بعضی وقت ها وقتی که او خواب بود، بالای سرش می‌نشستم و ساعت ها نگاهش می‌کردم و منتظر ‌ می‌ماندم تا بیدار شود. 

- حالا چرا شب؟! 

 جلوه آهی کشیده و بر سمت من صورتش را برگرداند، از سرما دستانش را جلوی دهانش گرفته و ها کرد. کتم را از تنم در آورده و روی شانه‌هایش انداختم که لبخندی زد و بر کاپوت ماشین تکیه‌اش را داد. 

- آخه خیلی قشنگه، وقتی شب میشه دوست دارم تا صبح بیدار باشم و بیرون، اینقدر برای خودم بگردم تا آروم بشم. از همون بچگی علاقه خاصی به شب و ماه داشتم جوری که ساعت طرف های چهار و پنج صبح با زور مامان یا بابام می‌خوابیدم! اگه به من بود که روز هارو توس خواب می‌گذروندم و شب هارو بیدار می‌موندم که این کارو هم میکردم! 

لبخندی زدم. هر چقدر که نگاهش می‌کردم بیشتر از هر وقت دگری دلتنگش بودم. من از جلوه سیراب نمی‌شدم. از سرما قرمز شده بود . آرام کوباندم و لبخندی زدم. 

- جغد خودمی تو خانوم کوچولو! 

خنده نمکینی زد که دلم برایش، برای عشقی که به او داشتم ضعف رفت. 

 

(فلش بک به حال)

 

لبخندی از خاطره های شیرینمان زدم. چقدر باهم خاطره های خوب و قشنگی داشتیم! با صدای موبایلم، دستم را داخل جیب کت چرمم کردم و موبایلم را در آورده با دیدن اسم نیهان اخمی میان ابرو هایم جا خوش کرد. 

- چیه

شنیدم صدای پوزخندش را ولی چیزی نگفتم تا سخنش را بگویید. 

- شهاب گفت بیای وقته رفتنه! 

 باشه ای گفته و بی هیچ حرف دیگری دکمه قرمز رنگ را زدم و سوار ماشین شدم تا به عمارات بروم.

 

@ Ayda rashid☆ویژه☆

ویرایش شده توسط khakestar

باشد که نباشیم تا بدانند بودیم!

negar_%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B2%DB%B0%DB%

1_7kpu.gif

☽︎mohr-cat☾︎ |  بازی از جنس خون🖤🥀

♲︎︎︎𝒅𝒂𝒉 𝒎𝒐𝒌𝒂𝒇𝒂𝒕 𝒅𝒂𝒉 𝒋𝒂𝒔𝒂𝒅♲︎︎︎|مکافاتی مرگبار!

☽︎.𝑮𝒚𝒂𝒏𝒂𝒎.☾︎|  گیان من ! 🤍

 

 

 

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

  • 3 هفته بعد...

پارت شانزدهم: 

 

میان راه دانه-دانه آهنگ های مورد علاقه جلوه را گوش می‌دادم.  یادم می‌اید خودش فلش‌ام را دزدیده و آهنک های من را پاک کرده بود. هرچقدر آهنگ های خودش داخل لپ‌تاپ‌اش  را داخل فلش ریخته بود. ولی وقتی  یک تیکه از آهنگی که همیشه به آن گوش می‌کرد، آمد مرا از خود بی خود کرد. 

« زدم از هرچی عشق و حال بود

موندم پا رابطه که نخوره مُهرکات روش!» 

 

در آن هنگام که خواننده آهنگ را می‌خواند، دوست داشتم حال رو‌به‌روی خواننده بودم و می‌گفتم: 

- من کی این حرف هاتو به تو گفتم که نوشتی! 

 

در آن جدال میان قلب و ذهنم به ویلایی رییس رسیدم که بوق زده و منتظر شدم تا در را باز کنند. وقتی در های بزرگ آهنی و مشکی رنگ دو طرف ویلا باز شد، دنده را جا‌به‌جا کرده و به سمت پارکینگ اختصاصی رفتم. پیاده شده راه سنگ فرش پارکینگ تا در ورودی را در پیش گرفتم. نگاهم را به اطرافم چرخوندم. 

 

اولین باری بود که من داخل ویلای اصلی رییس قدم می‌گذاشتم.

حیاطی متشکل از چندین درخت کاج و سرو، چندین درخت بید مجنون و انواع درخت های میوه، زمینی که چمن کاری شده بود، و راه اصلی ورودی تا ویلا را کناره راه رز های سفید و آبی رنگی کاشته شده بود. 

 

حوضی که میان حیاط قرار داشت، شکل شیری بود که یک پنجه‌اش را بند کرده بود و از دهانش آب می‌ریخت. 

 به در اصلی که رسیدم، خدمتکار در را باز کرده و احترامی گذاشت، داخل سالن که رسیدم، همه بچه‌هارا جز جلوه، حیان و دنیل دیدم. ابرویم از تعجب بالا پرید ولی واکنشی از خود نشان ندادم در مقابل شهابی که داشت رفتار های مرا آنالیز می‌رد. 

 بر طرف شهاب با قدم های استوار و محکمی که بر زمین کوبانده می‌شد، قدم برداشتم و رو‌به رویش ایستاده دستم را بلند کردم.

 

- سلام رییس! 

 

  نیشخندی زده و دستش را بلند کرد، داخل دستم گذاشته و فشرد، دستش را که ول کردم روی کاناپه جا‌به‌جا شد. 

 

- سلام آقا آرات کم پیدا! مدتی بود از تو خبر نداشتم ها! 

 

پوزخندی به سخنش زده و روی کاناپه شیری رنگ سالن که کنار شهاب قرار داشت، اطراق کردم. پای چپم را روی پای راستم انداخته، یک دستم را بر روی تاج کاناپه گذاشتم! 

 

- کم سعادتی از ما بوده ریسس! 

سرش را تکان داد و حرف دگری نگفت. آن همهمه‌ای که با ورود من خوابیده بود با اتمام سخنان شهاب باز بلند شد. بی توجه به کسی نگاهم را به اطراف گرداندم و نشانی از جلوه جستم. 

 

 

ویراستار:     @ Ayda rashid☆ویژه☆

باشد که نباشیم تا بدانند بودیم!

negar_%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B2%DB%B0%DB%

1_7kpu.gif

☽︎mohr-cat☾︎ |  بازی از جنس خون🖤🥀

♲︎︎︎𝒅𝒂𝒉 𝒎𝒐𝒌𝒂𝒇𝒂𝒕 𝒅𝒂𝒉 𝒋𝒂𝒔𝒂𝒅♲︎︎︎|مکافاتی مرگبار!

☽︎.𝑮𝒚𝒂𝒏𝒂𝒎.☾︎|  گیان من ! 🤍

 

 

 

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

پارت هفدهم:

 

با صدا زدن رئیس، سرمو بلند کرده و داخل چشم های نافذ مشکی‌اش دوختم.

- دنبال جلوه می‌گردی؟!

 پوزخندی زده و تا خواستم جوابش را بدهم که با صدای تق-تق کفش، سرم را بر طرف  راه پله ها برگرداندم که جلوه خندان را همراه با حیان و دنیل دیدم.آن حس دلتنگی که داخل وجودم برای  او جنب و جوش می‌کرد را سرکوب کردم!
 او دگر برای من نبود‌ .به چشمان خمار مشکی‌اش خیره شدم .

 گرمی چشمانش ،جایش را به سردی همانند یخ داده بود. دگر آن شور و شوق قدیم را نداشت.  به یاد داشتم همیشه یک تیکه آهنگی را که همیشه به آن گوش می‌سپرد را زمزمه می‌کرد!

"من هر شبم،شب یلداست غرق می‌شم توی خودم ،تنهای تنها"

الان دقیقا من در آن حال بودم.داخل وجودم همراه با افکارم غرق شده بودم‌.من خودم را گم کرده بودم.

***
جلوه*

وقتی روبه‌روی آرات رسیدم،بی توجه به نگاه خیره‌اش همراه با حیان بر روی کاناپه سرمه‌ای رنگی نشستیم.سرم را پایین انداختم.چقدر دگر باید می‌کشیدم از دست او؟! من دگر رمقی برای ادامه زندگی‌ام نداشتم.با شروع سخنان شهاب سرم را بلند کرده و به او خیره شدم.

- خب بریم سَر اصل مطلب.معموریت این سری شما خورده به دبی! باید کم-کم نزدیک پادگانشون بشین و اطلاعات رو به امنیت ایران برسونید.

ابرو‌ام از تعجب بالا پرید.درست بود ما کارهایی می‌کردیم .که کسی از آن خبر نداشت ولی اینبار اگر گیر اطلاعات دبی می‌افتادیم،کارمان تمام بود.شهاب بر سمت من چرخیده و گفت:

- جلوه تو به عنوان دکتر پادگان وارد اونجا میشی!

سرش را سمت بچه ها چرخانده و دانه-دانه وظیفه‌اشان را بر آنان بازگو کرد.

- خب آرات و حیان با ساواش، شماها به عنوان سرباز  وارد اونجا می‌شین! شعله و نهان شماها هم پرستاری  می‌کنید پیش جلوه! بچه ها می‌خوام این ماموریت هم با موفقیت به  پایان برسه!

بعد صحبت کردن ،از جایش بلند شد و آرام-آرام  به سمت طبقه بالا قدم برداشت.چقدر پیر شده بود! بی توجه  به کسی زود از  روی کاناپه برخواسته و بر سمت حیاط به طرف اتاق قرمز قدم برداشتم!

 اتاقی بود برای کسانی که به سازمان خیانت می‌کردند و یا جاسوس بودند. به بد ترین روش ممکن  زجر می‌کشیدند‌.آه اما خونی بود که هر لحظه بر روی زمین آنجا سرازیر می‌شد! خونی از جنس نابودی‌اشان بود.

باشد که نباشیم تا بدانند بودیم!

negar_%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B2%DB%B0%DB%

1_7kpu.gif

☽︎mohr-cat☾︎ |  بازی از جنس خون🖤🥀

♲︎︎︎𝒅𝒂𝒉 𝒎𝒐𝒌𝒂𝒇𝒂𝒕 𝒅𝒂𝒉 𝒋𝒂𝒔𝒂𝒅♲︎︎︎|مکافاتی مرگبار!

☽︎.𝑮𝒚𝒂𝒏𝒂𝒎.☾︎|  گیان من ! 🤍

 

 

 

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

پارت هجدهم:

بعد از سخنان شهاب. سکوت خوفناک همه جارو فرا گرفته بود و از کسی صدایی نمی‌آمد. پوف‌ای کشیده و از جایم برخواستم. به سمت حیاط رفتم.آسمان شبش را با هیچ چیز دگری عوض و بدل نمی‌کردم،آسمان صاف،صداهای جیرجیرک ها و صدای سوختن چوب ها داخل سطح زباله آهنی ! 
و بویی که از سوختن چوب ها در فصل پیچیده شده بود. باعث به وجود آمدن آرامشی مطلق  سرتاسر وجودم می‌شد. با شنیدن صدا های قهقهه ‌ای به سمت چپ ویلا نگاهی انداخته و بر  آن طرف قدم برداشتم. با رسیدن به جلوی در ساختمانی که مخصوص برای شکنجه بود.
خواستم در را باز کنم،  بادیگارد کنار دستم ،از سمت چپ. خودش را جلوی در کشید و اجازه نداد که به داخل برم! چند قدمی عقب رفته و اخمی وحشتناکی کردم که ،حس می‌کردم ابروهایم پیوند محکمی خورد.
- برو کنار ببینم!
پوزخندی زد ،و با تمسخر نگاهم کرد.هنوز مرا نشناخته بود و نمی‌دانست که می‌توانم چه باید بر سرش بیاورم! نیشخندی زده و با موبایل‌ام که داخل دستم بود.شماره دنیل را گرفته و منتطر شدم . موبایل را روی بلندگو گذاشتم که همان لحظه  جواب داد.
- جانم جلوه!
دیدم که با شنیدن صدای دنیل ،جا خورد و رنگش پرید! به گمانم الان شناخته بود که من،سمتم بزرگ است ولی بی توجه به نگاهش که التماس می‌بارید.آرام لب زدم!
- دنیل! رئیس بادیگارد هارو بردار بیا جلوی ساختمان روانگردان!
دنیل باشه ای گفته و تماس را به‌پایان رساندم! بی‌خیال آنها دو-سه قدمی به عقب رفته و شروع کردم پای چپم را به زمین کوباندن؛تقریبا پنج دقیقه بعد با شنیدن صدای دنیل که اسمم را صدا می‌زد  بر طرفش برگشتم. 
-  جلوه! چی شده؟!
به کنار دستش که یوسفی بود؛ نگاهی کردم .رئیس بادیگارد ها بس این مرد بود.عجیب بود که تا به حال ندیده بودمش. با دستم به آن بادیگارد گستاخ اشاره کرده و گفتم:
- این بادیگارد! نه منو شناخت و نه گذاشت به داخل برم که هیچ!با رفتارهاش عصابمو خورد کرد!
یوسفی را صدا زدم که " بله خانوم" گفته و کنارم آمد و احترامی گذاشت.بادیگارد بی‌چاره دگر با دیدن احترام یوسفی ،رنگش به کل پرید و عین گچ سفید شده بود.به یوسفی که منتظر من بود نگاهی کردم! مردی تقریبا کوتاه قد و کمی تو‌ پر بود.با چشمانی سبز ،که رنگش سبز چشمانش لجنی بود‌با بینی عقابی که باعث شده بود ،در کل مردی تقریبا  از نظر قیافه و تیپ، طبقه  متوسط رو به بالا باشد.
 چشمانم را بسته  و نفس عمیقی کشیدم.خودم را کمی کنترل کرده ،به طرف یوسفی برگشتم!
- این بادیگارد رو بردار و بیاید اتاق سفید.
ستون بدن یوسفی با شنیدن اتاق سفید لرزید چه رسد به بادیگارد که پس می‌افتاد!از کنار یوسفی گذاشته و به سمت در رفتم که بادیگارد زود کنار کشید!هه! دگر که فایده ای نداشت.من زهر خودم را ریخته بودم! ر  را که باز کردم.با دیدن سالنی بزرگ و چهار تا اتاقی که به ترتیب با رنگ در هایی از جمله، سفید ،قرمز،آبی،و در آخر خاکستری دیدم.اتاق سفید برای شکنجه روح بود.از زمین گرفته تا سقف فقط رنگ سفید بود ،بی هیچ رنگ و پنجره ای!باعث ایجاد توهم و شنیدن صداهای مختلفی می‌شد!در واقع سیستم کارکرد مغز بر هم می‌ریخت!اتاق قرمز ،متشکل از انواع ابزار های شکنجه همانند،چاقو ها و تیغ،تبر،میخ،اره،انواع چاقو های پزشکی،برای کند پوست و نمک یا سرکه پاشیدن بر زخمشان! و اتاق آبی، که چندین دستگاهی بود به مغز وصل می‌کردند و باعث شکنجه مغز می‌شدند مثل برق داد با ولتاژ زیاد!.برای کشتن آدم هایی به سازمان خیانت می‌کردند ویژه بود.و اما اتاق خاکستری!هیچ کس جز جلاد آن اتاق خبر نداشت که داخل آنجا چه می.گذرد!اسمش که می‌آمد همه ستون فقرات بدنشان می‌لرزید. رفتنشان با کار های خودشان،برگشتنشان با خدا بود.

@ Ayda rashid☆ویژه☆

@ آلفای نقره ای

@ Shervin

@ سادات.82

باشد که نباشیم تا بدانند بودیم!

negar_%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B2%DB%B0%DB%

1_7kpu.gif

☽︎mohr-cat☾︎ |  بازی از جنس خون🖤🥀

♲︎︎︎𝒅𝒂𝒉 𝒎𝒐𝒌𝒂𝒇𝒂𝒕 𝒅𝒂𝒉 𝒋𝒂𝒔𝒂𝒅♲︎︎︎|مکافاتی مرگبار!

☽︎.𝑮𝒚𝒂𝒏𝒂𝒎.☾︎|  گیان من ! 🤍

 

 

 

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

پارت نوزدهم:

میان سالن ایستاده و به اطراف  نگاه کردم!  سالنی  دیوار‌هایش ، رنگش طوسی کمرنگ بود.با کاناپه های قدیمی مشکی رنگ و انواع تابلو های ترسناکی که ،با شکل های عجیب و غریب‌اشان ،مفهوم تابلو هارا درک نکردم! صدا ها و فریاد هایی که از سر درد از هر گوشه و کناری به گوش می‌رسید باعث آزارم می‌شد.
چشم هایم را تنگ کردم و به عقب برگشتم که دنیل  ،یوسفی،و  گستاخ را دیدم ،نیشخندی زدم!
- خب-خب یوسفی تو که رئیس بادیگارد هایی درسته؟!
 یوسفی بی‌چاره که از تری زبانش بند آمده بود‌سرش را به نشانه مثبت تکان داده و دست چپش که دستمال سفیدی قرار داشت سمت پیشانی‌اش برده و عرق های ریزی که از ترسشان ریخته بود.پاک کرد .
- بله خانوم!
سری به نشانه تایید تکان داده ،انگشت اشاره‌ام را کنار لبم گذاشته و چشمانم  را نازک کرده و گفتم:
- ام...یوسفی این بادیگارد رو به اتاق سفید بفرس .یک تا دیگه از دستورات سرپیچی نکنه! دو بار دیگه منو مسخره نکنه!
حرف‌ام را گفته و به عقب بازگشتم. از کت دنیل گرفته و به بیرون از سالن هدایتش کردم!از سالن که خارج شدیم! میان حیاط ایستادیم! دنیل با آن چشم های شب رنگش خیره‌ام شد!هرکسی بود.بی شک شیفته قیافه دنیل می‌شد .
چشم و ابروهایم مشکی و مژه هایی که انگار فر خورده بودند!با صدا زدن اسمم ،دست از آنالیز‌اش برداشتم.
- جانم،دنی!
لبخندی از دنی گفتنم روی لب های نازک و کشیده، مردانه‌اش آمد.کسی جز من حق مخفف کردن اسمش را نداشت!البته من هم نداشتم ولب پرو تر از این حرف ها بودم!
- برو حاظر شو بریم یه جایی!
باشه‌ای گفته و تا خواستم به سمت ویلا قدم بردارم ،آرات را دیدم که کنار پنجره،ایستاده و سیگار ماربلو سفید رنگی داخل دستانش بود!چقدر سعی کردم ترکش بدهم که سیگار نکشد!با فکر کردن به آن روز ها باز هوش و حواسم  به آن زمان پر کشید.
***ا
از آن مهمانی کذایی،تقریبا دو ساعتی بود که رسیده‌،بودیم! ولی آرات سیگار پشت سیگار بود که روشن می‌کرد! از روی کاناپه عسلی رنگ که داخل سالن ویلا قرار داشت ،بلند شده و به سمتش قدم برداشتم!از پشت به او نزدیک شده و سیگار هشت‌ام را که تا نصفه کشیده بود،از دست‌اش  گرفته و زیر پایم لحظه کردم!
- بسه دیگه ارات!هعی این سیگار کوفتی رو می‌خوای بکشی که چی؟!
 به عقب برگشته و با چشم هایی که کاسه خون شده بود نگاهم کرد. رگ کنار پیشا‌نی‌اش باد کرده بود.هر موقعه که زیاد عصبانی می‌شد!رگ‌اش انگار می‌خواست پاره شود ،آنقدر که باد می‌کرد و از پی‌شانی‌اش به بیرون می‌زد! با گرفتن دست های یخ‌ام که فشارم افتاده بود .داخل دستان گرمش نگاهم را به چشم های خسته‌اش دوختم!
- چرا از پیش من بلند شدی جلوه!
 پوزخندی زده و دستانم را با عصبانیت از دست‌هایش در آوردم! من از کنار او نرفته بودم.او حواسش به شعله جانش بود‌که آن مرد مزاحمم شد.
- هه!واقعا که.من از پیشت رفتم یا تو حواست به شعله جونت پرت بود که وسط سالن ولم کردی؟!
بعد بی توجه به اویی که با دست‌اش گردنش را ماساژ می‌داد! سمت پله‌های چوبی،قهوه‌ای رنگ قدم برداشتم!من دگر خسته بودم از این وضعیت!
***
با انداختن پرده و کنار رفتن آرات،حواسم سر جای‌اش برگشت! پوزخندی زده و داخل ویلا شدم! بدون اینکه به سالن نگاهی بی‌اندازم ،مستقیم سمت اتاقم رفتم تا حاظر شوم.

@ سادات.82

@ آلفای نقره ای

@ Ayda rashid☆ویژه☆
 

باشد که نباشیم تا بدانند بودیم!

negar_%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B2%DB%B0%DB%

1_7kpu.gif

☽︎mohr-cat☾︎ |  بازی از جنس خون🖤🥀

♲︎︎︎𝒅𝒂𝒉 𝒎𝒐𝒌𝒂𝒇𝒂𝒕 𝒅𝒂𝒉 𝒋𝒂𝒔𝒂𝒅♲︎︎︎|مکافاتی مرگبار!

☽︎.𝑮𝒚𝒂𝒏𝒂𝒎.☾︎|  گیان من ! 🤍

 

 

 

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

پارت بیستم:

وارد اتاقم شدم که موجی از هوای سرد ،صورتم را نوازش کرد!آهی ناخودآگاه از دهانم خارج شد. چقدر دلم برای خودم تنگ شده بود.پوزخندی به افکار مسخره ‌ام زدم!ولی من آن جلوه ضعیف را نمی‌خواستم!جلوه الان قوی بود.با چیز های کوچکی نمی‌شکست!

سرم را به چپ و راست تکان دادم و حواسم را جمع کردم.به طرف کمدم رفته ،درهای چوبی خاکستری رنگش را باز کردم.در کل تخت ،کمد ،میز آرایش و پاتختی هایم خاکستری بود.با دیوار هایی که کاغذ دیواری مشکی!سفیدی‌اشان را پوشانده بود.دستم را به سمت مانتوی مشکی رنگ‌ام دراز کردم! 

شلوار گشاد مشکی و روسری بزرگ چهار گوشه سیاه برداشتم. لباس هایم را پوشیده،موبایل‌ام را از روی میز آرایش چنگ زده و بدون آرایش با برداشت کیف رو دوشی خاکستری رنگ‌ام راهی بیرون از اتاق شدم. به طبقه پایین که رسیدم .حیان را همراه با دنیل دیدم که در حال صحبت بودند.

 لبخند ساختگی روی لبانم آورده و آرام-آرام به سمتی که ایستاده بودند،قدم برداشتم!

- دنیل!من حاظر‌م بریم.

با شنیدن صدای من ،نگاه خیره‌اش را داخل چشم‌هایم انداخت.از بالا تا پایین با چشم هایش اسکن‌ام کرده و لبخند گرمی زد که خط های عمیق لبخند ،گوشه های لب‌اش افتاد. این خط ها باعث خوش‌تیپ تر شدن دنیل می‌شد!در واقع به قیافه‌اش خیلی می‌آمد. سرش را به نشانه تایید تکان داد و لب هایش را برای سخن گفتن از هم فاصله داد.

- باشه!بریم.

برگشت و با حیان خداحافظی کرد .من هم چند کلمه‌ای با حیان صحبت کرده و از ویلا همراه دنیل خارج شدیم.کمی که از ویلا فاصله گرفتیم.روی صندلی چرم ماشین کمی جا‌به‌جا شده و به سمت دنیل برگشتم!

- خودت می‌دونی که من بی‌خودی به طرف ساختمان نرفتم!

با دست راست ،بزرگ و مردانه‌اش دنده را عوض کرده و سرش را به نشانه تایید تکان داد.

- می‌دونم!احتمالا یه چیزی پیدا کردی نه؟!

لبخندی از هواس جمعی‌اش روی لب هایم آمد.همیشه حالمان این بود‌دنیل مرا از خودم بیشتر می‌شناخت! می‌دانست من برای کشف یک چیزی به سمت و داخل ساختمان رفته‌ام.

- وقتی که بیرون اومدم.صدای حرف زدن شنیدم.به اون سمت که رفتم متوجه شدم یوسفی داره با استرس اینور و اونور میره ،داره با گوشی حرف می‌زنه!اما نکته جالبش اینجا هستش که دشمن دیرینه، تو شهاب حرف می‌زد!سالار بود.

شهاب با شنیدن حرف هایم. اخم ترسناکی کرد.دست هایش را دور فرمان فشرده و پایش را بیشتر روی پدال گاز فشار داد. تازه یادم آمد که نباید از سالار بحث می‌کردم!آخ همان سالار باعث کشته شدن ،خانوم حامله دنیل شده بود.چقدر ذوق برای آمدن دختر بچه‌اش داشت.

سرم را با پشیمانی پایین انداخته و سکوت کردم!الان دنیل بیشتر از دلداری من به فکر کردن نیاز داشت! ماشین را که خاموش کرد ،سرم را بلند کردم! بام تهران بودیم. و کجا بهتر از اینجا برای خالی کردن خود؟! دنیل کمربند ایمنی‌اش را با حرص باز کرده و از ماشین پیاده شد.من سر جایم نشستم! خواستم کمی خودش را در خلوت‌اش خالی کند. ناگهان شروع کرد به فریاد زدن !

- خدا! هستی؟! صدامو می‌شنوی؟! الان دلارام و دخترمو از من گرفتی خوشحالی؟! اونا پشت راحت! بسه خدا ،دیگه نمی‌کشم ،چقدر دیگ باید بنده هات ظلم کنن؟! حق دلارام من مردن نبود ها! تازه بیست و سه سالش بود .تازه مس‌خواست مامان بشه!

داخل حرف هایش عجز و ناتوانی را می‌توانستم حس کنم. بلخره من هم همانند او بود‌. قطره‌ای اشک از گوشه چشم‌ام راه خودش را گرفته تا زیز چانه‌ام رفت!

@ آلفای نقره ای

@ سادات.82

@ Ayda rashid☆ویژه☆

 

باشد که نباشیم تا بدانند بودیم!

negar_%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B2%DB%B0%DB%

1_7kpu.gif

☽︎mohr-cat☾︎ |  بازی از جنس خون🖤🥀

♲︎︎︎𝒅𝒂𝒉 𝒎𝒐𝒌𝒂𝒇𝒂𝒕 𝒅𝒂𝒉 𝒋𝒂𝒔𝒂𝒅♲︎︎︎|مکافاتی مرگبار!

☽︎.𝑮𝒚𝒂𝒏𝒂𝒎.☾︎|  گیان من ! 🤍

 

 

 

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

  • 4 هفته بعد...

پارت بیست و یکم:

با تک-تک کلمه هایی که از دهان دنیل خارج می‌شد .می‌مردم و زنده می‌شدم،با هزار سختی او و دلارام پایه‌های عشقشان را ساخته بودند.

_ خدا! می‌شنوی صدامو؟! اومدم اینجا تا باهات حرف بزنم!دیدی چقد زجر کشیدم تا دلارام مال من بشه ! دیدی شب و روزم دلارام و دختر کوچولوم شده ؟! چرا ؟! خدا چرا؟! دختر کوچولوم هنوز به دنیا نیومده بود ،هنوز اتاقش رو ندیده بود،که چو من و دلارام براش با ذوق چیدیم ،خرس های صورتی‌ش هنوز تازه موندن!عروسک ها هم مردن مثل دلارام و دختر کوچولوم ،مثل خودم!

اشک‌هایم را با دستم پاک کردم و از ماشین پیاده شدم،آهسته قدم برداشتم سمت دنیل که پشت به من ،رو‌به‌روی بام نشسته بود و سرش را بر طرف آسمان گرفته ،هق-هق مردانه‌اش عرش زمین را می‌لرزاند! دست را روی شانه‌اش گذاشتم و فشار کمی دادم.

_ دنیل ! جمع کن خودتو .کم مونده تا انتقاممون رو بگیریم .خودتو جمع کن داداشم!به خاطر دارام ،به خاطر دختر کوچولوت!لطفا!

سرشرا پایین انداخت و خیره به زمین چند دقیقه سکوت کرد. دست چپ‌اش را بر روی زمین‌ گذاشته و با تکیه بر آن از زمین برخواست،دستش را رو‌به‌روی‌ام دراز کرده و با لحن محکم ،مردانه‌اش لب هایش را برای سخن گفتن از یک دیگر فاصله داد.

_ پاشو!

همین یک سخن دنیل کافی بود تا ایمان بیاورم که همان دنیل شد که هیچ کس به گرد پایش نمی‌رسد! لبخند گرمی بر روی‌اش پاشیده و دستش را محکم گرفته ،با تکیه بر او از روی زمین برخواستم. شلوار‌ام را تکاندن تا اگر‌ ،گرد و خاکی وجود دارد.تمیز شود.

- کجا می‌ریم؟!

این سوال را از دنیل پرسیدم که دستم را رها کرده و بر طرف ماشین قدم بر می‌داشت که جوابم را داد.

- ساعت از نصفه شب هم گذشته به خونه برگردیم .

با گفتن این سخن ناگهان حس کردم این صحنه را یک بار دگر تجربه کرده‌ام!چشم هایم را بسته و محکم روی هم فشارشان دادم تا یادم آمد‌.

***

از ماشین ژاکت های بافت من و آرات را که ست یک‌دیگر بودند برداشته و بر طرف اویی که مقابل چشمه نشسته‌ بود قدم برداشتم ،فصل پاییز بود با هوای دلگیر و مرطوب‌اش! ژاکت آرات را بر روی دوشش انداختم که نگاهش را از چشمه زلال گرفته و بر نگاهم دوخت!

_ جلوه! ساعت از نصف شب هم گذشته برگردیم خونه!

با شنیدن این حرف توسط آرات اخم مصنوعی کرده و دست به سینه،با لب هایی بر چیده بر روی زمین همانند بچه ها پای راست‌ام را کوباندم.

- من دلم نمی‌خواد بریم خب!

لبخند مهربانی زده و از جای‌اش برخواسته دست های سرد‌ام را داخل دست‌های گرم‌اش گرفته و سعی کرد که قانع‌ام کند.

- قربونت برم هوا سرد شده ،سرما می‌خوری باز مجبور می‌شیم بریم بیمارستان ها!

***

با آمدن صدای دنیل که با فریاد اسمم را تلفظ می‌کرد نگاهم را از زمین گرفته و بر لویی که با نگرانی رو‌به‌رو‌ام ایستاده بود دوختم!بار دگر مغز نافرمان‌ام ، به فرمان قلبم به گذشته ها سیر کرده بود.

- جونم دنیل!

باشد که نباشیم تا بدانند بودیم!

negar_%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B2%DB%B0%DB%

1_7kpu.gif

☽︎mohr-cat☾︎ |  بازی از جنس خون🖤🥀

♲︎︎︎𝒅𝒂𝒉 𝒎𝒐𝒌𝒂𝒇𝒂𝒕 𝒅𝒂𝒉 𝒋𝒂𝒔𝒂𝒅♲︎︎︎|مکافاتی مرگبار!

☽︎.𝑮𝒚𝒂𝒏𝒂𝒎.☾︎|  گیان من ! 🤍

 

 

 

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

به گفتگو بپیوندید

هم اکنون می توانید مطلب خود را ارسال نمایید و بعداً ثبت نام کنید. اگر حساب کاربری دارید، برای ارسال با حساب کاربری خود اکنون وارد شوید .

مهمان
ارسال پاسخ به این موضوع ...

×   شما در حال چسباندن محتوایی با قالب بندی هستید.   حذف قالب بندی

  تنها استفاده از 75 اموجی مجاز می باشد.

×   لینک شما به صورت اتوماتیک جای گذاری شد.   نمایش به صورت لینک

×   محتوای قبلی شما بازگردانی شد.   پاک کردن محتوای ویرایشگر

×   شما مستقیما نمی توانید تصویر خود را قرار دهید. یا آن را اینجا بارگذاری کنید یا از یک URL قرار دهید.

 اشتراک گذاری

×
×
  • اضافه کردن...